ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΕΧΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ

HORACIO CASTILLO

ΤΕΧΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Τη γλώσσα απελευθερώστε, να μην μπλοκάρεται το προϊόν
που έρχεται από μέσα, να το σπρώχνει
μια δύναμη ανώτερη
και το παιχνίδι το επιδέξιο των νεφρών και του διαφράγματος·
να επιμένετε στων μυών την ένταση
σαν να θέλετε να ξεπετάξετε
άλογο ή κύκλωπα·
να επαναλαμβάνετε τη διαδικασία
προκαλώντας την ακόμα και με τα δάχτυλα
ή με κάτι αψύ ή όξινο,
έως ότου αδειάσει το δέρμα τελείως και μείνει ξερό,
σκέτος ασκός, για να τον κρεμάσετε στο πρώτο δέντρο,
μήτρα τού πτητικού στραγγισμένη, μπορεί και του φωτός.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΒΕΛ ΡΟΒΙΝΟ!

ABEL ROBINO

STALKERIANA

     A Horacio Castillo y César Cantoni

Nos acercamos tocando la bocina de los automóviles,
con alaridos de estadio, insultando como se debe
a un adversario que no conocíamos.

Nos acercamos a aquel lugar
inalterado, oscuro, insondable,
con la única intención de provocar a lo que allí vive,
y el horror nos heló la espalda,
ante aquella fuerza despabilada, echándose sobre nosotros.

Nos desbaratamos como pudimos.
Algunos recurrieron, para contarlo, al periodismo,
al pasaje donde un Sansón bíblico toma una quijada de asno
y arremete a hachazos contra los filisteos.

Pero la verdad es que nadie había visto
más que la cara de su propio miedo.

Todos los domingos volvemos a mirar aquel lugar desde lejos,
pensando que es posible morir felices;
quizá sea un estratégico lugar el más allá
donde se arenga sin voz,
donde se gesticula sin brazos,
donde se podría derrotar a lo invisible con lo invisible.

ΤΕΧΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ

HORACIO CASTILLO

ΤΕΧΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Ξαμόλα τη γλώσσα, μα δίχως να ξεμείνει ό,τι βγαίνει

από μέσα της, οδηγημένο

από δύναμη υπέρτερη

και από την έξυπνη συμπαιγνία νεφρών και διαφράγματος·

συνέχισε επιμόνως να πιέζεις τους μύες

σαν να θες ν’ αποβάλεις

άλογο ή κύκλωπα·

επαναλάμβανε τη διαδικασία

κάνοντάς την να γίνει με τα δάχτυλα

ή και με κάποιο μέσο στυφό, δυσάρεστο

ώς ν’ αδειάσει και να μείνει στο τέλος

μονάχα ένα κομμάτι δέρμα ξερό,

έν’ ασκί να το κρεμάσεις στο πρώτο δέντρο,

της πτητικότητας μι’ αδύναμη μήτρα,

ίσως δε και του φωτός ακόμα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΛΜΑ

HORACIO CASTILLO

ΑΛΜΑ

Πρώτα έχουμε ένα κενό στο στομάχι

ακολουθούμενο από ενός σκέτου βάρους την αίσθηση,

και κρατάει μέχρι να νιώσουμε το τράβηγμα των λουριών στους ώμους

και το άνθος του μεταξιού ν’ ανοίγει από πάνω μας.

Κατόπιν η αναπνοή ξαναβρίσκει τον ρυθμό της

και του κόσμου η τάξη αποκαθίσταται στα μάτια μας:

τα χωρισμένα χωράφια, τα σπίτια και τα δέντρα,

οι καπνοί της πόλης που εξαχνώνονται προς το ποτάμι.

Μέχρι να μας πιάσει η βαρύτης στην απόχη της

εμάς και τα τεχνητά φτερά μας,

πέφτουμε προς της γης την επιφάνεια ιλιγγιώντες

αλλά και αχόρταγοι γι’ αέρα που δεν μας ανήκει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 ********

SALTO

Primero es un vacío en el estómago,
enseguida una sensación de puro peso,
hasta sentir el tirón del correaje en los hombros
y la flor de seda que se abre encima de nosotros.

Entonces la respiración recupera su ritmo
y el mundo se ordena a nuestros ojos:
el campo roturado, las casas y los árboles,
el humo de la ciudad dispersándose hacia el río.

Hasta que la gravedad nos atrapa en su red
y nulas nuestras alas artificiales
caemos vertiginosamente contra la superficie
ávidos todavía de un aire que no es nuestro.