ΤΟΙΧΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(Πορτραίτο από το Φωτ.Αρχείο: © Γιάννη Δ. Βανίδη)

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ

ΤΟΙΧΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Λόγια καρφωμένα από παλιά στους τοίχους
συζητάνε χαμηλόφωνα για ιδέες.
Συνθήματα που ήταν κάποτε γραμμένα
φουντώνουν τη συζήτηση...
ανάσες αγωνίας, φανατισμού,
ανάσες ενθουσιασμού, πόνου.

Κάποιοι τοίχοι στη Θεσσαλονίκη ζωντανεύουν,
μαντρότοιχος του λιμανιού,
υδραγωγείο της Καλλιθέας,
μάντρα των μνημάτων της Αγίας Παρασκευής.

Λόγια, συνθήματα, ανάσες στοιχειώνουν,
τρομάζουν τους ανυποψίαστους,
φωνάζουν το χθες στους πρωταγωνιστές.

Από το βιβλίο: Θοδωρής Βοριάς, «Το τρύπιο ταβάνι», Εκδόσεις Ερωδιός, Θεσσαλονίκη 2005.

ΓΛΑΡΟΙ

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ


[ΓΛΑΡΟΙ ΨΑΡΕΥΟΥΝ]

Γλάροι ψαρεύουν
στης θάλασσας το μνήμα
πνιγμένα ψάρια.



Από το βιβλίο: Θοδωρής Βοριάς, «Πυγολαμπίδες / 33 χαϊκού», Το Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, τ. 67 (Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2011), σελ. 4.

ΑΠ' ΤΟ ΛΥΓΜΟ

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ


ΣΤΗΝ ΠΕΙΣΜΩΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Η αλμύρα δε γιατρεύει τις πληγές μας
ούτε καράβια πια αντέχουν στην αγκάλη σου
και τα παιδιά σου -τα φεγγάρια σου-
δεν καθρεφτίζονται
στα δακρυσμένα μάγουλα των κοριτσιών.
Μαύρισαν τ' ακρογιάλια σου
κι όλα τα βοτσαλάκια γίνανε βλήματα,
τρυπάνε την καρδιά μας
αυτό το καλοκαίρι.

Αχ θάλασσα θάλασσα,

σαν έγιναν βραχονησίδες οι αναμνήσεις μας,
που δε στεριώνει πάνω τους σημαία,
εσύ μας κάκιωσες
κι ούτε που μας αφήνεις να βυθιστούμε στο κορμί σου.

Σαν από δάκρυ να γεννήθηκες,
θάλασσα θάλασσα.

Ο σκληρός σου Ποσειδώνας είναι αδέρφι μας,
συμπόνεσέ μας,
γιατί κι εμείς όπως ελόγου σου
απ’ το λυγμό ξεπεταχτήκαμε.