Ο ΜΑΡΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΦΟΣΦΑΙΡΟ

 

GABRIEL GARCÍA MÁRQUEZ

 

Ο ΟΡΚΟΣ

 

Έτσι τότε αποφάσισα να πάω στο γήπεδο. Και αφού ο αγώνας ήταν πολύ σπουδαιότερος από οποιονδήποτε άλλον στο παρελθόν, έπρεπε να ξεκινήσω από νωρίς-νωρίς. Ομολογώ ότι ποτέ στη ζωή μου δεν έφτασα τόσο πολύ νωρίς πουθενά, ούτε ότι έχω φύγει ποτέ από πουθενά τόσο εξαντλημένος. Ο Αλφόνσο και ο Χερμάν δεν ανέλαβαν ποτέ την πρωτοβουλία να με προσηλυτίσουν στην κυριακάτικη θρησκεία του ποδοσφαίρου, μολονότι μάλλον υποψιάζονταν ότι θα ερχόταν μέρα που εγώ θα γινόμουν ο φανατικότερος των φανατικών, ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως επίχρισμα πάνω τους, επίχρισμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το έσχατο λείψανο πολιτισμού, μιας και βρέθηκα χθες [14 Ιουνίου 1950] στις κερκίδες του δημοτικού σταδίου. Η πρώτη στιγμή, κατά την οποία συνειδητοποίησα πεντακάθαρα ότι είχα μετατραπεί σε οπαδό, ήταν όταν παρατήρησα ότι σε όλη μου τη ζωή είχα κάτι, για το οποίο συχνά καυχιόμουν, και το οποίο χθες με ενοχλούσε με τρόπο που δεν μπορούσα να αποδεχθώ: ήταν μια αίσθηση γελοιότητας. Τώρα πια καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι κύριοι, οι συνήθως τόσο τυπικοί και κολλαριστοί, νιώθουν σαν ψάρια μέσα στο νερό, όταν φορούν, με τον δέοντα σεβασμό, φανέλες με διάφορα χρώματα.

Με αυτή τη μοναδική πράξη μεταμορφώνονται αυτόματα σε διαφορετικούς ανθρώπους, ωσάν η φανέλα να μην είναι τίποτα περισσότερο από τη στολή μιας νέας προσωπικότητας. Δεν ξέρω αν ο αριθμός μητρώου μου ως οπαδού είναι ακόμα πολύ φρέσκος, ​​για να μου επιτρέπει να κάνω ορισμένες προσωπικές παρατηρήσεις σχετικά με τον χθεσινό αγώνα, αλλά επειδή έχουμε ήδη συμφωνήσει ότι μία από τις ουσιώδεις προϋποθέσεις για να είσαι οπαδός είναι η πλήρης και αποδεκτή απώλεια κάθε αίσθησης του γελοίου, θα πω τι είδα –ή τι νόμιζα ότι είδα χθες το απόγευμα– για να δώσω στον εαυτό μου την πολυτέλεια να ξεκινήσω αμέσως να παραθέτω όσες αθλητικές γνώσεις κρατούσα εντός μου μυστικές. Στο πρώτο ημίχρονο μού φάνηκε ότι από την αρχή-αρχή η Τζούνιορ είχε πάρει τον αέρα των Μιγιονάριος. Αν η άσπρη γραμμή, που χωρίζει το γήπεδο στα δύο, σημαίνει κάτι, η προηγούμενη δήλωσή μου είναι σωστή και αληθινή, αφού στο πρώτο ημίχρονο σπανιότατα η μπάλα βρέθηκε στο μισό κομμάτι του γηπέδου που αναλογούσε στη Τζούνιορ. (Εντάξει με το ντεμπούτο μου ως σχολιαστή ποδοσφαίρου;)

Από την άλλη μεριά, αν οι παίκτες της Τζούνιορ δεν ήταν παίκτες αλλά συγγραφείς, μου φαίνεται ότι ο Δάσκαλος Ελένο θα ήταν ένας εξαιρετικός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Η υπολογιστική του διαίσθηση, οι μετρημένες ερευνητικές του κινήσεις και, τέλος, οι γρήγορες και απροσδόκητες ανατροπές της πλοκής τού δίνουν όση αξία επαρκεί, για να είναι ο δημιουργός ενός νέου αστυνομικού μυθιστορήματος για το αστυνομικό μυθιστόρημα. Ο Αρόλδο, από τη μεριά του, θα ήταν ένα είδος Μαρσελίνιο Μενέντες υ Πελάγιο, μ’ εκείνη την βραζιλιάνικη ικανότητά του να βρίσκεται την ίδια στιγμή παντού και συνάμα να εργάζεται παντού, φροντίζοντας έντεκα κυρίους ταυτόχρονα, σαν ο στόχος να μην ήταν να σκοράρει ένα γκολ, αλλά να γράψει όλους τους ογκώδεις τόμους που έγραψε ο δον Μαρσελίνιο. Ο Βερασκοτσέα θα ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ένας παραγωγικός συγγραφέας, αλλά ακόμα κι αν είχε γράψει επτακόσιους τόμους, όλοι θα αφορούσαν τη σημασία που έχουν τα καρφιτσοκέφαλα. Και τι σπουδαίος κριτικός τέχνης θα ήταν ο Ντος Σάντος –που χθες συμπεριφέρθηκε σαν εντελώς ανόητος–, κόβοντας τον δρόμο όσων των συγγραφίσκων έβαζαν όλες τους τις δυνάμεις για να σκοράρουν παραβιάζοντας την εστία της αθανασίας. Ο Δε Λατούρ θα είχε γράψει στίχους. Εμπνευσμένα, μεγάλου μήκους ποιήματα, κάτι που δεν θα μπορούσε να λεχθεί ποτέ για τον Άρυ. Διότι τίποτα δεν μπορεί να λεχθεί για τον Άρυ, αφού οι συμπαίκτες του στη Τζούνιορ δεν του έδωσαν την ευκαιρία να δείξει ούτε το πιο ταπεινό λογοτεχνικό του ταλέντο.

Και τούτο χωρίς καν να αναφέρουμε τους Μιγιονάριος, στους οποίους ο μέγας Αλφρέδο ντι Στέφανο, αν ξέρει κάτι, ξέρει ρητορική.

Δεν νομίζω ότι έχασα τίποτα με αυτή την αμετάκλητη είσοδο που κάνω σήμερα –δημόσια– στην ιερή αδελφότητα των οπαδών. Το μόνο που επιθυμώ τώρα είναι να βρω κάποιον και να τον προσηλυτίσω. Και πιστεύω ότι αυτός ο κάποιος θα είναι ο εκλεκτός φίλος μου, ο δόκτωρ Αδαλβέρτο Ρέγιες, τον οποίο θα προσκαλέσω στις κερκίδες του Δημοτικού Σταδίου την πρώτη αγωνιστική του δεύτερου γύρου για να μην είναι άλλο πια –από αθλητικής απόψεως– μαύρο πρόβατο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Ο Gabriel García Márquez, εργαζόμενος ως δημοσιογράφος, παρακολούθησε στις 14 Ιουνίου 1950 τον αγώνα ανάμεσα στην Atlético Junior de Barranquilla (γνωστή και απλώς ως Τζούνιορ) εναντίον της Millonarios Fútbol Club, την οποία και νίκησε με 2-1, αποτέλεσμα που ήταν πολὺ μεγάλη έκπληξη. Την ημέρα εκείνη ο Μάρκες έγινε οπαδός της Τζούνιορ. Η Millonarios Fútbol Club (Μιγιονάριος, δηλαδή Εκατομμυριούχοι), με έδρα την Μπογκοτά, είναι μία από τις πιο δημοφιλείς και ιστορικές ομάδες της Κολομβίας. Στα 1950 η Μιγιονάριος διέθετε μια από τις κορυφαίες ομάδες στον κόσμο, καθώς μάλιστα την περίοδο εκείνη είχε στη σύνθεσή της τον θρυλικό Αλφρέδο ντι Στέφανο, έναν από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Στη Τζούνιορ αγωνιζόταν ο βραζιλιάνος Ελένο ντε Φρέιτας που, πριν από την εμφάνιση του Πελέ, εθεωρείτο ο πρώτος μεγάλος «σταρ» της Βραζιλίας. Ο Αρόλδο και ο Βερασκοτσέα παραπέμπουν στον μεγάλο ούγγρο ποδοσφαιριστή Μπέλα Σάροσι (Béla Sárosi). Ο Ντος Σάντος, ο Δε Λατούρ και ο Άρυ ήσαν ποδιοσφαιριστές της Τζούνιορ. Ο Μαρσελίνιο Μενέντες υ Πελάγιο (Marcelino Menéndez Pelayo (1856- 1912) υπήρξε μέγας ισπανός φιλόλογος, φιλόσοφος, ιστορικός, καθώς και πολιτικός.

Στην πρώτη φωτογραφία είναι ο Μάρκες με μια μπάλα. Στη δεύτερη είναι ο Ντι Στέφανο με τη φανέλα των Μιγιονάριος. Στην Τρίτη βλέπουμε πανώ τοιων οπαδόν της Τζούνιορ αφιερωμένο στον Μάρκες.

 

EL JURAMENTO