EFRAÍN HUERTA
ΕΥΝΙΚΗ
Μέρα και νύχτα, αλλά
Περισσότερο τη νύχτα παρά την ημέρα,
Η Ευνίκη κουβεντιάζει και λογομαχεί
Με τα μεγάλα τσοπανόσκυλα,
Από επάνω προς τα κάτω,
Από κάτω προς τα επάνω.
Μια συγκεκριμένη ώρα
Η πρασινομάτα Ευνίκη θριαμβεύει.
Τα μουσούδια κλείνουνε.
Η Ευνίκη κοιμάται.
Η νύχτα διαιωνίζεται.
Βγαίνουμε απ’ το σπίτι της
Με μιαν οργισμένη αυγή
Να μας δαγκώνει τα οπίσθια.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
EFRAÍN HUERTA
ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
Πρόβατα πράα και λευκά, φωτεινά μηνύματα.
Η φευγαλέα σκιά ξυπνάει τα περιστέρια
και δημιουργεί ατμόσφαιρα τρόμου στα μισά του Ούδσονα.
Διάφανα και αποφασιστικά, επίσημα αγάλματα,
γίνονται χίλια περιστέρια τα σύννεφα και πεθαίνουν προχωρώντας.
Τα σύννεφα, οι νεφέλες: των ονείρων οι πρωτότοκες κόρες.
Μάρμαρο που δεν είναι πια μάρμαρο, αλλά αφρός εύθραυστος.
Ο αφρός είναι το περιστέρι εκείνο που δεν ήξερε τον τρόπο να γίνει άγγελος.
Το σύννεφο είναι το δαιμόνιο των ματιών του ουρανού.
Της Νέας Υόρκης σύννεφα, φλόγα τρανή και ιλιγγιώδης.
Λευκή πυράκτωση επιθυμίας ανέφικτης.
Στη Νέα Υόρκη τα οπωροφόρα σύννεφα του Μανχάταν
τα πιάνει πάντοτε ένα παραλήρημα μεγαλείου πανέμορφο.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
EFRAÍN HUERTA
ΤΟ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Τούτ’ η οκνή πτώση στην αγκαλιά μιας άγνωστης
τούτο το βάναυσο καθήκον να τσαλαπατάς παπαρούνες και ίσκιους και πτώματα·
τούτ’ η σκέψη πως είσαι δέντρο, μποτίλια ή κάνουλα που βγάζει αλκοόλ,
ίχνος κοιμώμενου ποδιού, σουγιάς πράσινος ή μαύρος·
τούτ’ η σκληρότατη στιγμή οπού ένα κορίτσι στριγκλίζει,
χειρονομεί και ονειρεύεται κάποιαν αρετή που ουδέποτε υπήρξε δική της.
Όλα τούτα άλλο δεν είναι πάρεξ η νύχτα,
η νύχτα που κυοφορεί αίμα και γάλα,
παιδιά που ασφυκτιούν,
γυναίκες απανθρακωμένες
και άντρες μελαχρινούς μες στη μοναξιά τους
και μια μυστηριώδη φθορά αποπνικτική τελείως.
Δεν είναι πάρεξ η νύχτα του μεθυσμένου κοριτσιού
που οι οργίλες και μελαγχολικές κραυγές της
με πλήγωσαν σαν τον πιο άμωμο θρήνο,
σαν τις ναυτίες και τη μνησικακία,
σαν την εγκατάλειψη και σαν τη φωνή που έχουνε οι ζητιάνες.
Η θλίψη είναι ο θρήνος ετούτος, φίλοι μου, ο φτιαγμένος από γυαλί αλεσμένο
και από πένθιμες γαρδένιες κομματιασμένες στα κατώφλια των καντινών,
θρήνος και ιδρώτας αλεσμένοι, όπου άντρες γυμνοί, με μόνο τη μαύρη τους γενειάδα
και βρόμικα μελένια χέρια λούζονται χωρίς μαράζι, δίχως λύπη:
θρήνος μεθυσμένος, δάκρυα γαρύφαλλα, δάκρυα ταβέρνες μουλιασμένες,
του κοριτσιού δάκρυα που μεθάει άνευ σκοτισμού και σχόλης,
του κοριτσιού δάκρυα που μια νύχτα –και ήταν μι’ άγια νύχτα–
τη λειωμένη μού εχάρισε καρδιά της,
τα χέρια της από καυτό νερό, χλόες και μετάξι,
τους στοχασμούς της, ίδιους κι απαράλλαχτους με πουλιά πεθαμένα,
την εκστατική από τρυφερότητα οκνηρία της,
το στόμα της με τη γεύση φλιτζανιού δαγκωμένου από τόσα δόντια μεθυσμένων,
το στήθος το απαλό σαν μάγουλο με πυρετό,
τα τατουάζ των χεριών και των ποδιών της,
και την αρχόμενη φυματίωσή της
και το υπνώττον εφηβαίο της το σάμπως μαρτυρική ορχιδέα.
Αχ, το μεθυσμένο κορίτσι, το κορίτσι με το ηλίθιο χαμόγελο
και τη γενναιοδωρία στων δακτύλων του την άκρη,
το κορίτσι με την ακλόνητη, άφατη τρυφερότητα για έναν άντρα
σαν εμένα, που μόλις και αποφεύγω τη βία την ερωτική.
Τούτ’ η τρυφερή ανάμνηση θα μείνει πάντα μπρος στα μάτια μου σαν λάμπα αναμμένη,
επέτειος λεκιασμένη από αίματα και πρόξενος βαρειάς αθυμίας.
Γειά στο μεθυσμένο κορίτσι, καλοί μου φίλοι!
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
EFRAÍN HUERTA
LA HERMANA MENOR
Es instintiva y activa Neill
Se llama Raquel, Raquelito, Rocco, Rocolón
Y encuentra lo inencontrable en las alfombras:
Animalitos que llama julios, relojes,
Minotauros, peces, a papá y a mamá
Convertidos en tortugas.
Se burla de nosotros de un hilo.
Esta hermana menor es activa
Instintiva niña que parece niño
Y un corazón de seda en el pechito.
EFRAÍN HUERTA
EUNICE
