ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΑΝΤΙΜΕΤΡΗΜΑ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ

ΑΝΤΙΜΕΤΡΗΜΑ

Σαν τεντωμένο, όσο δεν παίρνει κι άλλο,

τόξο η καρδιά μου, απά στον τοξεμό,

σ’ ένα στερνό αντιμέτρημα μεγάλο

να σπάσει, ενώ γενναία θα πολεμώ.

Οι ορμές, οι ανησυχίες της να κροτήσουν

την αγανάκτησή μου στο κενό

μια λάμψη, ένας καπνός και να σκορπίσουν

ερωτηματικά στον ουρανό.

Από το βιβλίο: «Μίνως Ζώτος – Μια παρουσίαση από τον Τάκη καρβέλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 67.

ΛΥΓΜΟΣ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ (1905-1932)

ΛΥΓΜΟΣ

Μέσα στους δρόμους έξαλλος όλη τη νύχτα να γυρνώ
μ’ έκθαμβα μάτια, ολάνοιχτα σε μια γλυκιά οπτασία,
να κρύβω μέσα στο έρεβος μακριά απ’ τον κόσμο τον κακό
την υστερνή που ιλάρωσε την όψη μου ευλογία.

Και να με βρίσκει κάποτε η Αυγούλα γελαστή κι εγώ,
που κρύφιος πόθος μου ήταν δειλό να με προκάνει,
μ’ αυτό το ανήλεο χέρι μου σ’ ένα τριαντάφυλλο χλωμό
φύλλο το φύλλο να μαδώ την υστερνή μου πλάνη...

Από το βιβλίο: «Μίνως Ζώτος, Μια παρουσίαση από τον Τάκη Καρβέλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 40.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1928 ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ (1905-1932)

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Ψέμα ήταν, δε μας έζωσε στυγνή
σιωπή, κακό ήταν όνειρο η πληγή μας.
Λαμπρές μηνούσαν νίκες οι οιωνοί
κι ήτανε λάθος η έντρομη φυγή μας!

Αυτοί που απάνω μας ορμούσαν, λαός,
φίλοι ήταν κι έφερναν το ωραίο στεφάνι;
κι ήταν ο κόσμος δίκαιος και καλός;
Μα γιατί τότε νά ’χουμε πεθάνει;

Όλον και μ’ όλη την οργή, γοερός
μ’ έπνιξε ο θρήνος στη στρωμνή του αρρώστου·
μα αν ήταν πρώτα η χλεύη, τώρα εχθρός
του τραγουδιού σου μέγας ο έπαινός του.

Τώρα εμπαιγμός η ανώφελη στοργή
κι εδώ σ’ επιβουλεύεται, μονάχα
κρύψου και φτάνουν οι άνθρωποι γοργοί
να σου διαψεύσουν το τραγούδι τάχα…

Από το βιβλίο: «Μίνως Ζώτος, Μια παρουσίαση από τον Τάκη Καρβέλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 66.

ΤΟ ΑΞΑΦΝΟ ΦΙΛΙ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ (1905-1932)

ΜΑΡ. ΤΣ.

Τρεχάτη, με βιασύνη, ριγηλή

και με γέλιο, γαρούφαλο, στα χείλη

στην κάμαρά μου εμπήκες με το δείλι.

Ήσουν πολύ αναπάντεχη, Καλή,

κι εγώ δε σ’ είχα νιώσει την τρελή

παρά όταν πια η γλυκιά φωνή μού εμίλει.

Η παρουσία σου λίγη· μα είχε, ω φίλη,

τη χάρη που έχει το άξαφνο φιλί

– που μού ’χει λείψει μήνες απ’ τα χείλη.

Από το βιβλίο: «Μίνως Ζώτος, Μια παρουσίαση από τον Τάκη Καρβέλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 54.

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ (1905-1932)

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ

    Στο φίλο Σάββα Μ. Παπαδόπουλο

Ήταν ιππότης· κάτι έπρεπε νά ’ναι
κι ήταν ιππότης· ελαμποκοπούσε
χρυσό σπαθί στο πλάι του κι εφορούσε
λευκό στο καπελίνο του φτερό.

Αμίλητος καβάλα στ’ άλογο του
χώρες περνούσε κι άφηνε, ζητώντας
τον κίνδυνο, που αντίκριζε γελώντας,
ο ιππότης μια φορά κι έναν καιρό.

Κάτι ζητούσε μέσα του η ψυχή του
κι αν άσκοπα τον κόσμο ετριγυρνούσε,
ο πόθος του τον κόσμο ξεπερνούσε,
πλατύτερος, να πάει, στον ουρανό...

Ωστόσο ευγενικά κι αντρειωμένα
με το ληστή παλεύοντας, που εκράτει
στον πύργο την κυρία την ντελικάτη
ή την αρχοντοπούλα την μικρή,

Αυτός ανυστερόβουλα, με πίστη
την ένδοξη παράδοση ετιμούσε
κι εγύμνωνε το ξίφος κι εχτυπούσε
και λευτεριά τους χάριζε ιερή...

Μα εκείνες, που δεν ήξεραν, του έκαιγαν
θυμίαμα θαυμασμού τον έρωτα τους
κι έταζαν την αχρείαστη ομορφιά τους
στην τόλμη του για δώρο προσφερτή.

Δεν το χωρούσε ο νους των, δε μπορούσαν
να νιώσουν μια θυσία τόσον ωραία
για της ευγένειας μόνο την ιδέα
και για της ιπποσύνης την τιμή.

Από το βιβλίο: «Μίνως Ζώτος, Μια παρουσίαση από τον Τάκη Καρβέλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 35-36.

ΗΔΥΠΑΘΕΙΑ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ (1905-1932)

ΗΔΥΠΑΘΕΙΑ

Είναι βαθιά μεσάνυχτα, γλυκιά

σελήνη στα μεσούρανα εκαρφώθη.

Είναι η καρδιά μου, που άφησαν οι πόθοι,

μια γλύκα θηλυκιά.

Είναι βαθιά σιωπή· ο ηδονικός

κάματος αναπαύει πια τα γύρω,

χαϊδευτικά με αγγίζει όλο το μύρο

Κι η ζέστα της σαρκός.

Ψυχή μου, αλήθεια; κι όπως προχωρώ

Δε με βαραίνει φόβος, σκέψη ολίγη;

Ω! ας μη μιλούμε κι έχουμε διαφύγει

τον άγρυπνο φρουρό.

Στην τρυφερότη που έπνευσε, ξανά

κρυφαναθρώσκει ολόβαθα η ορμή μου,

κι απ’ τη θερμότη εθάρρεψε η ψυχή μου

και μέλπει σιγανά:

«Γλυκιά που είν’ όλα εκεί! σε μυστική

συνένωση, να λέμε και να λέμε,

με το χρυσό σου αγκίστρι ψάρεψέ με,

σελήνη ερωτική».

Είναι βαθιά μεσάνυχτα, γλυκιά

η πλάση απ’ την αγάπη αποκαρώθη.

Ζητά η καρδιά, που σίμωσαν οι πόθοι,

Μια ζέστα θηλυκιά.

Από το βιβλίο: «Μίνως Ζώτος, Μια παρουσίαση από τον Τάκη Καρβέλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 58.

ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ

ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ...

Είναι η ψυχή μου ένας λυγμός που στο άπειρο αναλυέται,
Μια νότα που ανερμήνευτη για πάντα θα σταθεί·
Γι' αυτή παρόμοιο τίποτε στη γη δεν απαντιέται
Κι όπως και νά ’ναι αταίριαστη και μόνη θα χαθεί.

ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ


ΛΥΓΜΟΣ

Μέσα στους δρόμους έξαλλος όλη τη νύχτα να γυρνώ
μ' έκθαμβα μάτια, ολάνοιχτα σε μια γλυκιά οπτασία,
να κρύβω μέσα στο έρεβος μακριά απ' τον κόσμο τον κακό
την υστερνή που ιλάρωσε την όψη μου ευλογία.

Και να με βρίσκει κάποτε η Αυγούλα γελαστή κι εγώ,
που κρύφιος πόθος μου ήταν δειλό να με προκάνει,
μ' αυτό το ανήλεο χέρι μου σ' ένα τριαντάφυλλο χλωμό
φύλλο το φύλλο να μαδώ την υστερνή μου πλάνη...

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ Η ΣΕΛΗΝΗ

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ (1905 - 1932)


ΗΔΥΠΑΘΕΙΑ

Είναι βαθιά μεσάνυχτα, γλυκιά
Σελήνη στα μεσούρανα εκαρφώθη.
Είναι η καρδιά μου, που άφησαν οι πόθοι,
Μια γλύκα θηλυκιά.

Είναι βαθιά σιωπή· ο ηδονικός
Κάματος αναπαύει πια τα γύρω,
Χαϊδευτικά με αγγίζει όλο το μύρο
Κι η ζέστα της σαρκός.

Ψυχή μου, αλήθεια; κι όπως προχωρώ
Δε με βαραίνει φόβος, σκέψη ολίγη;
Ω! ας μη μιλούμε κι έχουμε διαφύγει
Τον άγρυπνο φρουρό.

Στην τρυφερότη που έπνευσε, ξανά
Κρυφαναθρώσκει ολόβαθα η ορμή μου,
Κι απ' τη θερμότη εθάρρεψε η ψυχή μου
Και μέλπει σιγανά:

«Γλυκιά που είν' όλα εκεί! σε μυστική
συνένωση, να λέμε και να λέμε,
με το χρυσό σου αγκίστρι ψάρεψέ με,
σελήνη ερωτική».

Είναι βαθιά μεσάνυχτα, γλυκιά
Η πλάση απ' την αγάπη αποκαρώθη.
Ζητά η καρδιά, που σίμωσαν οι πόθοι,
Μια ζέστα θηλυκιά.



Πλην του ποιητή εικονίζεται και η κ. Αλύσα Μιλάνο.