Επειδή ως, μισός έστω, Κρητικός τελώ σε σχέση πλήρους ομοηχίας με τους κριτικούς, θα μιμηθώ τη χάρη τους λέγων τοιάδε:
Ο χορός των ήχων εκκινεί από την εσωτερική ομοιοκαταληξία του πρώτου στίχου, οιστρηλατούμενος από την εκεί παρήχηση του υγρού ρο. Στον δεύτερο στίχο τα ηχητικά ηνία, ή μάλλον το χορευτικό μαντήλι, παραλαμβάνει το έτερο υγρό, λάμδα, σφικταγκαλιασμένο ως συγχορευτής τάνγκο με τα μι και πι στα συμφωνικά συμπλέγματα "λμ" (παλμών) και "πλ" (απλώνει) αντίστοιχα. Αμέσως μετά η Ροβέρτα η ίδια αναθέτει καθήκοντα στο αρχικό του ονόματός της, και η νέα παρήχηση -αδρή, τραχιά και γι' αυτό αισθησιακή- αναλαμβάνει να μιμηθεί τους ήχους που παράγει το δάπεδο κάτω από τα βήματα της υμνούμενης χορεύτριας.
Οι δύο τετράστιχες στροφές του αρχετυπικού πετραρχικού σονέτου συνενώνονται εδώ σε μιαν οκτάστιχη, με τη γενετική αρμονίας δύναμή τους να πληθαίνει, καθώς πληθαίνει το πάθος ζεύγους χορευτών όσο σμικρύνεται η μεταξύ των σωμάτων τους απόσταση. Στο τέλος της ανάγνωσης, που, περιττό να ειπωθεί, επιβάλλεται να είναι μεγφαλόφωνη, ο παρακολουθητής των ηχητικών τεκταινομένων προσδοκά ότι θα ακουστούν κι άλλα ρο, κι άλλες ομοιοκαταληξίες, έχει την αίσθηση ότι το ποίημα συνεχίζεται, ακριβώς όπως συνεχίζεται ο χορός της Ροβέρτας, ακόμη κι αν ακούστηκε πια ο ακροτελεύτιος στίχος, ακόμη κι αν σίγησαν δήθεν των ρυθμών τα σκεύη.
Ολέ!
