ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 12

JAN ZAHRADNÍČEK (1905-1960)


TĚŽKOODĚNEC

Každý rok níže
sklání se hlava tvá,
v tmách anděly tíže
bezmocná svolává.

V sousedství hlubin, ó dnové
s hvězdami na rubu,
vznesou se podoby nové
z rozbitých kadlubů.

Již dávno, dávno je s námi
tíže jak přilba a meč,
ale co mámí, co mámí

a zpod hledí časná se ztrácí
jak žehnání žalu a řeč,
jak hvězdy a slzy a ptáci?

ΔΥΟ ΤΣΕΧΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΔΥΟ ΦΙΛΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ

Τα μεταφράσματα αφιερώνονται στην Έλενα Σταγκουράκη


JAN ZAHRADNÍČEK


ΑΝΩΝΥΜΩΣ

Αετοί και βήματά μου εσείς, και χρόνε ακόμα
σκληρέ, τί φιλικά μου φέρεσθε! Και μάλλον
με γλαφυρό απ’ την έκπληξή μου βλέπω όμμα
φθινόπωρα να έχουν ουρές κλειδοκυμβάλων

Ωρίμασε η σοφία σας με τόσα φίδια
και τρέμετε φθινόπωρο όποτε σας γνέφει.
Σας παίζει η ευτυχία σοβαρά παιχνίδια –
σιωπή βουλιάζει μέσα στης σιωπής τα νέφη.

Το δέντρο (ο αδελφός μας) δεν ξεχνά, εκεί όντας
παρόν σαν το νερό, όταν στων παθών τη σκόνη
τα χέρια της μια κορασιά παρθένα απλώνει,

μα και όταν πάνω απ’ τη ζωή πουλιά πετάνε
καλά, κι ολόισια για την Εδέμ τραβάνε
περί πραγμάτων ανωνύμων φλυαρώντας.


********************


FRANTIŠEK HALAS


ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ

Σου τραγουδάν μακρές πλευρές στη γη στην κτίση
κι η γη απαλά το τραγουδάκι αντανακλάει
πουλιά τ’ αφήνουν στα κλαδάκια ν’ αντηχήσει

Περίεργη τα χέρια υψώνεις Θες να δώσεις
της Εύας ρίγη γνωστικά προτού πει έγνων
κι ενώ ίσκιοι σε θωπεύουν του δεντριού της γνώσης

Το σώμα σου εγελούσε παίζοντας θυμάμαι
σαν άνθισαν οι καμπανούλες πάνω σου όλες
αίσθάνθηκες πως τρυφερός για πάντα θά ’μαι



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΖΑΧΡΑΝΤΝΙΤΣΕΚ!

JAN ZAHRADNÍČEK (1905-1960)


HRY

Chtěl bych být pískem a přijmout stopy
všech vašich kroků, slunných her,
chtěl bych být větrem a smazat stopy
perutí žalu vpodvečer.

Ó rty a ruce skrze listí
let dávných sotva spatřené,
snad najdu ještě ono listí
a teplo kdysi cítěné.

Snad hvězdy budou rozsety
kde si teď pro naděje hrajem,
kde zrakem mým jak světlým hájem
jdou zlatovlasé chvíle ty -

Však dálko, výško, podzime,
což jsou to ještě oči mé?


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Katharine McPhee.