Ο φίλος μας Yorgos Kentrotis μερίμνησε εκ νέου για τον πνευματικό μας επισιτισμό, αυτή τη φορά δωρίζοντάς μας τις μεταφρασμένες από τον ίδιο «Ιστορίες που δεν είναι ιστορίες» του Ρόμπερτ Μούζιλ. Για συλλογή σύντομων διηγημάτων πρόκειται, της oποίας ο τίτλος δίνει την εντύπωση της αντίφασης, αλλά η αντίφαση αυτή αίρεται, εάν εννοήσουμε στο τέλος ακόμη μια λέξη, όπως «αρχετυπικές» ή «συνήθεις»· ό,τι διαβάζουμε είναι μεν ιστορίες, αλλά κάτι τους λείπει από τα άλλως απαραίτητα υλικά των ιστοριών: από άλλες ο τόπος και ο χρόνος, από άλλες η πλοκή, απ’ όλες η έκταση. Αυτά που από καμία δεν λείπουν είναι αφενός η ευαισθησία του αφηγητή -χρησιμοποιώ τη λέξη «ευαισθησία» ακριβώς με τη σημασία που της δίνουν τα συνθετικά της μέρη-, ο οποίος εντοπίζει ενδιαφέρουσες εκδοχές της conditio humana σε ανύποπτα καθημερινά στιγμιότυπα, και αφετέρου η τεχνήεσσα εκφραστική λιτότητα με την οποία τις επενδύει και η οποία μεταφέρεται με τη μεσολάβηση του μεταφραστή στη γλώσσα αφίξεως (- όχι, δεν ξέρουμε γερμανικά, αλλά ξέρουμε τον Γιώργο). Να ευχαριστήσουμε ξανά; Να ευχαριστήσουμε, με την πεποίθηση ότι κάποιες λέξεις ανθίστανται –έτσι επιβάλλεται– στη φθορά της συχνής επανάληψης.
