MANUEL
ALTOLAGUIRRE
Ο ΕΡΩΤΑΣ
Πως δεν θα υπήρχε δέντρο επίστευα
με τόσο βαθιές τις ρίζες του,
που θά ’παιρνε τροφή από εμένα.
Ήμουν τόσο καταποντισμένος,
που για ν’ ανατείλει η ψυχή μου
στις καταπράσινες
κορυφές της χαράς,
τα κλαδιά σου έπρεπε εσένα
να σηκώσουν στον αέρα
την ερειπωμένη μου αγαλλίαση.
Μέσα σου, τώρα, απλώνομαι,
παραδίνομαι, σε κυκλώνω,
και, σκοτεινά λαβωμένος,
άφησα τ’ όνειρό μου ν’ ανεβεί
στα κλαδιά σου επάνω.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
MANUEL
ALTOLAGUIRRE
ΕΙΔΩΛΟ ΚΑΠΝΟΥ
Πάνω από του νεογέννητου την κούνια
κάποιος έβαλε τη μικρούλα φωτογραφία
μιας πυρηνικής έκρηξης·
ένα είδωλο καπνού τόσο μικρό
όσο και η οργή των ισχυρών,
όσο και των ερωτευμένων η τύφλωση.
Έγειρα επάνω από την κούνια
και το κοίταξα βαθιά μες στα μάτια του.
Από μια πόλη,
μακρινή κάποτε παλιά,
μας ερχόταν η μουσική
που λικνίζει τον ύπνο και την ξαγρύπνια του.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
MANUEL ALTOLAGUIRRE
ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ
Ούτ΄ ένα μούσκλι δεν κουνιέται
στη γρήγορη φυγή σου,
ήσυχό μου σύννεφο·
δεν είσαι πια σαν το
κορμί
το υγρό που πηδούσε
στη γη, όσο ζούσες,
δεν είσαι κύμα, ούτε
ποτάμι,
είσαι ψυχή ή και άγγελος
που μ’ όλη του τη λευκότητα
είναι καταδικασμένος
να κάνει το χιτώνα του
βροχή, χιόνι, θρήνο.
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.
MANUEL ALTOLAGUIRRE
ΦΙΛΙ
Πόσο μόνη ήσουν από μέσα!
Στα χείλη σου εγώ σαν ανάτειλα,
ένα τούνελ κόκκινο από το αίμα,
σκοτεινό και θλιμμένο, εβούλιαζε
ίσαμε της ψυχής σου τα έγκατα.
Κι όταν το φιλί μου εχώθηκε,
με τη θέρμη του όλη μαζί και το φως του,
στην ξαφνιασμένη σου σάρκα,
ρίγη συνέχεια και αναβρασμοί πετάγονταν.
Από τότε τους δρόμους
που πάνε στην ψυχή σου
έρημους πια δεν τους θέλεις άλλο νά
’ναι.
Ω, πόσα βέλη, πόσα ψάρια και πουλιά,
ω, πόσα χάδια και ω, πόσα φιλιά!
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.
MANUEL ALTOLAGUIRRE
Η ΓΑΛΑΖΙΑ
ΠΕΔΙΑΔΑ
Όχι
κάτω απ’ τα βουνά της γης
μα
σε βάραθρα του αέρα αναρριχώμαι.
Του
ρήγματος το βαθύτερο άκρο
κορυφή
είναι αυτών των κρυστάλλων.
Πόσο
με βαραίνει η σκοτεινή
η
στέρεα κι αδιαπέραστη γη!
Αγγίζοντας
σκοτάδια σκληρά
πατώ
περπατάω σε διαύγειες.
Δεν
βλέπω τα βουλιαγμένα κλαδιά,
τα
θαμμένα, των δέντρων,
μα
τις πράσινες ρίζες
τις
εαρινές, τις αέρινες.
Άγγελοι
και σύννεφα παίζουν
στη
μεγάλη γαλάζια πεδιάδα.
Από
τούτα τα βαθύτατα ύψη
τις
γαλάζιες κοιτάω κοιλάδες.
Όχι
κάτω απ’ τα βουνά της γης
μα
σε βάραθρα του αέρα αναρριχώμαι.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
MIGUEL ALTOLAGUIRRE
ΜΑΖΙ ΣΟΥ
Δεν είσαι τόσο μόνη χωρίς εμένα.
Σε συντροφεύει η μοναξιά μου.
Εγώ εξόριστος, εσύ απούσα.
Ποιος από τους δυό μας έχει πατρίδα;
Μας ενώνουν ο ουρανός και η θάλασσα.
Η σκέψη και τα δάκρυα.
Νησιά και σύννεφα λήθης
χωρίζουν εσένα κι εμένα.
Το φως μου αποδιώχνει τη νύχτα σου;
Η νύχτα σου σβήνει τις αγωνίες μου;
Η φωνή σου διαπερνά τον θάνατό μου;
Ξεκινάει ο θάνατός μου και σε προφτάνει;
Οι αναμνήσεις στα χείλη μου.
Στα μάτια σου η ελπίδα.
Δεν είμαι τόσο μόνος χωρίς εσένα.
Με συντροφεύει η μοναξιά σου.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Στη φωτογραφία είναι ο ποιητής με την Concha Mendez.
MANUEL ALTOLAGUIRRE
ΒΛΕΜΜΑΤΑ
Μάτια γέφυρες είναι τα δικά μου,
κυλάνε τα νερά από κάτω τους
και πάνε να χυθούνε στη λήθη.
Στο ατσαλένιο μου μέτωπο
τις κιγκλίδες κοιτάζοντας
περπατάνε οι σκέψεις μου.
Ο μαύρος μου σβέρκος η θάλασσα είναι
που χάνονται οι ποταμοί,
και τα όνειρά μου είναι τα σύννεφα
που εκεί πάνω εγώ για χάρη τους ζω.
Μάτια γέφυρες είναι τα δικά μου,
κυλάνε τα νερά από κάτω τους
και πάνε να χυθούνε στη λήθη.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
MANUEL ALTOLAGUIRRE
ΓΙΑ Ν’ ΑΓΓΙΞΩ ΤΟ ΦΩΣ
Ότι είμαι άγγελος λένε
και, σκαλί-σκαλί,
για ν’ αγγίξω το φως,
τα πόδια μου να
χρησιμοποιήσω πρέπει.
Κατάκοπος απ’ το ανέβασμα, καμιά φορά κατρακυλάω
(μπορεί και να φταίνε του χιτώνα μου οι πτυχές),
αλλά άγγελος που κατρακυλάει, άγγελος δεν είναι,
αν δεν έχει την τιμή να φτάσει στης αβύσσου τα βάθη.
Αυτό που αντάμωσα στην πιο μεγάλη μου πτώση
ήταν κάτι τρυφερό, εκτυφλωτικό·
θυμάμαι το άρωμά του,
τη νοσηρή του απόλαυση.
Τώρα που ξύπνησα, θέλω
να βρω τη σκάλα
ν’ ανεβώ,
χωρίς τα φτερά μου.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
