Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα MERELLO (TITA). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα MERELLO (TITA). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 27 Απριλίου 2014

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η TITA MERELLO: SE DICE DE MI

Χαρισμένο στον καπετάνιο Παναγή Αντωνόπουλο.

Σάββατο 22 Μαρτίου 2014

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η TITA MERELLO: MILONGÓN PORTEÑO

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ 
MERELLO (TITA), ΜΙΛΟΝΓΚΑ, ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, 

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ



Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η TITA MERELLO


SOBRE EL PUCHO

Un callejón de Pompeya
y un farolito plateando el fango
y allí un malevo que fuma,
y un organito moliendo un tango;
y al son de aquella milonga,
más que su vida mistonga,
meditando, aquel malevo
recordó la canción de su dolor.

Yo soy aquel que, en Corrales,
-los carnavales
de mis amores-
hizo brillar tus bellezas
con las lindezas
de sus primores;
pero tu inconstancia loca
me arrebató de tu boca,
como pucho que se tira
cuando ya
ni sabor ni aroma da.

Tango querido
que ya pa'siempre pasó,
como pucho consumió
las delicias de mi vida
que hoy cenizas sólo son.
Tango querido
que ya pa'siempre calló,
¿quién entonces me diría
que vos te llevarías
mi única ilusión?



Στίχοι: José González Castillo.
Μουσική: Sebastián Piana.
Τάνγκο του 1923.

Παρασκευή 13 Απριλίου 2012

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ



ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η TITA MERELLO


PADRINO PELAO

¡Saraca, muchachos, dequera un casorio!
¡Uy Dio, qué de mink, 'ta todo alfombrao!
Y aquellos pebetes, gorriones de barrio,
acuden gritando: ¡Padrino pelao!

El barrio alborotan con su algarabía;
allí, en la vereda, se ve entre el montón,
el rostro marchito de alguna pebeta
que ya para siempre perdió su ilusión.

Y así, por lo bajo,
las viejas del barrio
comentan la cosa
con admiración:

"¿Ha visto, señora,
qué poca vergüenza?
¡Vestirse de blanco
después que pecó!"

Y un tano cabrero
rezonga en la puerta
porque a un cajetiya
manyó el estofao:

"Aquí, en esta casa,
osté no me entra.
Me son dado coenta
que osté es un colao."

¡Saraca, muchachos, gritemos más fuerte!
¡Uy Dio, qué amarrete! Ni un cobre ha tirao...
¡Qué bronca, muchachos! Se hizo el otario.
¡Gritemos, Pulguita! ¡Padrino pelao!

Y aquella pebeta que está en la vereda
contempla con pena a la novia al pasar.
Se llena de angustia su alma marchita
pensando que nunca tendrá el blanco ajuar.



Music: Enrique Delfino.
Lyric: Julio Cantuarias.
Τάνγκο του 1930.

Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΛΟΣ ΓΑΡΔΕΛ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΑΝΓΚΟ


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η TITA MERELLO


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο CARLOS GARDEL


DEL BARRIO DE LAS LATAS


Del barrio de las latas
se vino pa’ Corrientes
con un par de alpargatas
y pilchas indecentes.
La suerte tan mistonga
un tiempo lo trató,
hasta que al fin, un día,
Beltrán se acomodó.

Y hoy lo vemos por las calles
de Corrientes y Esmeralda,
estribando unas polainas
que dan mucho dique al pantalón.
No se acuerda que en Boedo
arreglaba cancha’e bochas,
ni de aquella vieja chocha,
por él, que mil veces lo ayudó.

Y allá, de tarde en tarde,
haciendo comentarios,
las viejas, con los chismes
revuelven todo el barrio.
Y dicen en voz baja,
al verlo un gran señor:
“¿Tal vez algún descuido
que el mozo aprovechó?”

Pero yo que sé la historia
de la vida del muchacho,
que del barrio de los tachos
llegó por su pinta hasta el salón,
aseguro que fue un lance
que quebró su mala racha,
una vieja muy ricacha
con quien el muchacho se casó.



Μουσική: Raúl De los Hoyos.
Στίχοι: Emilio Fresedo.

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2007

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η TITA MERELLO


EL CHOCLO


Con este tango que es burlón y compadrito
se ató dos alas la ambición de mi suburbio;
con este tango nació el tango, y como un grito
salió del sórdido barrial buscando el cielo;
conjuro extraño de un amor hecho cadencia
que abrió caminos sin más ley que la esperanza,
mezcla de rabia, de dolor, de fe, de ausencia
llorando en la inocencia de un ritmo juguetón.

Por tu milagro de notas agoreras
nacieron, sin pensarlo, las paicas y las grelas,
luna de charcos, canyengue en las caderas
y un ansia fiera en la manera de querer...

Al evocarte, tango querido,
siento que tiemblan las baldosas de un bailongo
y oigo el rezongo de mi pasado...
Hoy, que no tengo más a mi madre,
siento que llega en punta 'e pie para besarme
cuando tu canto nace al son de un bandoneón.

Carancanfunfa se hizo al mar con tu bandera
y en un pernó mezcló a París con Puente Alsina.
Triste compadre del gavión y de la mina
y hasta comadre del bacán y la pebeta.
Por vos shusheta, cana, reo y mishiadura
se hicieron voces al nacer con tu destino...
¡Misa de faldas, querosén, tajo y cuchillo,
que ardió en los conventillos y ardió en mi corazón.


Στίχοι: Enrique Santos Discepolo.
Μουσική: Ángel Villoldo.
Τραγούδι του 1947.