ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ


ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά
σαν να περιμένουν κι αυτά μαζί μ εμένα
νά ρθεις κι ας χαράξει για στερνή φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ν αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.

Όλα σε θυμίζουν,
κι οι πιο καλοί μας φίλοι.
Άλλος στην ταβέρνα, άλλος σινεμά.
Μόνη μου διαβάζω το γράμμα που χες στείλει
πριν να φιληθούμε πρώτη μας φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ν αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.


Μουσική: Μάνος Λοΐζος.
Στίχοι: Μανόλης Ρασούλης.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ: ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ


ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά
σαν να περιμένουν κι αυτά μαζί μ’ εμένα
νά ’ρθεις κι ας χαράξει για στερνή φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τί θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.

Όλα σε θυμίζουν,
κι οι πιο καλοί μας φίλοι.
Άλλος στην ταβέρνα, άλλος σινεμά.
Μόνη μου διαβάζω το γράμμα που ’χες στείλει
πριν να φιληθούμε πρώτη μας φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τί θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.



Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης.
Μουσική: Μάνος Λοΐζος.

ΤΟ ΚΟΤΛΕ ΠΑΝΤΕΛΟΝΑΚΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ


ΤΟ ΚΟΤΛΕ ΠΑΝΤΕΛΟΝΑΚΙ

Το κοτλέ παντελονάκι που φοράς
το παρατηρώ, καλέ, σαν περπατάς.
Περνάς κι ο νους σου δήθεν στα μαθήματα,
περνάς κι αφήνεις πίσω χίλια θύματα.

Εγώ είμαι εργατόπαιδο
κι εσύ της Nομικής.
Πες μου πού παρανόμησα
όταν για λίγο νόμισα
πως θ’ ανταποκριθείς.

Τα γυαλάκια που σκουπίζεις βιαστικά
κρύβουν μάτια που με σκίζουνε βαθιά.
Εχθές στο δρόμο πάλι με σνομπάρισες,
σε καταδίκη δίχως δίκη μ’ άφησες.

Εγώ είμαι εργατόπαιδο
κι εσύ της Nομικής.
Πες μου πού παρανόμησα
όταν για λίγο νόμισα
πως θ’ ανταποκριθείς.



Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης.
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης.