ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΝΟΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΟ

 

JORGE TEILLIER

ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΝΟΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΟ

Άντρας μόνος σε σπίτι μόνο

Καμία επιθυμία ν' ανάψει τζάκι

Καμία επιθυμία να κοιμηθεί ή να μείνει ξύπνιος

Άντρας μόνος σε σπίτι άρρωστο μέσα.

Καμία επιθυμία ν' ανάψει τζάκι

Και δεν θέλει ν' ακούσει ξανά τη λέξη Μέλλον

Του κρασιού το ποτήρι έχει μαραθεί σαν μανόλια

Και δεν τον νοιάζει αν κοιμάται ή αν είναι ξύπνιος.

Ο παγετός έχει θαμπώσει τα παράθυρα

Μα αυτόν τον νοιάζει μόνο το σβηστό το τζάκι

Το μόνο που θέλει είναι ένα ποτό για να πει καμιά παλιά ιστορία

Σ' αυτόν τον άντρα που 'ναι μόνος σε σπίτι μόνο.

Ιστορία σαν κι αυτές που άκουγε στο πατρικό του

Ιστορίες που δεν θυμάται όπως δεν θυμάται και ότι είναι ακόμα ζωντανός

Βλέπει απλώς έν' άδειο ποτήρι και μια μανόλια μαραμένη

Ο άντρας που 'ναι μόνος σε σπίτι άρρωστο μέσα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΣΤΕΓΗ ΠΑΛΙΑ

 

JORGE TEILLIER

 

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΣΤΕΓΗ ΠΑΛΙΑ

 

Απόψε κοιμάμαι κάτω από στέγη παλιά,

τα ποντίκια τρέχουν από πάνω, όπως πριν από χρόνια και χρόνια,

και το παιδί που είναι μέσα μου ξαναγεννιέται στ’ όνειρό μου,

ανασαίνει ξανά την οσμή επίπλων καμωμένων από ξύλο οξιάς,

και περίτρομο κοιτάζει το παράθυρο,

αφού καλά το ξέρει ότι κανέν’ αστέρι ποτέ δεν ανασταίνεται.

 

Τη νύχτα αυτή τ’ αφτί μου ένιωσε να πέφτουν τα καρύδια από το δέντρο,

άκουσα τις συμβουλές του εκκρεμούς,

έμαθα ότι ο άνεμος αναποδογυρίζει κάποιο φλιτζάνι τ’ ουρανού,

ότι οι ίσκιοι μακραίνουνε κι απλώνονται

και ότι το χώμα τούς πίνει δίχως να τους αγαπάει,

το δέντρο του ύπνου μου όμως έβγαζε μόνο πράσινα φύλλα

που ωρίμαζαν κάθε πρωί με του πετεινού το πρώτο λάλημα.

 

Απόψε κοιμάμαι κάτω από στέγη παλιά,

τα ποντίκια τρέχουν από πάνω, όπως πριν από χρόνια και χρόνια,

ξέρω ωστόσο πως δεν υπάρχουν πρωινά και πετεινών λαλήματα,

κι ανοίγω τα μάτια μου, για να μη δω ξερό το δέντρο των ονείρων μου

και αποκάτω του τον θάνατο που μου δίνει το χέρι του.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΝΗΣΙ

 

JORGE TEILLIER

 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΝΗΣΙ

 

Ζωή και θάνατος και πάλι συγχέονται

όπως και στου σπιτιού τη μεσαυλή

η είσοδος των κάρων

με τον θόρυβο του κουβά στο πηγάδι.

Ο ουρανός και πάλι θυμάται με μίσος

την πληγή της αστραπής,

οι δε αμυγδαλιές δεν θέλουν να σκέφτονται

τις μαύρες τους ρίζες.

 

Η σιωπή δεν μπορεί άλλο να είναι η γλώσσα μου,

όμως εγώ πέφτω μόνο επάνω σε τούτες τις εξωπραγματικές λέξεις

που πιάνουν οι νεκροί και τις οδηγούν προς τ’ άστρα και προς τα μυρμήγκια,

και από τη μνήμη μου εμένα εξαφανίζονται ο έρωτας και η χαρά,

όπως το φώς μιας καράφας του νερού

εξακοντισμένης τόσο ανώφελα ενάντια στα σκότη.

 

Ό,τι και πάλι ακούγεται μόνο

είναι της βροχής το ανεξίτηλο κροτάλισμα

που πέφτει όλο πέφτει δίχως να ξέρει το γιατί,

μοιάζοντας έτσι στη μοναχική γριούλα

που πλέκει συνέχεια και συνέχεια·

και θέλω να τρέξω να πάω σ’  ένα χωριό,

όπου ασταμάτητα γυρίζει κάποια σβούρα

περιμένοντάς με να την πιάσω,

πλην όμως όπου πατάνε τα πόδια μου

εξαφανίζονται οι δρόμοι,

και είναι καλύτερα να μείνεις ακίνητος σε τούτο το δωμάτιο

αφού ίσως έχει φτάσει η συντέλεια του κόσμου,

με τη βροχή νά ’ναι ο στείρος αντίλαλος του τέλους αυτού,

κάποιο τραγούδι που επιχειρούν να θυμηθούν

χείλη που καταστρέφονται κάτω από το χώμα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΦΩΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΦΑΝΟΣΤΑΤΩΝ

 

JORGE TEILLIER

 

ΦΩΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΦΑΝΟΣΤΑΤΩΝ

 

Φώτα σπασμένων φανοστατών

μπορούν να λάμπουν πάνω σε πρόσωπα λησμονημένα,

να κάνουνε να κινηθεί σαν δέσμη πυρσών στον άνεμο

ο ίσκιος νεκρών πουλαριών,

να οδηγήσουν το τυφλό περπάτημα των νέων ριζών.

 

Μια ισχνή στήλη καπνού το μεσημέρι

μπορεί να διαρκέσει πιο πολύ κι από χίλιων χρόνων τις νύχτες,

το φως ενός σπασμένου φανοστάτη

έλαμψε πιο πολύ κι απ’ τον ήλιο στη δύση.

 

Κάποιο χέρι επάνω στα νερά

ανταμώνει με τα πρωινά που χάσαμε.

Στις κόρες των ματιών κάποιου παιδιού

και πάλι θα ζωγραφιστούνε οι ψαράδες

που τους έχουν καταπιεί παλιές τρικυμίες.

 

Όλο και κάποιος θ’ ακούσει τα βήματά μας

όταν τα πόδια μας θά ’ναι χώματος άμορφοι σβόλοι

όλο και κάποιος θα ονειρευτεί μαζί μας

όταν εμείς θα είμαστε κάτι λιγότερο και από όνειρο ακόμα,

στο δε νερό που βάλαμε τα χέρια μας

πάντοτε θα υπάρχει χέρι

να φανερώνει τα πρωινά που έχουμε χάσει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΟΡΧΕ ΤΕΪΓΙΕΡ

 

JORGE TEILLIER

 

BAJO UN VIEJO TECHO

Esta noche duermo bajo un viejo techo,
los ratones corren sobre él, como hace mucho tiempo,
y el niño que hay en mí renace en mi sueño,
aspira de nuevo el olor de los muebles de roble,
y mira lleno de miedo hacia la ventana,
pues sabe que ninguna estrella resucita.

Esa noche oí caer las nueces desde el nogal,
escuché los consejos del reloj de péndulo,
supe que el viento vuelca una copa del cielo,
que las sombras se extienden
y la tierra las bebe sin amarlas,
pero el árbol de mi sueño sólo daba hojas verdes
que maduraban en la mañana con el canto del gallo.

Esta noche duermo bajo un viejo techo,
los ratones corren sobre él, como hace mucho tiempo,
pero sé que no hay mañanas y no hay cantos de gallos,
abro los ojos, para no ver reseco el árbol de mis sueños,
y bajo él, la muerte que me tiende la mano.

 

ΧΟΡΧΕ ΤΕΪΓΙΕΡ

 

JORGE TEILLIER

 

Luces de linternas rotas

 

Luces de linternas rotas
pueden brillar sobre olvidados rostros,
hacer moverse como antorchas al viento
la sombra de potrillos muertos,
guiar la ciega marcha de las nuevas raíces.

Una débil columna de humo a mediodía
puede durar más que las noches de mil años,
la luz de una linterna rota
ha brillado más que el sol en el oeste.

Una mano sobre las aguas
encuentra las mañanas que perdimos.
En las pupilas de un niño
de nuevo se dibujarán los pescadores
devorados por las viejas mareas.

Alguien escuchará nuestros pasos
cuando nuestros pies sean terrones deformes
alguien soñará con nosotros
cuando seamos menos que un sueño,
y en el agua donde pusimos nuestras manos
siempre habrá una mano
descubriendo las mañanas que perdimos.