ENTRE DOS AGUAS

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ENTRE DOS AGUAS

 

Ρευστὰ τὰ λόγια καὶ οἱ φωνὲς ποτάμια

σὲ θάλασσες ἐκβάλλουν, σ᾽ ἕνα στόμα

μὲ ἀβύσσους λογικές. Βρεγμένο χρῶμα

ἀνείκαστο προβάλλει ἀπ᾽ τὰ θολάμια

 

τῶν στοχασμῶν μὲ ἰαμβικὴ τὴ ρότα.

Τὸ Κάλλος ἀπεικάζει ἡ ἀκουαρέλα,

καὶ τὸ ἀρχιπέλαγος μιὰ καραβέλα

 

σὰν Καλλονὴ δονεῖ. Ἀπ᾽ τὰ διεστῶτα

μιᾶς ἕνωσης γεννιέται ἀκολουθία

 

μὲ τοὺς ρυθμοὺς τοῦ Πάκο δὲ Λουθία.

 

Ἐποίει χεὶρ Σπύρου Μαντζαβίνου.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟΣ ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΟ
στο Kudu, στὸ Νέο Ψυχικό.
Θέματα ημερήσιας διάταξης: στίχοι και ρίμες, Πάουλ Κλέε και Γαλάζιος Καβαλάρης, Ιάννης Ξενάκης και Σπύρος Σακκάς και, βεβαίως, Ολυμπιακός!

 

ΝΥΚΤΕΡΙΝΟ ΜΕ ΛΕΠΤΟΤΑΤΟ ΜΗΝΙΣΚΟ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΝΥΚΤΕΡΙΝΟ ΜΕ ΛΕΠΤΟΤΑΤΟ ΜΗΝΙΣΚΟ

 

Ἀπ᾽ τ᾽ ἀνοιχτὸ παράθυρο χυνόταν

ἀργὰ τὸ μέλι τοῦ κλειδοκυμβάλου:

ὑποσημείωση ἐμβριθὴς τοῦ σάλου

ποὺ ἐζοῦσαν οἱ καρδιές — ἔτσι ἀκουγόταν!

 

Ἀπ᾽ τὸ χρυσὸ δρεπάνι τῆς σελήνης

ὡσὰν κυψέλη ἐγκυμονοῦσα μέλη

κρυστάλλινα κρεμόταν σὲ τσιγκέλι

 

οὐράνιο τὸ ἐλιξήριο τῆς σαγήνης.

Τῶν διαβατῶν ἡ ἀνάσα ἐρχόταν νά ᾽μπει ν᾽

 

ἀγγίξει πλῆκτρα τοῦ Ἀλεξάνδρου Σκριάμπιν.

https://www.youtube.com/watch?v=7ClDFmFmr0k&list=RD7ClDFmFmr0k&start_radio=1

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΣΙΟΣ

 

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

 

Ποὺ λέτε αὐτός, παλιά, στὰ χρόνια τῆς ὑγείας,

ἀπὸ ψηλά, σὰν νά ’ταν ἄλλος, τὸν κοιτοῦσε·

τοῦ ’νευε ἀπ’ τὸ θεωρεῖο ἐκεῖνο κι ἀγωνιοῦσε

γιὰ τὸν νεαρὸ σουλατσαδόρο τῆς πλατείας.

 

Τώρα; Τώρα τελοῦν κ’ οἱ δυό τους ἐν συγχύσει.

Βλέπονται ἀκόμη ἀραιὰ καὶ ποῦ μὰ, δεδομένου

ὅτι ἔχει ἡ νόσος πιὰ ὣς τὸ βάθος προχωρήσει,

 

μόνο περὶ ἀλγηδόνων συζητοῦν, τῆς μέσης,

μὲ κάτι ἐκεῖ τοῦ μὴ πραγματικοῦ ὑποθέσεις

 

κ’ ἴσως μιά (ἀλλὰ μιὰ μόνο) τοῦ π ρ ο σ δ ο κ ω μ έ ν ο υ.

Μ’ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΡΧΗ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

Μ’ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΡΧΗ

 

Τῆς Καλλονῆς τὸ γέλιο σὰν δενδρύλλιο

τὰ φύλλα του ἅπλωσε μὲ δρόσου κράση.

Λεπτῆς ἀνάσας γάζα στὸ κεράσι

τῶν δυὸ χειλῶν της κάλεσε τὸν ἥλιο

 

νὰ πλέξει ρίμες. Τῶν φιλιῶν ἀχτίδες

κελάρυζαν τὴ ρώμη τους στὸ στόμα

σὰν δάσος ἤχων ποὺ ἦρθαν ἀπ᾽ τὸ χῶμα

 

τῆς ὕπαρξης θνητοί· μὰ ἐσὺ τοὺς εἶδες

ν᾽ ἀθανατίζονται ὄντας ἐν διεγέρσει.

 

Nulla al mondo e che non possano i versi.

 

Στὸν κόσμο τίποτα δὲν θὰ σοῦ τύχει

νὰ μὴ μποροῦν νὰ σοῦ τὸ ποῦν οἱ στίχοι.

 

Ἡ εἰκονογράφηση εἶναι τοῦ Βασίλη Γραβαρίτη.

ΛΥΡΑ ΕΝΑΡΕΤΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΛΥΡΑ ΕΝΑΡΕΤΗ

 

Τοῦ ἀπροσδοκήτου μιὰ ἔλευση ραγδαία

βροχὴ ποτιστικὴ ἔγινε στὸ χῶμα

καὶ τῶν γκρεμῶν ἀνοίχτηκε τὸ στόμα

κι ἐλάλησε ὡς ἀμφίστομη ρομφαία.

 

Τῶν ζόφων λύθηκε μεμιᾶς τὸ κλίμα

καὶ ἡ κλίμακα μὲ χίλια βάλε-βγάλε

ὑψώθηκε ὡσἀν μοτέτο τοῦ Μοντάλε,

 

σὰν σπείρα ἐκτινασσόμενη ἀπὸ κύμα.

La tua voce è quest’anima diffusa

 

παράδεισο ποὺ κάνει τὴ χαβούζα.

Τὸ σχέδιο εἶναι τοῦ Βασίλη Γραβαρίτη.

ΚΛΕΙΔΟΚΥΜΒΑΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΚΛΕΙΔΟΚΥΜΒΑΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Κλειδιὰ τοῦ ἀγέρα ἀνοίγονται στὸ πιάνο

καὶ χέρια-μίσχοι τρέχουν στὸ κλαβιέ του

νὰ δώσουν μὲ νοοτροπία ὀφειλέτου

τὸ χρέος στὴν ἀγάπη καὶ ἀπὸ πάνω

 

ν᾽ ἀνθίσουν στοὺς μπαξέδες τῶν ὀνείρων

τ᾽ ἁβρότερα τῶν ρόδων. Τῶν θαυμάτων

οἱ γλῶσσες ὡς σημεῖα ἐπὶ κυμάτων

 

φερόμενα διὰ μέσου τῶν ἠπείρων

θὰ ποῦν στὴν Καλλονὴ ὅτι ὑγροὶ εἶναι οἱ οἰωνοί της

 

καὶ φτάσαν νὰ φιλήσουν τὴ φωνή της.

Μ' ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΡΧΗ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ : Μ' ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΡΧΗ

εδώ

ΣΤΗ ΝΕΑ "ΑΓΚΙΝΑΡΑ"

 

29/5/2024

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΣΙΟΣ

29/5/2024

Πῆρε ὁ οὐρανὸς μιὰν ἐθελούσια κλίση, νά ’βρει

μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Πειραιᾶ μιὰν ἐπαφή –

σ’ ἕνα συμπαντικὸ κιτάπι εἶχε γραφεῖ

νὰ ξανασμίξουν μὲ τοὺς πάνω οἱ κάτω Γαῦροι.

Προτοῦ ἀπ’ τὴ δάφνη τὸ λιμάνι ὅλο φλομώσει,

εἶχε φροντίσει ὁ Βάσκος γιὰ ὅλα: τὴν μπαλιά,

τὴν προβολή, τὴν ἄμυνα… Καὶ τώρα μ’ ὅση

στὴ μέθη του κρατοῦσε ἀκόμη διαύγεια ὁ νοῦς

νὰ μὲ πλησιάζεις σ’ εἶδα μέσα ἀπ’ τοὺς καπνούς,

καὶ τί ἀγκαλιὰ ποὺ ἦταν ἐκείνη!… Τί αγκαλιά!

ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗ ΝΕΑ "ΤΥΡΒΗ"

 ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗ ΝΕΑ "ΤΥΡΒΗ"

Μ᾽ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΡΧΗ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

Μ᾽  ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΡΧΗ

 

Τῆς Καλλονῆς τὸ γέλιο σὰν δενδρύλλιο

τὰ φύλλα του ἅπλωσε μὲ δρόσου κράση.

Λεπτῆς ἀνάσας γάζα στὸ κεράσι

τῶν δυὸ χειλῶν της κάλεσε τὸν ἥλιο

 

νὰ πλέξει ρίμες. Τῶν φιλιῶν ἀχτίδες

κελάρυζαν τὴ ρώμη τους στὸ στόμα

σὰν δάσος ἤχων ποὺ ἦρθαν ἀπ᾽ τὸ χῶμα

 

τῆς ὕπαρξης θνητοί· μὰ ἐσὺ τοὺς εἶδες

ν᾽ ἀθανατίζονται ὄντας ἐν διεγέρσει.

 

Nulla al mondo e che non possano i  versi.

 

Στὸν κόσμο τίποτα δὲν θὰ σοῦ τύχει

νὰ μὴ μποροῦν νὰ σοῦ τὸ ποῦν οἱ στίχοι.

ΠΟΙΗΣΙΝ ΔΕ ΧΕΙΡΩΝ ΑΥΤΗΣ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΠΟΙΗΣΙΝ ΔΕ ΧΕΙΡΩΝ ΑΥΤΗΣ

 

Τῆς καλλονῆς τὰ χέρια εἶναι μελέτη

σὲ βάθος τῆς αἰθρίας, τῶν ἀστέρων,

τῶν θαλασσίων κήπων, καὶ ἐνδιαφέρον

ποὺ ἡ μουσικὴ γιὰ τὸ λευκὸ διαθέτει.

 

Τὰ χέρια φέρνουν τ᾽ ἄνθη στὰ πανέρια

τῶν λόγων, τῶν βλεμμάτων καὶ τοῦ κάλλους·

τοὺς σκόπελους λειαίνουν, τοὺς ὑφάλους

 

ὑψώνουνε. Τῆς καλλονῆς τὰ χέρια

ποδοπατοῦν τοῦ θάνατου τὸ κράτος,

 

τὸν ἔρωτα χειροκροτοῦνε ἀφάτως.

VIRTUS LYRICA

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

VIRTUS LYRICA

 

Στῆς γλώσσας τὸ ἔλασμα διαρκῶς δονεῖσαι

μὲ σημασίες τρυφερὲς καὶ χαῖρε.

Τῶν ἀρωμάτων τὴν ἀνάσα φέρε

σὲ λέξεις μὲ κηπάρϊα, μιὰς καὶ εἶσαι

 

ὀνείρων κυνηγέτις καὶ ἄπειρη ὕλη

ἀπό ᾽να μὴ ὂν στὸν χρόνο χαραγμένο

ποὺ πλέκει φλόγες. — Ἀναπεπταμένο

 

τὸ φρόνημα ἔχω, καὶ ἀρετῆς σταφύλι

τρυγοῦν τὰ χείλη. Μοῦ εἶσαι τόσο οἰκεία,

 

γιατὶ εἶσαι νοῦς, καὶ σ᾽ ἔχω κατοικία.

ΛΥΡΑ ΕΝΑΡΕΤΗ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΛΥΡΑ ΕΝΑΡΕΤΗ

 

Τοῦ ἀπροσδοκήτου μιὰ ἔλευση ραγδαία

βροχὴ ποτιστικὴ ἔγινε στὸ χῶμα

καὶ τῶν γκρεμῶν ἀνοίχτηκε τὸ στόμα

κι ἐλάλησε ὡς ἀμφίστομη ρομφαία.

 

Τῶν ζόφων λύθηκε μεμιᾶς τὸ κλίμα

καὶ ἡ κλίμακα μὲ χίλια βάλε-βγάλε

ὑψώθηκε ὡσἀν μοτέτο τοῦ Μοντάλε,

 

σὰν σπείρα ἐκτινασσόμενη ἀπὸ κύμα.

La tua voce è quest’anima diffusa

 

παράδεισο ποὺ κάνει τὴ χαβούζα.

ENTRE DOS AGUAS

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ENTRE DOS AGUAS

 

Ρευστά τα λόγια και οι φωνές ποτάμια

σε θάλασσες εκβάλλουν, σ’ ένα στόμα

με αβύσσους λογικές. Βρεγμένο χρώμα

ανείκαστο προβάλλει απ’ τα θολάμια

 

των στοχασμών με ιαμβική τη ρότα.

Το Κάλλος απεικάζει η ακουαρέλα,

και το αρχιπέλαγος μια καραβέλα

 

σαν Καλλονή δονεί. Απ’ τα διεστώτα

μιας ένωσης γεννιέται ακολουθία

 

με τους ρυθμούς του Πάκο δε Λουθία.

ENTRE DOS AGUAS

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ

 

Λωτοὶ περουβιανοὶ στὸ στόμα στάζουν

τὰ λόγια τ᾽ ἄλαλα καὶ τὶς ἀξίνες

τῆς νύχτας φανατίζουν νά ᾽ν᾽ ἐκεῖνες

ποὺ τ᾽ἄλογα μὲ δέσμες θὰ δαμάζουν

 

ρητοτικῆς μανίας, Μὲ τὴν πείνα

τῆς γλώσσας, λέει ὁ Μπάρτ, χορταίνει ὁ λόγος

καὶ οἱ μίσχοι οἱ ἰσχυροὶ πράττουν ἀναλόγως

 

στὶς χερσονήσους τῶν θαυμάτων. Κίνα,

Γουατεμάλα... Καὶ ἀπὸ ᾽κεῖ τὰ πάντα

 

σεμνὰ σημαίνουν τὴν ἀγάπη πάντα.

 

(Ἐμπρὸς τῆς γῆς οἱ κολασμένοι...) —

ὑπέροχη ὥρα καὶ ἀγιασμένη.

ΣΗΜΕΙΑ ΗΡΕΜΑ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΣΗΜΕΙΑ ΗΡΕΜΑ

 

Ἀνοιγοκλείνουν τὴ σιωπή τους τ᾽ ἄστρα

μὲ προσοχὴ ἀκριβῶς, νὰ μὴν ταράξουν

τὸ κύμα τῆς γαλήνης· νὰ βουλιάξουν

στὸν ἦχο ποὺ ἁρμονίστηκε σὲ γλάστρα

 

τὰ μάτια τους κοιτοῦν, καὶ μέριμνά τους

ἄλλη εἶναι νὰ χαράξουν σιλουέτες

τ᾽ ἀχνά τους τώρα δάχτυλα μὲ φέτες

 

χρωμάτων μουσικῶν. Στοῦ ὁρίζοντά τους

τὶς ἐκβλαστήσεις στόματα πετᾶνε

 

ψιθύρων, ποὺ ἄνθη ἐπέταξαν καὶ πᾶνε

 

ν᾽ ἀρθρωθοῦν σὲ ἀσπασμῶν διαπλέξεις

γυμνὲς τελείως ἀπὸ λέξεις.

ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ Κ. Γ. Κ.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ Κ. Γ. Κ.

 

Χιλιάδες γύροι γύρω ἀπὸ τὴ γύρη

πραγμάτων ποὺ σημαίνουν ἄνθη ἢ κῆπο

μὲ ἀκέραιη τὴν οὐσία τους καὶ τὸν τύπο

στὸ μέλι ἀποσκοποῦν: στὸ πανηγύρι

 

τῶν ἡδονῶν ποὺ τέρπουν νοῦ καὶ σῶμα.

Ὀξύμωροι παράγοντες θροΐζουν

συνθέσεις διάφωνες καὶ κανονίζουν

 

πῶς εὐγενίζει ὁ νοῦς τὶ λέει τὸ στόμα,

ποιό χέρι ἀντλεῖ ἀπ᾽ τὴ θεωρία πράξη.

 

«Ἡ πεταλούδα πάντα θὰ πετάξει» —

 

ἀφήνει γιὰ τὴ μέλισσα τὸ μέλι,

καὶ χάνεται σ᾽ ἐρωτικὴ νεφέλη.

ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΚΛΙΜΑΚΩΣΕΙΣ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΚΛΙΜΑΚΩΣΕΙΣ

 

Ἕνα ἄρωμα σονάτας γιὰ φαγκότο

καὶ βιολοντσέλο ἐδάγκωνε εὐοιώνως

τὴν ἔλευση τοῦ ἱμέρου, καὶ τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος

ὀνείρου ἡ τέλεση ἔσβηνε ὅσο χνότο

 

ἀφήνει ἡ συγχορδία στὸ ὑπερπέραν

τῶν συγκινήσεων καὶ τῶν βλεμμάτων.

Τοῦ λόγου καταδύσεις στῶν ἐγκάτων

 

τὰ νοήματα ἄνοιξαν φτερὰ καὶ φέραν

τὰ βάθη ἐπάνω κάθυγρα (ὡς σημεῖα

 

ἁβρά) στῶν ἡδονῶν τὴν εὐκρασία.

 

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ

(σὰν μίμηση)

 

Τρεκλίζει ἡ νύχτα στοῦ ἄλσους τὰ παγκάκια

καὶ τ᾽ ἄστρα χύνουν στάχτες χρυσαφένιες

σὰν θραύσματα βγαλμένα ἀπὸ τὶς ἔννοιες

ποὺ ἀναζητοῦν τοῦ λόγου τὴν πανάκεια.

 

Τὸ πέρασμα τῆς Καλλονῆς ἀφήνει

ἕνα πανάκι ἀγάπης στὸν ἀγέρα

νὰ σκάβει μιὰ πληγὴ στοῦ νοῦ τὴ σφαίρα

 

σὰν φάντασμα ποὺ ἀπ᾽ τὰ κοινὰ ἀποκλίνει.

Ὁλόσωστη εἶναι σάμπως Καρυᾶτις.

 

Καὶ ὁ κόσμος κρέμεται ἀπ᾽ τὰ δάχτυλά της.