ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

PRIMO LEVI

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

Κανένας να μην τραγουδάει πια γι’ αγάπη ή πόλεμο

Το διάταγμα όπου ο κόσμος είχε όνομα ακυρώθηκε·

Οι ουράνιες λεγεώνες συρφετός είναι τεράτων·

Το σύμπαν μάς πολιορκεί τυφλό, βίαιο, αλλόκοτο.

Η γαλήνη έχει σπαρθεί με τρομερούς κι έρημους

  νεκρούς,

Ιζήματα πυκνότατα ατόμων χιλιοτσακισμένων

Κι από εκεί εκπορεύεται μόχθος απεγνωσμένος

  μόνο,

Όχι ενέργεια, όχι μηνύματα, όχι μόρια, όχι φως·

Το ίδιο το φως ξαναπέφτει, απ’ το βάρος του

  το ίδιο σπασμένο,

Και όλοι εμείς σπορά ανθρώπινη ζούμε και

  πεθαίνουμε για το τίποτα

Και ματαίως οι ουρανοί στροβιλίζονται εις τον αιώνα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΥΠΟΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

PRIMO LEVI

ΥΠΟΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΛΑ

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Έχε υπομονή, γυναίκα μου απαυδισμένη,

Έχε υπομονή για του κόσμου τα πράγματα,

Για τους συνοδοιπόρους στο ταξίδι, και για εμένα,

Απ’ τη στιγμή που αυτοί σού έπεσαν στον κλήρο.

Δέξου, μετά από τόσα χρόνια, κάτι στίχους

  αρρωστιάρικους

Για τούτη των γενεθλίων σου τη στρογγυλή επέτειο.

Έχε υπομονή, γυναίκα μου ανυπόμονη,

Αλεσμένη, λειωμένη, γδαρμένη

Που κάθε μέρα γδέρνεσαι και η ίδια λίγο-λίγο

Γιατί μεγαλύτερο η σάρκα η γυμνή κακό σου κάνει.

Δεν είναι άλλο καιρό να ζούμε μόνοι.

Δέξου, σε παρακαλώ, αυτούς τους 14 στίχους –

Είναι ο δικός μου άγαρμπος τρόπος να σου πω,

  καλή μου,

Πως, αν δεν ήσουν εσύ, εγώ στον κόσμο δεν

  θα υπήρχα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΡΙΜΟ ΛΕΒΙ

PRIMO LEVI

PAZIENZA VERSO TUTTE LE COSE DEL MONDO

Abbi pazienza, mia donna affaticata,
Abbi pazienza per le cose del mondo,
Per i tuoi compagni di viaggio, me compreso,
Dal momento che ti sono toccato in sorte.
Accetta, dopo tanti anni, pochi versi scorbutici
Per questo tuo compleanno rotondo.
Abbi pazienza, mia donna impaziente,
Tu macinata, macerata, scorticata,
Che tu stessa ti scortichi un poco ogni giorno
Perchè la carne nuda ti faccia più male.
Non è più tempo di vivere soli.
Accetta, per favore, questi 14 versi,
Sono il mio modo ispido di dirti cara,
E che non starei al mondo senza te.

Η ΑΠΟΒΙΒΑΣΗ

PRIMO LEVI

Η ΑΠΟΒΙΒΑΣΗ

Ευτυχής όποιος έπιασε λιμάνι,

Κι αφήνει πίσω του θάλασσες, μπουρίνια,

Με όνειρα νεκρά ή που δεν γεννήθηκαν ποτέ,

Και κάθεται στη μπυραρία να πιεί της Βρέμης,

Δίπλα στο τζάκι, νιώθοντας γαλήνη εντός του.

Ευτυχής όποιος είναι σα σβησμένη φλόγα,

Ευτυχής όποιος είναι όπως άμμος σε ποταμού εκβολές,

Κι έχει το φορτίο του αποθέσει και σκουπίζει το κούτελο,

Και ξαπλώνει να ξεκουραστεί στου δρόμου την άκρη.

Δεν φοβάται ούτε ελπίζει ούτε περιμένει,

Μα κοιτάζει μόνο τον ήλιο που βασιλεύει εκεί πέρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΡΙΜΟ ΛΕΒΙ

PRIMO LEVI

L’APPRODO

Felice l’uomo che ha raggiunto il porto,
Che lascia dietro di sé mari e tempeste,
I cui sogni sono morti o mai nati,
E siede a bere all’osteria di Brema,
Presso al camino, ed ha buona pace.
Felice l’uomo come una fiamma spenta,
Felice l’uomo come sabbia d’estuario,
Che ha deposto il carico e si è tersa la fronte,
E riposa al margine del cammino.
Non teme né spera né aspetta,
Ma guarda fisso il sole che tramonta.