ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΤΟΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΤΟΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ

το βίντεο εδώ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΛΛΕΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΛΛΕΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ

στη Νέα Υόρκη

                      Μιλάνο, 18 Οκτωβρίου 1967

Αγαπητέ μου, αγγελικέ μου Γκίνσμπεργκ,

  χτες το βράδυ σε άκουσα να λες όλα όσα σου έρχονταν στο μυαλό για τη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο, με τα λουλούδια τους. Εγώ σου είπα κάτι για την Ιταλία (όπου λουλούδια βρίσκεις πια μόνο στ’ ανθοπωλεία). Η δική σου αστική τάξη είναι αστική τάξη ΤΡΕΛΩΝ, η δική μου είναι αστική τάξη ΗΛΙΘΙΩΝ. Εσύ επαναστατείς ενάντια στην τρέλα με την τρέλα (δίνοντας λουλούδια στους αστυνομικούς): πώς όμως να επαναστατήσεις ενάντια στην ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ;… κ.τ.λ., κ.τ.λ. Αυτές υπήρξαν οι φλύαρες κουβέντες μας. Πολύ, πολύ πιο όμορφες οι δικές σου, και σου είπα και το γιατί. Γιατί εσύ, που επαναστατείς ενάντια στους δολοφόνους της πατριαρχικής μπουρζουαζίας, το κάνεις μέσα στον ίδιο τον δικό τους κόσμο παραμένοντας … ταξιστής (ναι, έτσι το λέμε στην Ιταλία, classista), όντας συνάμα αναγκασμένος να επινοείς συνεχώς και με διάθεση συμπληρωματική –μέρα τη μέρα, λέξη τη λέξη– το επαναστατικό σου λεξιλόγιο. Όλοι οι άνθρωποι της Αμερικής σου, προκειμένου να είναι σε θέση να εκφράζονται, είναι αναγκασμένοι να είναι επινοητές λέξεων! Εμείς εδώ αντίθετα (ακόμα και όσοι είναι τώρα δεκάξι χρονών) έχουμε ήδη το επαναστατικό μας λεξιλόγιο πανέτοιμο, μαζί με την ηθική που περικλείει. Ακόμα και οι Κινέζοι μιλάνε σαν κρατικοί τεχνοκράτες. Κι εγώ ακόμα – το βλέπεις.  Αδυνατώ να ΑΝΑΜΕΙΞΩ ΤΗΝ ΠΡΟΖΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ (όπως κάνεις εσύ) – ούτε και μπορώ να ξεχαστώ ΠΟΤΕ, και φυσικά ούτε και τούτη εδώ τώρα τη στιγμή – αφού έχω χρέη και καθήκοντα γλωσσικά.

  Ποιός μας προμήθευσε εμάς –γέρους και νέους– το επίσημο ιδίωμα της διαμαρτυρίας; Ο μαρξισμός, η μοναδική ποιητική φλέβα του οποίου είναι η ανάμνηση της Αντίστασης, και που ανανεώνεται, όταν σκεφτόμαστε το Βιετνάμ και τη Βολιβία. Και γιατί… –προς τί;– αυτός ο θρήνος μου για τούτο το επίσημο ιδίωμα της διαμαρτυρίας, το οποίο μου το προμηθεύει η εργατική τάξη μέσω των (αστικής προελεύσεως) ιδεολόγων της; Γιατί είναι ιδίωμα που δεν ξεκολλάει ποτέ από την ιδέα της ισχύος και της εξουσίας, κι έτσι είναι πάντοτε πρακτικό και λογικό. Η Πράξη, όμως, και ο Λόγος δεν είναι τάχα οι ίδιες εκείνες θεότητες που έχουν κάνει ΤΡΕΛΟΥΣ και ΗΛΙΘΙΟΥΣ τους αστούς αφέντες μας; Καημένε Βάγκνερ και κατακαημένε Νίτσε! Έχουν αναλάβει όλη την ευθύνη των αφεντικών μας. Κι ας μη μιλήσουμε καν για τον Πάουντ!

  Κατ’ εμέ υπήρξε μια επίπονη προσπάθεια… μια λειτουργία… που την  έχουν δώσει στην κοινωνία των ΤΡΕΛΩΝ ή ΗΛΙΘΙΩΝ καλλιεργητών της ΠΡΑΞΗΣ και του ΛΟΓΟΥ, για να διατηρήσουν την ισχύ, την εξουσία, και αναρωτιέμαι μήπως τους την έχουν δώσει για να αυτοκαταστραφούν; Τίποτα δε παράγει νόημα… μιαν αίσθηση βαθύτερης και πιο αγιάτρευτης ενοχής από το να διατηρείς την ισχύ και την εξουσία. Γι’ αυτό ας μην εκπλησσόμαστε που όσοι τις διατηρούν θέλουν να πεθάνουν. Κι έτσι όλοι – από τον θεϊκό Ρεμπώ έως τον περιπαθή Καβάφη, και από τον υπέρτατο Ματσάδο έως τον τρυφερό Απολλιναίρ… όλοι οι ποιητές, που έχουν παλέψει ενάντια στην ΠΡΑΞΗ και στον ΛΟΓΟ, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά μόνο να στρώνουν το έδαφος σαν άλλοι προφήτες, για να έλθει ο θεός της καταστροφής που τον καλεί η κοινωνία. Ο Χίτλερ: ήρωας κωμικής κινηματογραφικής ταινίας. Και η ερώτηση που σου θέτω είναι η εξής: η ιδέα της κατάκτησης της ΕΞΟΥΣΙΑΣ δεν είναι ό,τι καθιστά επίσημη και –γι’  αυτό ακριβώς– ανειλικρινή και εσφαλμένη τη μαρξιστική διαμαρτυρία; Το γνωρίζω, σε αυτό είναι καλύτερα που δεν ανακατεύεσαι, είναι υπόθεση ευρωπαϊκή. Τώρα, όμως, απάντησε στη επόμενη ερώτησή μου: αν η μη-βία αποτελεί όπλο για την κατάκτηση της εξουσίας, δεν είναι άραγε βία και αυτή ομοίως; Και ανάμεσα στον πειρασμό της βίας και στον πειρασμό της εξουσίας, ο δεύτερος πειρασμός δεν είναι ο χειρότερος; Αλλά, πες μου, την ίδια στιγμή που παραιτούμαστε εμείς οι δίκαιοι και από τη βία και από την διεκδίκηση της εξουσίας, τούτη η επιλογή μας δεν σημαίνει μήπως ότι αφήνουμε την εξουσία και την ισχύ στα χέρια των φασιστών; Τι κάνουμε εδώ;

  Σε φιλώ με στοργή στα πυκνά και μπερδεμένα σου γένια

  Δικός σου

  Πιερ Πάολο

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Πηγή: Pier Paolo Pasolini, «Lettere (1955-1975)»,  a cura di Nico Naldini, Einaudi, Torino(1988,  pp. 631-632.

ΕΓΡΑΦΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1967 Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΤΟΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ

PIER PAOLO PASOLINI

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΛΕΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ

…..…..…..…..…..…..…..A Allen Ginsberg – New York

….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. [Milano, 18 ottobre 1967]

Caro, angelico Ginsberg, ieri sera it ho sentito dire tuto quello chi ti veniva in mente su New York e San Francisco, coi loro fiori. Io ti ho detto qualcosa dell´Italia (fiori solo dai fiorai). La tua borghesia è una borghesia di PAZZI, la mia una borghesia di IDIOTI. Tu ti rivolti contro la PAZZIA con la PAZZIA (dando fiori ai poliziotti): ma come rivoltarsi contro l´IDIOZIA? Ecc. Ecc. Queste sono state le nostre chiacchiere. Molto, molto più belle le tue, e te l´ho anche detto il perché. Perché tu, che ti rivolti contra I padri borghesi assassini, lo fai restando dentro il loro stesso mondo… classista (sì, in Italia ci esprimiamo così), e quindi sei costretto e inventare di nuovo e completamente – giorno per giorno, parola per parola – il tuo linguaggio rivoluzionario. Tutti gli uomini della tua America sono costretti, per esprimersi, ad essere degli inventori di parole! Noi qui invece (anche quelli che hanno adesso sedici anni) abbiamo già il nostro linguaggio rivoluzionario bell´e pronto, con dentro la sua morale. Anche I Cinesi parlano come degli statali. E anch´io – come vedi. Non riesco a MESCOLARE LA PROSA CON LA POESIA (come fai tu!) – e non riesco a dimenticarmi MAI e naturalmente neanche in questo momento – che ho dei doveri linguistici.

Chi ha fornito a noi – anziani e ragazzi – il linguaggio ufficiale della protesta? Il marxismo, la cui unica vena poetica è il ricordo della Resistenza, che si rinnovella al pensiero del Vietnam e della Bolivia. E perché mi lamento di questo linguaggio ufficiale della protesta che la classe operaia attraverso i suoi ideologi (borghesi) mi fornisce? Perché è un linguaggio che non prescinde mai dall´idea del potere, ed è quindi sempre pratica e razionale. Ma la Pratica e la Ragione non sono le stesse divinità che hanno reso PAZZI e IDIOTI I nostri padri borghesi? Povero Wagner e povero Nietzsche! Hanno preso tutta loro la colpa. E non parliamo poi di Pound!

La funzione data loro dalla società dei padri PAZZI o IDIOTI cultori della PRATICA e della RAGIONE, onde detenere il POTERE, per autodistruggersi? Nulla dà un senso di colpa più profondo e immedicabile che detenere il potere. Non c’è da meravigliarsi quindi se chi lo detiene vuole morire. E allora tutti, dal divino Rimbaud allo struggente Kavafis, dal sublime Machado al tenero Apollinaire, tutti i poeti che hanno lottato contro la PRATICA e LA RAGIONE, non hanno fatto altro che preparare come profeti al Dio che attraverso essi la Società invocava: un Dio sterminatore. Hitler, un eroe da film comico. La domanda che ti pongo è questa: l’idea della conquista del POTERE non è ciò che rende ufficiale e quindi insincera e falsa la protesta marxista? Lo so, su questo è meglio che tu non intervenga, è roba europea. Ma allora rispondi alla seguente domanda, se la non-violenza è un’arma per la conquista del potere, non è violenza anch’essa? E tra la tentazione della violenza e la tentazione del potere, non è molto peggiore la seconda? Ma, nel tempo stesso, rinunciare, oltre che alla violenza, anche alla conquista del potere da parte dei giusti, non significa lasciare il potere in mano ai fascisti? Che fare?

Ti bacio affettuosamente tra la folta barba,

tuo

Pier Paolo

Pier Paolo Pasolini: "Lettere (1955-1975)" a cura di Nico Naldini. Torino: Einaudi (1988), pp. 631-632.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΛΛΕΝ ΓΚΙΝΣΠΕΡΓΚ!

ALLEN GINSBERG

 



IN BACK OF THE REAL

railroad yard in San Jose
I wandered desolate
in front of a tank factory
and sat on a bench
near the switchman's shack.

A flower lay on the hay on
the asphalt highway
--the dread hay flower
I thought--It had a
brittle black stem and
corolla of yellowish dirty
spikes like Jesus' inchlong
crown, and a soiled
dry center cotton tuft
like a used shaving brush
that's been lying under
the garage for a year.

Yellow, yellow flower, and
flower of industry,
tough spiky ugly flower,
flower nonetheless,
with the form of the great yellow
Rose in your brain!
This is the flower of the World.

ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ!

ALLEN GINSBERG


VELOCITY OF MONEY

I’m delighted by the velocity of money as it whistles through the windows
of Lower East Side
Delighted by skyscrapers rising the old grungy apartments falling on
84th Street
Delighted by inflation that drives me out on the street
After all what good’s the family farm, why eat turkey by thousands every
Thanksgiving?
Why not have Star Wars? Why have the same old America?!?
George Washington wasn’t good enough! Tom Paine pain in the neck,
Whitman what a jerk!
I’m delighted by double digit interest rates in the Capitalist world
I always was a communist, now we’ll win
an usury makes the walls thinner, books thicker & dumber
Usury makes my poetry more valuable
my manuscripts worth their weight in useless gold -
Now everybody’s atheist like me, nothing’s sacred
buy and sell your grandmother, eat up old age homes,
Peddle babies on the street, pretty boys for sale on Times Square -
You can shoot heroin, I can sniff cocaine,
macho men can fite on the Nicaraguan border and get paid with paper!
The velocity’s what counts as the National Debt gets higher
Everybody running after the rising dollar
Crowds of joggers down broadway past City Hall on the way to the Fed
Nobody reads Dostoyevsky books so they’ll have to give a passing ear
to my fragmented ravings in between President’s speeches
Nothing’s happening but the collapse of the Economy
so I can go back to sleep till the landlord wins his eviction suit in court.


Το ποίημα μάς το έστειλε η φίλη τοιυ ιστολογίου κ. Barbara Chiappini.