ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΠΛΕΟΥΜΕΝΩΝ ΧΛΩΜΑ ΚΟΥΦΑΡΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝ ΜΤΜΗΤΡΙΕΒΙΤΣ ΜΠΑΛΜΟΝΤ / Константин Дмитриевич Бальмонт (1867-1942)


ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΧΛΩΡΙΔΑ

Στης θάλασσας τα βάθη ο ζόφος πάντα φτύνει
φυτά με φύλλα ωχρά (παράδοξο της φύσης),
που θα γινούν φριχτά φαντάσματα, αν τ’ αφήσεις,
καθώς μπλαβιά σιωπή του σκότους τα διακρίνει.

Της μοναξιάς βαραίνει απάνω τους γαλήνη·
υψών αγνώστων τα γητεύουνε κινήσεις·
ζητούν ερώτων ηλιαχτίδες και δονήσεις·
ανθών μοσκοβολιά ποθούν να τα φαιδρύνει.

Δεν έχει οδό για χώρες του ήλιου και του αγώνα·
και γύρω τους κρύα και βαριά νερά σωπαίνουν·
του καρχαρία τα λοξά φτερά σημαίνουν

ό,τι ήχος είν’ κι αχτίδα και φωτός σταγόνα
για τούτα τα φυτά, που ζουν στον πάτο ανάρια
με ανθρώπων και πλεούμενων χλωμά κουφάρια.




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΠΑΛΜΟΝΤ!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝ ΜΤΜΗΤΡΙΕΒΙΤΣ ΜΠΑΛΜΟΝΤ / Константин Дмитриевич Бальмонт (1867-1942)


БЕАТРИЧЕ

Я полюбил тебя, лишь увидал впервые.
Я помню, шел кругом ничтожный разговор,
Молчала только ты, и речи огневые,
Безмолвные слова мне посылал твой взор.

За днями гасли дни. Уж год прошел с тех пор.
И снова шлет весна лучи свои живые,
Цветы одели вновь причудливый убор.
А я? Я все люблю, как прежде, как впервые.

И ты по-прежнему безмолвна и грустна,
Лишь взор твой искрится и говорит порою.
Не так ли иногда владычица-луна

Свой лучезарный лик скрывает за горою,-
Но и за гранью скал, склонив свое чело,
Из тесной темноты она горит светло.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Caterina Balivo.