ΔΥΟ ΠΟΕΖΙΕΣ ΤΟΥ "ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ"

"ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ"


ΦΟΡΜΑ

Βάλε τη φόρμα
κι έβγα για ζέσταμα
κι ύστερα όρμα
και όλα πέστα μα...

άσε και κάτι
να μείνει άφραστο
ένα κομμάτι
έτσι αμετάφραστο

έμπα και όρμα
κι αναγραμμάτισε
και γίνε... ρόμα
κι έβγα και πάτησε

ό,τι απαντήσεις
μέσα στο γήπεδο
μα να κρατήσεις
κι ένα επίπεδο

γιατί η φόρμα
μέσα στην ποίηση
είναι μια νόρμα
για κακοποίηση



ΑΦΟΡΜΑΡΙΣΤΑ ΔΙΣΤΙΧΑ

Μου έχουν στερέψει αι ορμαί
και είμαι απόψε ντεφορμέ

φόρα τη φόρμα
όρμα με φόρα

Έλα απόψε στο Λιστόν
στο άντρο των φορμαλιστών

Από τη φόρμα ως το φορμάκι
μεσολαβεί ένα κορμάκι

Πήρα ένα ταβώρ μα μου
έριξε τη φόρμα μου

η φόρμα είναι αφορμή
but this is not for me

Βάλε τη φόρμα κι έλα
να φάμε φορμαέλα

Με φόρμα ένας ημίονος
έτρεχε στη Φορμίωνος

Η φόρμα είναι φορμόλη
και την πατάμε όλοι

ΔΥΟ "ΘΡΥΛΙΚΑ" ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ

Για την ποιητική συλλογή μου με τίτλο "Παρέλαση. Τρία αγήματα ποιημάτων", που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες, ο σύγγαυρος Μένανδρος μού έστειλε δύο "θρυλικής κοπής" ποιήματα που αναδημοσιεύω, εκφράζοντάς του τις ευχαριστίες μου.

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ


ΜΕ ΤΟ ΡΕ ΤΟ ΛΑ ΤΟ ΣΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑ ΡΕ ΛΑ ΣΗ

Στην ελάσσονα κλίμακα του ντο
θα ρίξω δυο γκολάκια στη Μπορντό

Στην ελάσσονα κλίμακα του ρε
άντε να γυρίσει κι ο Τουρέ

Στην ελάσσονα κλίμακα του μι
να παίξει μπάλα κι ο Ντομί

Στην ελάσσονα κλίμακα του φα
πού νά ’ρχονταν κι ο Μπεν Αρφά

Στην ελάσσονα κλίμακα του σολ
άντε να γυρίσει κι ο Ντακόλ

Στην ελάσσονα κλίμακα του λα
να χαιρόμαστε τον Τσουκαλά

Στην ελάσσονα κλίμακα του σι
καλά που ’πε κι ο Ντάτολο το si


***********************


ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Περίμενα του Θρύλου την επέλαση
αίτημα λογικό, από τα πάγια
μα δεν πρόλαβε την πρώτη την παρέλαση
ο Κετσπάγια

Με του Σωκράτη το φύγε εσύ, έλα συ
το σήκω κάτσε, κάτσε σήκω
δεν πρόλαβε τη δεύτερη παρέλαση
ούτε ο Ζίκο

Δε σ' τα γράφω αυτά για να γελάσεις
με εκείνα που συμβαίνουν στο επίνειο
ζήτημα αν άντεχε δυο παρελάσεις
και ο Μουρίνιο

ΑΣΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΑΣΥΔΟΤΟ

«ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ»


[ΑΣΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΑΣΥΔΟΤΟ]

Άσε το νου σου και το σώμα σου ασύδοτο
να πλέουν σαν κλαδάκι μες το κύμα
και μη ζητάς στην ποίηση αντίδοτο
κι αν τύχει και το βρείς θα είναι κρίμα

Δεν είναι μέταλλο που αντέχει, ανοξείδωτο
στην ποίηση, το σώμα και το αίμα
είναι ένα γράμμα στους αιώνες ανεπίδοτο
κι ο παραλήπτης άγνωστος, σαν ψέμα

Είναι ένα πόμολο στην πόρτα μας αβίδωτο
γι’ αυτό κι η πόρτα μας δεν άνοιξε ακόμα
είναι η πόιηση πουκάμισο ακηλίδωτο
που ψάχνει αίμα ν' αποκτήσει λίγο χρώμα

Άσε το βλέμμα σου στην ποίηση ξεκλείδωτο
σαν αστραπή να μπούνε μέσα του οι ρίμες
κι αν είν’ το ποίημα σου λιγάκι αφτιασίδωτο
έτοιμες έχω των νυχιών μανόν και λίμες

Αρκεί το πνεύμα σου να μένει αρυτίδωτο
να μη ζαρώνει απ’ το πέρασμα του χρόνου
αρκεί να βλέπεις το κρυφό και το ανείδωτο
και να μην παίρνεις τη ζωή σου επί πόνου


Από το ιστολόγιο της Έλενας http://elenastagkouraki.blogspot.com/

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΒΙΤΣ ΤΡΟΣΙΝ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ Владимир Трошин ΤΑ "Подмосковные вечера"


ΜΟΣΧΟΒΙΤΙΚΑ ΒΡΑΔΙΝΑ

Κι αν τη νύχτα τα άνθη κρυφτήκανε
το πρωί φαντάζουν γκρενά
το χουν μάθει αυτοί που γευτήκανε
Μοσχοβίτικα βραδινά

Ο κολπίσκος κινείται ανεπαίσθητα
το τραγούδι ηχεί σιγανά
το φεγγάρι ασημώνει τα ευαίσθητα
Μοσχοβίτικα βραβινά

Κι αν η αυγή απ' τη νύχτα απαλλάσσεται
κι η ζωή αρχίζει ξανά
ότι ζήσατε να μην ξεχάσετε
Μοσχοβίτικα βραδινά

Κι αν τη νύχτα τα άνθη κρυφτήκανε
το πρωί φαντάζουν γκρενά
το χουν μάθει αυτοί που γευτήκανε
Μοσχοβίτικα βραδινά



Μετάφραση: "Μένανδρος".

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΙ ΩΡΑ ΑΠΟΨΕ ΚΛΕΙΝΕΙ;

"ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ"


ΓΙΑ ΤΟN ΣΤΑΧΤΟΥΡΗ

Τις νύχτες που μας πάνε τα φιλιά
Ταξίδι ως την όγδοη Σελήνη
Σε βρήκα να ρωτάς κάτι πουλιά:
Ο ουρανός τι ώρα απόψε κλείνει;

Αρχίζει το ταξίδι της χαράς
Χιονίζει μες τα μάτια μας χρυσάφι
Το αίμα το ζεστό σου να φοράς
Στο χιονισμένο του ουρανού χωράφι

Απόψε που διψάς για ουρανό
Πού να σου παραγγείλω ένα φεγγάρι
Πού να βρω ένα καράβι γιορτινό
Στ’ αστέρια δρομολόγιο να μας πάρει


Το ποίημα άρεσε και στην εικονιζόμενη κυρία Gessica Gusi, γειτονοπούλα μου στη Νάπολη.

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ "ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ"

"ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ"


[Ω ΠΥΡΓΟΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΠΙΟ ΓΛΥΚΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ]

Ω πυργοδέσποινα των πιο γλυκών ονείρων,
στον πύργο σου απόψε υποδέξου με.
Στα τρίσβαθα των σκοτεινών κρατήρων
τους εφιάλτες της ζωής μας πώς ν' αντέξουμε;

Οι πολυέλαιοι φωτίζουνε τη σάλα
κι αρχίζουνε τα όνειρα ένα τρελό βαλσάκι.
Άνοιξ' της μπαλκονόπορτας τα φύλλα τα μεγάλα
να ξεχυθούν χορεύοντας ώς έξω στο αλσάκι.

Ω πυργοδέσποινα των πιο τρελών ονείρων,
στον πύργο σου απόψε θα χορέψουμε.
Κι αν έρθει ο χρόνος, έτσι σνόμπ και είρων,
με όνειρα εμείς θα τον πλανέψουμε.


Ο επιμελητής της ηλεκτρονικής έκδοσης είπε να φιλοξενήσει δίκης πυργοδεσποίνης την κ. Λαιτίσια Καστά. Δεν πιστεύω νά έχει κανείς / καμμία αντίρρηση...