ΛΙ ΠΟ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΣ ΣΤΗΣ ΝΥΧΤΟΣ ΤΗ ΣΙΓΑΛΙΑ
Το φεγγαρόφωτο κοιτώ πεσμένο στο κρεβάτι μου·
θα έχει ρίξει πάγο στα χωράφια, λέω, σίγουρα.
Κοιτώ ψηλά, κοιτάζω το φεγγάρι στο βουνό,
κι όλο στο παλιό μου σπίτι ότι είμαι ονειρεύομαι.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΛΙ ΠΟ
ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ
Γιατί έχτισα σπίτι με ρωτάς
στο δάσος του βουνού επάνω.
Μα εγώ χαμογελώ· δεν σου απαντάω.
Στόμα και καρδιά έχω που σωπαίνουν.
Η ψυχή μου ζει στον άλλο κόσμο
που κανενός δεν είναι ιδιοκτησία.
Ανθίζει η ροδακινιά, τα νερά κυλάνε.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΛΙ ΠΟ
ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΑΠΟ ΝΕΦΡΙΤΗ
Τα σκαλοπάτια από λευκό νεφρίτη
διάφανη δροσιά τά ’χει σκεπάσει.
Τα μεσάνυχτα κατεβαίνει το κρύο
τις μεταξωτές παντόφλες του φορώντας.
Αφήνοντας το κρυστάλλινο ριντώ να πέσει
στοχάζεται η κοπέλα
ολοστρόγγυλο φθινοπωριάτικο φεγγάρι.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΛΙ ΠΟ
ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Γλυκά –γλυκά σηκώνεται η αύρα στο ποτάμι,
ριγούν θλιμμένα τα δεντριά στη λίμνη πλάι.
Στην πλώρη μου όρθιος στέκομαι – γαλήνια η νύχτα.
Τις ψάθες μου άπλωσα, και ανάλαφρη σαλπάρει η βάρκα.
Και το φεγγάρι ακολουθεί των σκοτεινών βουνών το φεύγα.
Κυλάει το νερό, κυλά μαζί με τα γλαυκά ουράνια,
βαθύ το ίδιο με το ανάστροφο στον ουρανό ποτάμι.
Αόρατα όλα, εκτός απ’ τις ανάκατες σκιές νεφών και δέντρων.
Του γυρισμού μακρύς ο δρόμος, ναι, μακρύς πολύ είναι·
τ’ απέραντο ποτάμι είναι λυπημένο, ναι, είναι λυπημένο.
Κι εγώ ολομόναχος. Της ορχιδέας τ’ άνθη σβήσαν, πάνε,
και το τραγούδι του ψαρά τη θλίψη μου θυμίζει.
Κρύβει η απότομη στροφή την αφημένη πίσω όχθη,
και δείχνει η άμμος ξάστερη ένα βραχάκι μπρος μου.
Σε σκέφτομαι, αφέντη μου, και σβήνει ο ορίζοντας στο βάθος,
και με το βλέμμα μου χαμένο πέρα, καημούς μου μελετάω τώρα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
