JUAN CUNHA
ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΟΙ ΛΙΜΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ
Ἐκεῖ ὅπου οἱ λίμνες εἶναι ὅλος ὁ οὐρανός
Εἶχαν οἱ διακοπές μου γελάδια πράσινα
Ὁ ἄνεμος ἦταν ἄλογο χωρὶς ἐνδιάμεσες στάσεις
Κι ἐγὼ κρατιόμουν σταθερὰ στὴ ράχη του
Ὁ ἥλιος
Ἦταν πεπόνι
Τὸ βράδυ
Καρπούζι
Καὶ ἡ ζωὴ
Ἡ ζωὴ ἦταν ὄρεξη γενναία
Νὰ δαγκώνω καὶ νὰ ξαναδαγκώνω μῆλα
Ὅλ᾽ αὐτὰ ὅμως ἐδῶ καὶ πάρα πολλὰ χρόνια
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
JUAN CUNHA
ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΙΣ ΑΡΤΗΡΙΕΣ ΜΟΥ
Ἂν εἶσαι λουλούδι πῶς δὲν εἶσαι στὸν μίσχο σου
Καὶ ἁπλῶς λικνίζεσαι ἀπὸ τούτη τὴν πνοὴ ποὺ καίει
Ἂν εἶσαι περιστέρι πῶς δὲν πετᾶς γουργουρίζοντας
Σὰν σὲ σιμώνει ὁ κόκκινος κυνηγὸς μὲ κόκκινη μανία
Ἂν εἶσαι βάρκα πῶς πᾶ ς κομψὴ καὶ ἀνάλαφρη
Ὅταν ὅλες τὶς ἄλλες βάρκες τὶς παίζει ὁ ποταμὸς στὰ δάχτυλα του
Ἂν εἶσαι τὸ αἷμα μου πῶς δὲν βρίσκεσαι στὶς φλέβες μου
Νὰ περνᾶς καὶ νὰ ξαναπερνᾶς ἀπ᾽ τὴν καρδιά μου ποὺ δὲν κοιμᾶται
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
JUAN CUNHA
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ
Αυτός που υπήρξα εγώ γυρνάει κλαίγοντας, και δεν υπάρχει τρόπος
Να μερέψει ο μοναχικός του πόνος.
Αυτός που υπήρξα εγώ γυρνάει κλαίγοντας: είναι παιδί, απλώς ένα παιδί
Που δεν αντέχει τ’ απογεύματα.
Θα τού ’λεγα να σηκωθεί να φύγει,
Ότι δεν έχω πια στην κατοχή μου τις ιχνογραφίες εκείνες
Με τα τοπία, όπου έφεγγε το φως του δειλινού ακόμα κάπως·
Από εκεί περνούσε άγγελος με φωτοστέφανο
Μα εγώ δεν έχω πλέον το κουράγιο να επιστρέψω.
Το παιδί με ακουμπάει στον ώμο, και σταματάει
Σαστισμένο: δεν καταλαβαίνει, και κλαίει κι άλλο.
Η όψη που μου δείχνει με καλεί νά ’μαστε αντιμέτωποι.
Και μένει εκεί. Και υποτροπιάζει. Και σωπαίνει και πάλι.
(Το φως στο τέλος τρεμοπαίζει· τ’ αεράκι σηκώνεται· κάτι εκεί ριγεί.)
Και δεν είναι τίποτα παραπάνω από ’να παιδάκι ανυπεράσπιστο
Και μόνο, που δεν αντέχει τ’ απογεύματα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JUAN CUNHA
ΟΤΑΝ ΓΕΛΑΜΕ ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΜΑΣ,
ΓΕΛΑΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ
Όταν τρέχουμε και πέφτουμε γελώντας
Αγκαλιασμένοι και λειωμένοι μέσα στη χαρά της γης
Το διπλό χάχανο ή η σπίθα με τις δύο άκρες
Αιφνιδιάζει τα βουνά και αντιβουίζει
Από κοιλάδα σε κοιλάδα και ανταριάζει των δέντρων το πράσινο
Και ανεβαίνει στον ουρανό με μάτια χαμογελαστά και καταγάλανα
Και κυλάει στη θάλασσα με κύματα που επίσης αγκαλιάζονται
Και γελάει με το ευφραντικό του γέλιο το γεμάτο αφρούς
Με το κάτασπρο χάχανο που κυκλώνει τη γη ολόκληρη.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JUAN CUNHA
ΚΙΘΑΡΙΣΜΟΙ
Κάποια βραδιά χαρακωμένη απ’ τις ψιχάλες
Θυμάμαι και τον άνεμο εκείνον σαν στιλέτο
Τότε που είχαμε τη χάρη μες στον χρόνο
Να μη μας πιάνει αηδία για τη μοίρα μας καθόλου
Και τη θυμάμαι ναι και σήμερα ποιός ξέρει
Γιατί μου την ξανάφερε μπροστά μου η μνήμη
Μια χειμωνιάτικη βραδιά σαν τόσες άλλες
Που σήμερα όμως απ’ της λήθης πρόβαλε τα βάθη
Τόσα φθινόπωρα πανόμοια λεύγα με τη λεύγα
Στον χέρσο στον ολόγυμνο χειμώνα
Μπορεί πιο πίσω ακόμα από τον χώρο και τον χρόνο
Και μού ’ρθε η υγρασία της η ψύχρα της και τ’ άρωμά της
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
