ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

 

Περνώντας μέσ’ απ’ τα λαρύγγια των σαλιγκάρων

περπατώντας στο άτριχο αιδοίο των σαλιγκαρισσών

ανεβάζοντας τον τόνο σε πρωτάκουστες κραυγές οργής

ή μπουκώνοντας αρρωστιάρικες μύγες με τα ευγενικά υφάσματα της καρδιάς

 

Έτσι σε αγαπώ σου εύχομαι θάνατο φρικτό αϋπνία

Που θα σου πει όλες τις λέξεις που έχουν χάσει το νόημά τους τη μυρωδιά τους την εναέρια ρίζα τους

και μετά πια δεν είσαι καθόλου χρήσιμη το ξέρεις

όπως ακριβώς και ένα παλιοκούταβο στον Βισκαϊκό Κόλπο

 

Ανάμεσα στους τάφους όπου

αντιλαλεί η φωνή σου η κραυγή σου

ακούγεται μια ήπια και ασαφής εξάχνωση μια εξάχνωση

που σέρνει το μαράζι της όπως τα παιδιά τα πόδια τους

Και καθόλου καθόλου δεν έχει σημασία που νιώθεις σαν σε έκσταση ασυνάρτητη

νεαρή ακακία νεαρή λεμονιά νεαρός αχάτης

που αισθάνεσαι ότι ήδη οι κόσμοι αυτοί οι μικροσκοπικοί ετούτοι κόσμοι

κάθονται και περιμένουν με υπομονή πρωτοφανή και με όριο άγνωστο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΜΙΛΟ ΧΟΣΕ ΘΕΛΑ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

ESOS MINÚSCULOS MUNDOS

 

Por las gargantas de los caracoles

caminando por el sexo imberbe de las caracolas

levantado inauditos clamores de ira

o arriopando moscas enfermizas con las amables telas del corazón

 

Así te quiero te deseo una muerte atroz un desvelo

que llegue a decirte todas las palabras que han ido perdiendo su sentido su olor su aérea raíz

y ya no sirves tú le sabes

igual que el vilano cantábrico

 

Entre las tumbas por donde

retumba tu voz tu clamor

se siente un vaho clemente y inconcreto un vaho

que arrastra sus desconsuelos como un niño los pies

Y nada nada importa que te sientas en trance de parida

acacia joven limonero joven ágata joven

que ya los mundos esos minúsculos mundos

se sientan a esrerar con una paciencia sin límite conocido.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΑΛΙΟ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΑΛΙΟ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

 

Νύχτα αχανής ή καλυμμένη αποπληξία — ψηλό ευγενούς τάξεως μπαλκόνι βλέμμα πυρακτωμένο ξέχειλο από την τρυφερότερη οργή

Κοπέλα λησμονημένη κάνει κούνια πάνω στις ρυτίδες των άφθαρτων αναμνήσεων.

Ω, παλικάρι ασθενικό-ατρόμητο ακουαρελίστα των μυχιότερων αισθημάτων

Στην αγάπη-πόνος είναι το μίσος τρέμουλο

Ερημώσεις μοναχικές σαν άλλοι βραχύβιοι πλανήτες.

 

Εμείς οι γέροι ξέρουμε να μαρινάρουμε με σάλιο τις δύσκολες, αναπόφευκτες εκστάσεις και ψωλές συνάμα, σιδερώστριες, εκατομμυριούχες, νοσοκόμες, υπηρέτριες, δούκισσες, ποιήτριες, κλειδοκρατόρισσες φυλακών, γαλοποὐλες.

Αλλά νικάμε το ημερολόγιο των ροδαλών αναμνήσεων

Τον τύραννο των Συρακουσών που ομφαλοσκοπεί

Οι νέοι χάνονται επαναποικίζοντας κόσμους

Φραγκοστάφυλο πικρό κορίτσι

Στην αγάπη —πόνος είναι το μίσος— τρέμουλο.

 

Πέτρο, φίλε μου:

Είμαι γέρος και γλυκούτσικος σαν πρόσφατα ευνουχισμένο φαλαινάκι

Και λέω τις προσευχές μου για τον κανένα που με απεριόριστο επινόησα ζήλο

Δέσε με στην προπέλα της θαλαμηγού σου, Πέτρο

—Φίλε μου—

γιατί είμαι γέρος και γλυκούτσικος σαν τις θείες μου που έχουν μείνει σπίτι και ντύνουν κάτι άγιους.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΜΙΛΟ ΧΟΣΕ ΘΕΛΑ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

BREVE VIEJO POEMA SENTIMENTAL

 

Inmensa noche o velado sobresalto — alto gentil balcón mirada rebosante de tiernísima ira

Una moza olvidada se columpia en las arrugas de inderezables recuerdos.

Oh, galán asténico-impávido acuarelista de las sensaciones recónditas

En amar-dolor está el odio-temblor.

Desérticas solitarias como huidizos planetas.

 

Los viejos sabemos adobar con saliva los difíciles trances inaplazables, planchadoras, millonarias, nurses, criadas de servir, duquesas, poetísas, celadoras de prisiones, avutardas.

Pero vencemos al calendario de rosados recuerdos

Tirano de Siracusa vigilando vientro

Los jóvenes se pierden repoblando mundos

Agraz amarga doncella

En amar —dolor está el odio— temblor.

 

Pedro, amigo mio:

Estoy viejo y dulzón como un ballenato recién castrado

Y rezo mis oraciones por nadie inventadas con un fervor sin límite

Amárrame a la quilla de tu yate, Pedro

—Amigo mío—

porque estoy viejo y dulzón como mis tías que se han quedado en casa para vestir santos.

ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

 

Έχουμε νεαρές κοπέλες που κατουράνε με βατραχήσιο λήθαργο,

Και υγρά πτώματα που σαπίζουν ολομόναχα

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έχουμε άνδρες που έχουν ήδη γεννηθεί με μια τρύπα στο στήθος,

Και σπίρτα πικρά που αποδυναμώνουν εντελώς τις παρθένες

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έχουμε μεγαλόψυχους χειμάρρους δακρύων που καίνε.

Και έχουμε κουρασμένους κλαψιάρηδες σαν μάτι στο έδαφος

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

Έχουμε μαξιλάρια προδοτικά σαν αγνότατο κρύσταλλο,

Και φίλους δηλητηριώδεις σαν ήρεμη σαύρα

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Υπάρχουν γυναίκες που δαγκώνουν τα πιο θλιμμένα βιολιά,

Και σκουριασμένα ατσάλια σαν ζητιάνοι χαρούμενοι

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Διατρέχουν τις ελπίδες, ανάμεσα στους τυφώνες,

Με βλέφαρα κουδουνιστά, με τους καρπούς των χεριών μας να τρέμουν

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Υπάρχει και μια πυκνή ατμόσφαιρα μεταχειρισμένων υποκαμίσων

Που τρίβει τους μηρούς μας σαν παιδί φοβισμένο

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Και υπάρχουν πολύ βαθιά πηγάδια με κραυγές από μέσα,

Σαν το αλάτι που αιχμαλωτίζει τις ρίζες του ύπνου

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έχουμε μια γούβα στο χώμα, αμέτρητη, αδέσποτη,

Με λειχήνες σε ρόλο γέφυρας ή με καμπανίσματα τρομακτικά

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έχουμε ταύρους σαν σιντριβάνια, με σώμα γεμάτο σαν άλογα,

Που δένουν τα πόδια μας με ξαφνικές φυγές και διαρροές

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έχουμε γαλάζιες επιστολές με νέα για τοκετούς

Καθώς και συνετές επιστολές με παγετούς που σκοτώνουν τις λεχώνες

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Ξύλα γλυκά φθινοπωρινά, και αυτά τα χέρια που δεν με βολεύουν

Να σπάσω τα βουητά και τα γραμματόσημα που κάθονται στο αφτί μου

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έχουμε και στυγερά κουδούνια μα και μελάνια που λασπώνουν

Το ομιχλώδες όνειρό μας σαν κορίτσι ετοιμοθάνατο

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Τα δέντρα, τα τριφύλλια, τα φυτικά βοοειδή,

Τις γωνίες, τα πλήγματα, τα νερουλά κορίτσια

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Και από τις ταράτσες, από τα αλφαβητάρια,

Μέσ’ απ’ τα ψηλότερα κλαδιά που τραυματίζουνε τα χελιδόνια

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έρχονται πηδώντας ψηλά μέσα από άφατα βλέφαρα

Απ’ τα χέρια τα ψυχρά και τόσο κοντινά στον θάνατο

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Έρχονται άνεμοι σφοδροί από επαρχίες πολυμίσητες.

Να τις φροντίζουμε τις σκιές που πλαισιώνουμε κατά μόνας

Κατά τις ασέληνες νύχτες...

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΟΙΗΜΑ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

ΠΟΙΗΜΑ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΟΥ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ, ΕΩΘΙΝΟ, ΑΧΡΗΣΤΟ ΤΟ ΛΕΝΕ

 

Αυτός ο έρωτας που τραγουδάει κάθε πρωί

λαλώντας, φοβισμένος, εωθινός, άχρηστος

(λαλεί ναι λαλεί)

κάτω από τα υγρά κεραμίδια των πιο μοναχικών καρδιών

— Χαίρε Κεχαριτωμένη!

 

και είναι ρόδα, ή ασπίδες, ή πουλάκια ακόμα νεοσσοί,

σε διαβεβαιώνω ότι αγαπώντας φτύνει

(φτύνει ναι φτύνει)

σ’ εκείνο το πηγάδι που το βλέμμα ξαφνιάζεται τρομάζει.

Ξέρεις πού πάω:

 

τόσο φοβισμένος

και τόσο αργά ήδη

(και τόσο μα τόσο άσκοπα).

Και πικρές ή ημίπικρες φωνές που όλοι ακούνε

γεμάτες συναίσθημα,

 

δεν επαρκούν να με κάνουν ευτυχή,

μα γίνομαι σαλιγκάρι που ξέρει να αποποιείται

(με προσοχή με ειλικρίνεια).

Μάτι για σήμα,

χείλος αδέξιο,

 

και εκείνο το ψάρι που πλέει στο αίμα μας.

Τα σημάδια του ονείδους γεννιούνται γλυκά

(ολόφωτα ναι ολόφωτα)

και ευγενικά.

Ήταν

—τρομάζω που το λέω—

πολλά χρόνια που παραπάτησα κι έπεσα στη θάλασσα

(και ήταν σαν τις φλέβες στο λαιμό σου τον βαμμένο με κάποιο χρώμα δειλό).

 

Ήταν

—μα γιατί μου το ρωτάς; —

 

δύο τα υπέροχα πόδια που καταβρόχθισα.

Και θα ήθελα να χτενίζω εύφορα ποτάμια στα γένια μου

(θωπευτικά ναι θωπευτικά)

και απέραντους καταρράκτες δακρύων

ακαταπαύστως,

 

θα ήθελα, γεμάτος λαχτάρα, να ξαπλώσω εκεί που κανείς δεν τολμάει

στρέψει το βλέμμα.

Ο κάθε νεκρός είναι μια συγκεκριμένη

(κι ας γελάει κι ας γελάει) σκέψη που κάνει στον αέρα σημεία και τέρατα.

Η πεταλούδα,

 

εκείνη η σκαιά πεταλούδα που τρεφόταν με τα πιο ιδιωτικά

συναισθήματα,

πετάει φτερουγίζοντας επάνω από τα ψηλά καμπαναριά

(πεπατημένα ποδοπατημένα καμπαναριά)

ακόμα και χωρίς να το ξέρει,

όπως και κανείς δεν το ξέρει,

 

αυτός ο έρωτας που κάθε μέρα ουρλιάζει

και μουγκρίζει, φοβισμένος, εωθινός, άχρηστος

(μουγκρίζει ναι μουγκρίζει)

κάτω απ’ της καρδιάς τα ζεστά κεραμίδια,

είναι έρωτας που του αξίζει κάθε οίκτος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

(Ποιημάτιο ταπεινό και αμήχανο, περίλεπτο, υπερήφανο και ελαφρώς αλαζονικό, που πρέπει να διαβαστεί με περιβολή αδαμιαία και μετά παρρησίας)

 

Όταν η καρδιά μου άρχισε να κολυμπάει στο άφθονο ποτάμι της χαράς των καθαρότερων νερένιων αλογοπέταλων

Και ανακάλυψα ότι κάτω από την ψυχή της γυναίκας βρίσκονται πέντε εποχές χαρίεσσας σιλουέτας

Άκουσα τη λαλιά του αηδονιού απ’ το νεκροταφείο του χωριού κι έδιωξα όλες τις κακές σκέψεις μακριά απ’ το δέρμα μου

Αφαίρεσα από πάνω μου τους αμφιλεγόμενους οιωνούς της αδυναμίας την αρρώστια την πείνα τον πόλεμο τη δυστυχία και τα κενά της συνείδησης

Άρχισα δειλά-δειλἀ να μυρίζω τον γυμναστήριο αέρα του κάλλους που κοιμάται μαζί σου

Και πέταξα τόσο ψηλά που έχασα απ’ τα μάτια μου τον αέρα των θερμοκηπίων το ήρεμο νερό των αυλακιών και το καθαρτήριο πυρ όπως επίσης και την αργιλώδη και την πετρώδη γη που πατάω και όπου το χέρι σου τελικώς θα με ξεχάσει

Σε αγαπώ και είμαι γεμάτος ελπίδα

Η ζωή σου είναι ακόμα πολύ μικρή για να χαϊδολογάς ελπίδες

Και σήμερα συμπληρώνεις ίσως υπερβολικό αριθμό ετών

Σήμερα γίνεσαι χιλίων χρονών

Θα ήθελα να χορέψω σε κλειστό χώρο με τον θάνατο στεφανωμένο με σμαράγδια και ρουμπίνια κι εγώ να είμαι στεφανωμένος με βρύα και καρφίτσες

Προκειμένου να διακηρύξω στο βασίλειο των πιο μοναχικών φαλαινών

Το γλυκό μου όνειρο με τούτα τα συγκλονιστικά λόγια

Διαλαλώ διατυμπανίζω με φωνή δυνατή την αποστροφή μαζί και τη φρίκη που μου γεννάει μέσα μου η ευτυχία.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.