ΓΡΑΜΜΑ

 

ΠΡΟΣΩΠΑ, ΟΥΟΛΤ ΟΥΙΤΜΑΝ

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

 

ΠΡΟΣΩΠΑ, ΟΥΟΛΤ ΟΥΙΤΜΑΝ

 (για τον Γιώργο Κεντρωτή)

 

Ma come io possiedo la storia,

essa mi possiede; ne sono illuminato:

ma a che serve la luce?

P.P. Pasolini

 

Τώρα πια είσαι ένα τοπίο που βυθίζεται,

Ουόλτ Ουίτμαν. Οι προσόψεις της προόδου,

το Κρυστάλλινο Παλάτι θρύψαλα.

O Henry Luce στο σκοτάδι, ανώφελος.

Κι όμως κάποτε υπήρξαμε

αρκετά τυφλοί για να βαδίσουμε πάνω

στις παρατάξεις σου, ξεχνώντας την καμπούρα μας

ξεχνώντας τον κλοιό της Μεσογείου

ξεχνώντας τ’ αδιέξοδα της γλώσσας μας,

συλλαβίζοντας μαζί σου

Paumanok, Okonee, Monongahela

παλιμπαιδίζοντες, θεωρώντας τις επαναστάσεις

μόνιμες, προσπερνώντας τα ικριώματα

με τις αγχόνες μας.

.

Κι ο εχθρός υπέγραφε

σύμφωνα μαζί σου, Ουόλτ Ουίτμαν.

Αποφασίζατε κρυφά συναλλαγές.

Τα δημοκρατικά σου τραγούδια,

ενοράσεις διάτρητες απ’ το μολύβι

του εμφυλίου, κυκλοφορούσαν στην αγορά.

Συμβιβαζόταν.

Bisogna comprendere, λέγαμε, μα

δεν καταλαβαίναμε

πως όταν έλεγες There are

the negroes at work,

in good health

εμείς ήμασταν οι νέγροι,

δεμένοι γερά με Προτεσταντικό κορδόνι,

αμνήμονες,

κι εσύ ο θεατής. Κι όμως,

λίγα μονάχα χρόνια μετά

τους πρώτους αεροπορικούς βομβαρδισμούς

της ιστορίας, λίγο μετά τις νέες Καρχηδόνες,

μέσα σε χαρακώματα

ξεφυλλίζαμε ακόμα τη χλόη,

χτίζαμε νέα τάξη απ’ τις επαναλήψεις σου,

ψιθυρίζαμε il comunismo non oscurerà

la bellezza e la grazia.

 

Ο DEREK WALCOTT ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ

 

ΝΙΚΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΩΣΤΑΓΙΟΛΑΣ

 

Ο DEREK WALCOTT ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ

 

στον Γ. Κεντρωτή

 

Ωριμότητα είναι, ό ν τ ω ς, ad libitum ν' αφομοιώνεις,

να προσαρτάς τον πρόγονο γόνιμα στη γραφή σου·

μα κι αν, προσώρας, δύσκολο - δώσε βάση: πτοήσου

από κάτι ουσιωδέστερο κι άλλο μη μαστιγώνεις

 

το σαρκίο σου άδικα· θεμιτό είναι πλήρως

τη σκούφια της στα σπάργανα της σκάλας η φωνή σου

να την προδίδει πότε-πότε αθέλητα. Θυμίσου:

δεν είναι σπριντ η τέχνη αυτή. Σ'το λέω ιδιοπείρως

 

με τα θαμνώδη ρήματα της γλώσσας λαχανιάζει

λιγότερο όποιος τη δική του κάλλιο έχει λιχνίσει.

Κι αν όλος, πάλι, σκλήθρες ο ουρανίσκος σου φαντάζει

 

μη φοβού, υπομονή, και η τριβή θα τον πλανίσει

του λόγου αργά ή γρήγορα, έτσι που πατινάζ οι

φθόγγοι να κάνουν πάνω του, να ρέει ο ρυθμός σα βρύση.

 

Αμ δε, κανείς δε βγήκε - ούτε ο Ρεμπώ - Ορφέας απ' τη γέννα

στίχους να πλέκει αβίαστα, ποιήματα ένα κι ένα!

 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

(στον Γιώργο Κεντρωτή)

 

Του άδειου του σπιτιού η εχθρότητα στον ένοικο:

η σιωπηλή αντίσταση στην αλλότρια, εισβάλλουσα σκευή·

του σανιδιού το τρίξιμο φυλάει τα ενδότερα. Σαν το σκυλί

με δόντια τον τραβά απ’ όνειρο βαθύ, συμβολικό.

 

Καχύποπτα οι τοίχοι τον κοιτούν, σαν το Κακό,

σαν ένα κρίμα αρχέγονο, απαίσιο σαν ουλή

να τον παραμορφώνει· ο Κάιν λες και είναι, μετά το φονικό

του ακριμάτιστου αδερφού στην πατρική αυλή.

 

«Πού είναι το έγκλημα;» Ρωτάει στον καθρέφτη,

κι αυτός, που ψέματα δεν έμαθε, του απαντάει «Κλέφτη!»

Κι αγριεύει η γενειάδα του Προυντόν κι οι περί ιδιοκτησίας

 

διδαχές, του είδους το ασυνείδητο· οι μνήμες αναρχίας.

Μένει ο ένοικος βουβός, του πέφτει το κλειδί

το σπίτι απ’ τ’ αδιέξοδο τοίχους οικοδομεί.