ΚΗΠΟΣ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟΣ

 

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ

 

ΚΗΠΟΣ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟΣ

 

Ο κόσμος μου είναι ο κόσμος μου

αδύνατον να τον ανοίξω να τον δείτε

 

Ακόμα και αν περιέγραφα

των δώδεκα μηνών τ’ αγάλματα

κρυμμένα στο πυκνότερο πράσινο

 

ο καθένας σας θά ’βλεπε

άλλο πράσινο

άλλο άγαλμα

και όχι το πράσινο τούτο

 

Κι αν τη θλίψη μου περιέγραφα

γελοίο θα σας φαινότανε πράγμα

εντελώς παιδιάστικο

 

γιατί η δική μου η θλίψη

γεμάτη είναι μαγεία

 

σαν κήπος τον χειμώνα

πράσινος

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΚΗΠΟΣ ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΤΟ ΚΑΤΑΧΕΙΜΩΝΟ

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ

ΚΗΠΟΣ ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΤΟ ΚΑΤΑΧΕΙΜΩΝΟ

Ο  κόσμος μου είναι ο κόσμος ο δικός μου –

δεν γίνεται να τον ανοίξω να τον δείτε.

Ακόμα κι αν σας περιέγραφα

των δώδεκα μηνών τ’ αγάλματα

κρυμμένα πίσω από πράσινο βαθύ

πολύ πυκνό

ο καθένας απ’ όλους σας θα έβλεπε

πράσινο αλλιώτικο

αγάλματα αλλιώτικα

και όχι το συγκεκριμένο πράσινό μου.

Και αν σας περιέγραφα τη θλίψη μου

θα σας φαινότανε παιδιάστικη

γελοία

διότι η θλίψη μου εμένα

σφύζει από γοητεία

σαν κήπος πράσινος

το καταχείμωνο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ARS POETICA

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ

ARS POETICA

Σὲ λίγο θὰ βγεῖ τὸ φεγγάρι. Βράδυ φθινοπώρου.

Συνέχεια, δῶσ᾽ του νὰ γυρνοβολοῦν παντοῦ σκιές. Τάχα

τὰ μάτια μου ποιά νύχτα μὲς στοῦ χώρου

τοὺς ψίθυρους καὶ τὶς φωνὲς σφαλίζει; Ὁπλὲς μονάχα

ἀκούω. Νὰ ψαύσω θέλω μὲ τὸν λόγο ἀρχαίους τόπους.

Ψηλαφητὰ στὸ σκότος θά ᾽βρω (λές;…) ποτὲ τὴν κρήνη

ἢ εἰς μάτην ψάχνω μὲς στὴν πλησμονὴ τὸ magnum opus

ποὺ τὰ ἔτη τὰ μπαγιάτικα ἀπ᾽ τὰ φρέσκα θὰ διακρίνει;

Κι ἂν πάλι τώρα μοῦ στεροῦν τὸ δάσος τοῦ φθινόπω-

ρου, ἀνοίγουν νά! — τὰ μάτια μου, καὶ σὰ χωράφια ἁπλώνουν

μὲ δέντρων δύναμη βγαλμένη ἀπ᾽ τῶν κορμῶν τὸν κόπο

ποὺ ἀγέρα καὶ νερὸ ρουφοῦν καὶ σὲ ἁψιοὺς ὀποὺς ἑνώνουν.

Γιατί, ἄραγε; Ἄχ, γιατί; Οἱ κραυγὲς ἐκβάλλονται ματαίως

σὲ μιὰ ἑποχὴ ὁποὺ τὸ σκοτάδι ἀφρόντιστη γαλήνη

ἐγγυᾶται· σὰν κλαδὶ ἐτσακίστη ὀ θρῆνος ὁ πηγαῖος.

Τὸ δάσος ἐκοιμήθη πιά — τὶς ρίμες τὶς κεντᾶ ἡ σελήνη.


Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Γιῶργος Κεντρωτής, Ἑκατὸν δύο μάτς — Τρίπτυχο ποιημάτων, Τυπωθήτω, Αθήνα 2008, σελ. 119.

ΓΙΑΡΟΣΟΥΑΒ ΙΒΑΣΚΙΕΒΙΤΣ!

JAROSŁAV IWASZKIEWICZ

ZA TYSIĄC LAT

Za tysiąc lat
wszystkie kopuły czas wyrówna
i nikt nie będzie znał już naszych imion

dzisiaj na gwiazdy patrząc i na fale
oddech taimy przed świętym obrazem
ale już w naszym oddechu się czai
nicość

wstrzymany oddech to tylko jest próba
czasu gdy oddech w nas zaniknie wcale
i kiedy z lasem i gwiazdami razem
będziemy kroplą na skrzydłach cheruba
śmierci

wszystko czym żyjesz - a podobno pięknem
żyjesz - tak mówią - nic nie będzie znaczyć
okowy wieczności pękną

więc póki jeszcze możesz na to patrzyć
na szafirowe głębokości nieba
to patrz ty próchno
- i tylko tego ci trzeba

ΓΙΑΡΟΣΟΥΑΒ ΙΒΑΣΚΙΕΒΙΤΣ!

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ

AMORE PROFANO

Kotara da nam światło zielone jak woda.
Smuga słońca nam powie, że jest nieskończoność,
Spokojnego odblasku twardawa łagoda
Spłynie na twoje ciało jak jasna zieloność.

Na sinym aksamicie będziesz jak morela,
Wyłuskana z szat wszelkich, spokojnie okrągła.
Przyłożę do twych piersi gestem menestrela Rękę,
a pierś twa zadrży jak struna pociągła.

Gdy palcem znajdę ust twych jedwabną oponę,
Gołębie złotych blasków przelecą sufitem
I roztopią się w oknie - pachnącym błękitem.

Zielenią zadumaną i żółcią karmione.
Wreszcie na bladych okien wodniste zasłony
Upadnie siny wieczór w czarną noc zmieniony.

ΓΙΑΡΟΣΟΥΑΒ ΙΒΑΣΚΙΕΒΙΤΣ!

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ (1894-1980)


AMORE PROFANO

Kotara da nam światło zielone jak woda.
Smuga słońca nam powie, że jest nieskończoność,
Spokojnego odblasku twardawa łagoda
Spłynie na twoje ciało jak jasna zieloność.

Na sinym aksamicie będziesz jak morela,
Wyłuskana z szat wszelkich, spokojnie okrągła.
Przyłożę do twych piersi gestem menestrela rękę,
a pierś twa zadrży jak struna pociągła.

Gdy palcem znajdę ust twych jedwabną oponę,
Gołębie złotych blasków przelecą sufitem
I roztopią się w oknie - pachnącym błękitem.

Zielenią zadumaną i żółcią karmione.
Wreszcie na bladych okien wodniste zasłony
Upadnie siny wieczór w czarną noc zmieniony.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Dana Ferrara.

Η ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΕΧΝΗ

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ (1894-1980)


ARS POETICA

Σε λίγο θα βγει το φεγγάρι. Βράδυ φθινοπώρου.
Συνέχεια, δώσ’ του να γυρνοβολούν παντού σκιές. Τάχα
τα μάτια μου ποια νύχτα φυλλωμένη μες στου χώρου
τους ψίθυρους και τις φωνές σφαλίζει; Οπλές μονάχα

ακούω. Να ψαύσω θέλω με τον λόγο αρχαίους τόπους.
Ψηλαφητά στο σκότος θά ’βρω (λες;…) ποτέ την κρήνη
ή εις μάτην ψάχνω μες στην πλησμονή το magnum opus
που τα έτη τα μπαγιάτικα απ’ τα φρέσκα θα διακρίνει;

Κι αν πάλι τώρα μου στερούν το δάσος του φθινόπω-
ρου, ανοίγουν –να!– τα μάτια μου, και σα χωράφια απλώνουν
με δέντρων δύναμη βγαλμένη απ’ των κορμών τον κόπο
που αγέρα και νερό ρουφούν και σε αψιούς οπούς ενώνουν.

Γιατί, άραγε; Αχ, γιατί; Οι κραυγές εκβάλλονται ματαίως
σε μια εποχή όπου το σκοτάδι αφρόντιστη γαλήνη
εγγυάται· σαν κλαδί ετσακίστη ο θρήνος ο πηγαίος.
Το δάσος εκοιμήθη πια – τις ρίμες τις κεντά η σελήνη.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.