ΠΟΙΗΤΗΣ

JAROSLAV SEIFERT

ΠΟΙΗΤΗΣ

Από παλιά μου δίδαξε η ζωή

πως στον κόσμο ετούτο

η μουσική και η ποίηση

είναι ό,τι ωραίο

μπορεί να μας δοθεί,

εξαιρουμένου βεβαίως του έρωτα.

Σε κάποια παλιά χρηστομάθεια

που ’χε κυκλοφορήσει στα χρόνια της αυστροουγγρικής

  Δυαδικής Μοναρχίας,

και μάλιστα τη χρονιά που πέθανε ο Βρχλίτσκυ,

έπεσα στο κεφάλαιο που μιλούσε περί ποιητικής και

  σχημάτων λόγου και διανοίας.

Το διάβασα

κι έπειτα έβαλα ένα τριαντάφυλλο σ’ ένα βαζάκι,

άναψα ένα κερί

και στρώθηκα να γράφω τους πρώτους μου στίχους.

Άναβε, των λόγων φλόγα, άναβε και καίγε,

ακόμα και αν είναι τα χέρια στο τέλος να μου κάψεις.

Μια μεταφορά απρόσμενη, πρωτόφαντη,

αξίζει πιο πολύ κι από δαχτυλίδι χρυσό

περασμένο στο δάχτυλο.

Το ριμάριο του Πουχμάγιερ – ούτε αυτό

πουθενά με βοήθησε.

Ματαίως εμάζευα ιδέες και κόντρα ιδέες

και κλείνοντας τα μάτια ζοριζόμουν

μην τυχόν κι ακούσω τον μυστηριώδη πρώτο στίχο.

Μα μέσα στο σκοτάδι, τον τόπο των λέξεων,

κάποτε

μάντεψα ν’ ανθεί ένα γυναικείο χαμόγελο

και μια κόμη να κυματίζει στον άνεμο.

Ήταν η μοίρα μου, η δική μου μοίρα, δρόμος

και, σκοντάφτοντας καμμιά φορά, τον διέτρεξα

χωρίς στιγμή να ξαποσταίνω

σε όλη…

σε όλη τη ζωή μου.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ

JAROSLAV VRCHLICKÝ (1853-1912)


ΣΤΑ ΒΡΟΧΟΝΕΡΑ

Και πάλι βρέχει. Καταρρακτωδώς – ημέρες έξη.
Διαβάζω εγώ, εσύ ράβεις. Κι έτσι, νά τη, μας τυλίγει
η μοναξιά. Δυό φύλλα ακόμα... – το ταξίδι λήγει
στου ανέμου τα φτερά και στων μετέωρων την πλέξη.

Αστράφτουν τα όνειρά μας (μιά στη χάση, μιά στη φέξη)
μες στη χρυσή σου κόμη, που με το τραγούδι σμίγει
της μελισσούλας, και βομβεί· και μες στο βόμβο ανοίγει
νεροσυρμές η ορμή των καταιγίδων για να τρέξει.

Κι αν έσβηνε εντελώς κι η τελευταία του ήλιου αχτίδα,
εγώ –και πίστεψέ με– τίποτα δεν θά ’χα χάσει:
στην όψη σου ο τυφλός ανέβλεψα, τον ήλιον είδα.

Γλυκοξυπνάν εντός μου τ’ άνθη, κι είν’ του Μάη η κούνια·
τα δάκρυα της χαράς το βλέμμα μού ’χουνε διαυγάσει
σαν τις βροχοσταγόνες, που ξεπλένουν τ’ ακροβούνια.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΡΧΛΙΤΣΚΥ!

JAROSLAV VRCHLICKÝ (1853-1912)


JEN HLOUBĚJ!

Jen hlouběj řízni, hlouběj, ať to bolí,
tvé srdce snese to a svět zvyk hnisu,
i hrozen musí rozdrcen být v lisu,
než v zlaté číši tryskne ve plápoly.

Jsi pouze klasem v lidstva velkém poli,
jen arabeskou v jeho chrámu vlysu,
nuž poj se k celku, v tváře tvojí rysu;
buď klid, jenž vznáší se jen nad vrcholy!

Snad tisíc let mumie spala v klidu,
teď našli ji a zas je něčím světu,
sta rukou kvůli ní se hýbá v reji.

Když v byssus kladli mrtvou v mládí květu,
tu zřeli pouze její velkou bídu.
Snad v hvězdách nad tím směje se duch její.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Dana Buchman.