ΚΑΡΜΕΝ

 

ROSAMEL DEL VALLE

 

ΚΑΡΜΕΝ

 

Χρώμα του υπνοβατικού τοπίου των οστών μου

Δεν υπάρχουν αγκυροβόλια με φωλιές να καταστρέφουν την αγωνία.

Το αλάτι υψώνει τον αγαλμάτινο κόσμο του σε θόρυβο χεριών.

Στύλοι από τα δάχτυλα ίσαμε το κέντρο του διαστήματος

Η υπακοή στους οποίους είναι σαν ιεροτελεστία που επιβάλλει την εικόνα της.

Όλα μεγαλώνουν πάρα πολύ κοντά όπως άλλωστε και ο αντίλαλος

Που θα έπρεπε να είναι μεταξύ πραγμάτων και ανθρώπων

Και αιμορραγεί το σώμα μιας πρόσκαιρης και μαύρης θάλασσας

Ενώ ψάρια, τα ζώα, τα έντομα και τα κοιμώμενα σημεία

Περικυκλώνουν το κρεβάτι στο γκαζόν του οποίου ο θάνατος ακούει το δικό μου ταξίδι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΑΠ’ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

ROSAMEL DEL VALLE

 

ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΑΠ’ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

Ξαπλωμένη σε αμμουδιές νοητικές, ώρα αόρατη

Στολισμένη με τρόμους, με μυστικά, με πράσινες από τη χαραυγή σελίδες.

Ανάμεσα σε αφρούς του σώματος, σε συνεχή εργασία και όταν ακόμα κλείνει η νύχτα,

Πηγαίνοντας ψαχουλευτά ανάμεσα στις αχνές φλόγες που βγαίνουν απ’ ό,τι ποτέ δεν ξεχνιέται.

Ζώο γλυκό με φορέματα διακριτικά και ενσωματωμένα στο όνειρο,

Των κυμάτων ιδιοκτήτης, βυθισμένων δασών, κοραλλιοπωλείων,

Σχεδόν πάντοτε έτοιμο να πεθάνει επάνω στο ποιητικό του ανθρώπου στήθος,

Με κλίση τέτοια προς την αγάπη, που φτάνεις να νιώθεις στα γόνατά του περιστέρια.

Μου φαίνεται πως αναγνωρίζω τον αέρα που κουβαλάει τούτα τα κύματα, τον θόρυβο αυτόν από ξύλα.

Όνειρα χτισμένα στο χείλος κάτι φύλλων που ξέρουν να χαμογελούν,

Ανάμεσα σε ζώα και έντομα, ανάμεσα σε κολυμβητές στη στεριά,

Κοντά στην άβυσσο όπου κοιμούνται οι δολοφονημένοι άγγελοι.

Ανάμεσα σε κλίματα νοητικά, χρόνος αόρατος,

Που κατέχει τα μηνύματά μου, τις δοκιμασίες μου, τις επιθυμίες μου στα αγκάθια.

Χωρίς ουράνιους συναγερμούς, χωρίς τη λευκή οσμή, τη λευκότητα των νόμων.

Πρόθυμος στα καλέσματα, στις νυχτερινές εμπειρίες,

Προς τον τρόμο των χεριών που άδειασαν επάνω στ’ αντικείμενα,

Κατά την ξαφνική φυγή των τεφρών μελισσών προς τα όνειρα τα απολωλότα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΛΙΜΑΚΑ

 

ROSAMEL DEL VALLE

 

ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΛΙΜΑΚΑ

 

Χωρισμένη στα κύματα των πριν απ’ την αυγή πεσμένων σκοταδιών

Μπαίνει σε όλους τους χώρους που ανακαλύπτει για τον εαυτό της.

Τα πιεσμένα λάδια, πιστά στην αφύπνιση, γλιστρούν, ολισθαίνουν,

Καθώς και η σπίθα που έχασε μέσα στη νύχτα το μάτι της.

Μύθοι ανέκαθεν απορροφημένοι στον εαυτό τους, ανέκαθεν σε μονοπάτια σαν σκάλες

Πυρπολούνται στου απροσδόκητου αέρα το μαύρο λουλούδι.

Τεντωμένες από ύπνο αργόσυρτο

Βγαίνουν σάμπως από την ανέφικτη ύπαρξη σβησμένων γλωσσών.

Όχι μακριά από το κεφάλι της, σε μιαν άκρη με χιόνια,

Και απλώνει η γραφή της ημέρας το δέρμα της από φύκια που συνεχώς μουρμουρίζουν

Και αιμορραγεί στο κάτω μέρος τούτης εδώ της σελίδας

Που όταν ξυπνήσει θα είναι πεθαμένη.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.