ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΣΟΝΕΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ

PIERRE RONSARD

ΣΟΝΕΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ

Όταν, γριά πια, θα κάθεστε τα βράδια πλάι στη φωτιά

Γνέθοντας και τυλίγοντας, κάποτε θε να λέτε:

«Τραγούδια μού ’γραφε ο Ρονσάρ, σαν ήμουνα όμορφη και νιά»

Και θε να καμαρώνετε και θα τα σιγολέτε.

Τότε, ως κι η δούλα, ακούγοντας τέτοιο καινούργιο ξαφνικά,

Όσο κι αν είν’ απ’ τη δουλειά μισοαποκοιμισμένη,

Θε να ξυπνήσει, τ’ όνομα γρικώντας του Ρονσάρ, γοργά

Για να σας πει τρισμάκαρη και τρισευτυχισμένη.

Φάντασμα δίχως κόκαλα θε νά ’μαι εγώ, κάτω απ’ τη γης,

Κάτου απ’ τον ίσκιο των μυρτιών αναπαμένος αιώνια,

Γριούλα ζαρωμένη εσείς πλάι στη φωτιά θα ζείτε.

Θα κλαίτε για όση δείξατε για μένα καταφρόνια.

Μα εμπρός! Χαρείτε τη ζωή. Το αύριο μην καρτερείτε.

Μαζέψετε από σήμερα τα ρόδα της ζωής.

Μετάφραση: Ηλίας Φ. Ηλιού.

Δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Νουμάς», τ. 19, αριθμ. 756, (1922), σελ. 37.

*********************

SONNET POUR HÉLÈNE

Quand vous serez bien vieille, au soir, à la chandelle,
Assise auprès du feu, dévidant et filant,
Direz, chantant mes vers, en vous émerveillant :
« Ronsard me célébrait du temps que j'étais belle ! »

Lors, vous n'aurez servante oyant telle nouvelle,
Déjà sous le labeur à demi sommeillant,
Qui au bruit de mon nom ne s'aille réveillant,
Bénissant votre nom de louange immortelle.

Je serai sous la terre, et, fantôme sans os,
Par les ombres myrteux je prendrai mon repos ;
Vous serez au foyer une vieille accroupie,

Regrettant mon amour et votre fier dédain.
Vivez, si m'en croyez, n'attendez à demain :
Cueillez dès aujourd'hui les roses de la vie.

ΡΟΝΣΑΡ!

PIERRE DE RONSARD (1524-1585) 

MAÎTRESSE, EMBRASSE-MOI, BAISE-MOI, SERRE-MOI

Maîtresse, embrasse-moi, baise-moi, serre-moi,

Haleine contre haleine, échauffe-moi la vie,

Mille et mille baisers donne-moi je te prie,

Amour veut tout sans nombre, amour n'a point de loi.

 

Baise et rebaise-moi ; belle bouche pourquoi

Te gardes-tu là-bas, quand tu seras blêmie,

A baiser (de Pluton ou la femme ou l'amie),

N'ayant plus ni couleur, ni rien semblable à toi ?

 

En vivant presse-moi de tes lèvres de roses,

Bégaie, en me baisant, à lèvres demi closes

Mille mots tronçonnés, mourant entre mes bras.

 

Je mourrai dans les tiens, puis, toi ressuscitée,

Je ressusciterai ; allons ainsi là-bas,

Le jour, tant soit-il court, vaut mieux que la nuitée.

 

ΡΟΝΣΑΡ!

PIERRE DE RONSARD (1524-1585)

J’AY DESIRÉ CENT FOIS

J'ay desiré cent fois me transformer, et d'estre
Un espirit invisible, afin de me cacher
Au fond de vostre coeur, pour l'humeur rechercher
Qui vous fait contre moy si cruelle apparoistre.

Si j'estois dedans vous, au moins je serois maistre
De l'humeur qui vous fait contre l'Amour pecher,
Et si n'auriez ny pouls, ny nerfs dessous la chair,
Que je ne recherchasse à fin de vous cognoistre.

Je s¸aurois maugré vous et voz complexions,
Toutes voz volontez, et voz conditions,
Et chasserois si bien la froideur de voz veins,

Que les flames d'amour vous y allumeriez:
Puis quand je les voirrois de son feu toutes pleines,
Je me referois homme, et lors vous m'aimeriez.

Ω ΣΤΕΝΗ ΣΧΙΣΜΗ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΜΕΝΗ

PIERRE DE RONSARD (1524-1585)

Ω ΣΤΕΝΗ ΣΧΙΣΜΗ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΜΕΝΗ

Σε χαιρετώ, ω στενή σχισμή και θαυμασμένη

που ανάμεσα σε τούτα αστράφτεις τα τοιχία!

Σε χαιρετώ, πορθμέ πανόλβιε, που υγεία

Μου εγγυάσαι, κι έχω ζωή ικανοποιημένη.

Εσύ μου λύνεις ό,τι βάσανο με δένει

του ιπτάμενου τοξότη που μου φέρνει ανία.

Μαζί μου νύχτες είσαι τέσσερεις και μία –

και την ισχύ του νιώθω κιόλας μειωμένη.

Ω τρύπα αβρή και μαλλιαρή, ω μικρούλα τρύπα

μ’ αυτή την κατσαρή τρελή σου τρίχα, σου είπα

το θέλημά σου πως και ατίθασους δαμάζει:

οι βέροι όλοι οι ευγενείς, αν θεν να σε τιμήσουν,

γονυπετείς οφείλουνε να σε φιλήσουν

με τους δαυλούς τους όρθιους στο δικό σου νάζι!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΡΟΝΣΑΡ!

PIERRE DE RONSARD

Ô MERVEILLETTE FENTE

Je te salue, Ô merveillette fente,
Qui vivement entre ces flancs reluis ;
Je te salue, Ô bienheureux pertuis,
Qui rend ma vie heureusement contente !

C’est toi qui fais que plus ne me tourmente
L’archer volant qui causait mes ennuis ;
T’ayant tenu seulement quatre nuits
Je sens sa force en moi déjà plus lente.

Ô petit trou, trou mignard, trou velu,
D’un poil folet mollement crespelu,
Qui à ton gré domptes les plus rebelles :

Tous vers galans devraient, pour t’honorer,
A beaux genoux te venir adorer,
Tenant au poing leurs flambantes chandelles !