ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ

Εκεί ψηλά στο σώμα σου που δένεις τα νερά

γίνομαι χρώματα πολλά κι ονόματα ιερά.

Τα τραγούδια των μικρών ανοίξεων του κορμιού σου

δίδαξέ μου απόψε

στις εξαίσιες ακρογιαλιές σου.

Ξέρεις πως ψηλώνω στο δύσκολο μπλε

και περνάω πιο βαθιά στα μάτια σου

κάθε φορά, την εποχή των ποταμών,

και μαθαίνω λέξεις και τα αινίγματα των δέντρων.

Τρίγωνα θάλασσας σε γεωγραφούν

χτίζοντας κυκλικά τα νησιά και τα όρη μου

προς τη μεριά του ήλιου και του ξαφνικού αέρα

που με ταξιδεύει μια στα χέρια σου

και μια στη μοναξιά μου.

Από το βιβλίο: Διονύσης Καρατζάς, «Ποιήματα (1972-1997)», Εκδόσεις Διάττων, Αθήνα 1999, σελ. 89.

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ


ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΥ

οι λέξεις μου είναι πέτρες τριμμένες στο νερό
είναι κλαριά γυμνασμένα στον άνεμο
και παιδιά όμορφα στα θαύματα των πραγμάτων.
τ’ απογεύματα γεμίζουν οι γειτονιές πουλιά,
αγόρια και κορίτσια,
που μεγαλώνουνε στους στίχους μου
καθώς απαντούν σε χορούς ρυθμικούς
κάτω απ’ τη σάρκα στο φως ή στο σκοτάδι



Ποίημα από τπό τη συλλογή "Χρώματα φωνήεντα", 1986.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ


ΜΕ ΜΙΣΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Με μισό φεγγάρι κινάω τη νύχτα
στην άλλη μεριά του κορμιού σου
κι ανακαλύπτω τα εξαίσια θαλασσινά τοπία σου.
Γι’ αυτό τα χελιδόνια όταν έρχονται στον τόπο μου
γυρεύουνε τη νύχτα τις μασχάλες σου
και το πρωί ανοίγουνε τον ουρανό
ώσπου να καταλάβουνε καλά τί έχουν απ’ τα μάτια σου
να στήσουν τη φωλιά τους στο παράθυρό σου.


Από το βιβλίο: Διονύσης Καρατζάς, «Ποιήματα (1972-1997)», Διάττων, Αθήνα 1999, σελ. 57.