ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

[ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ]

Άδειο τοπίο με λιόδεντρα·

ούτε τζιτζίκια, ούτε στο βάθος η θάλασσα.

Τίποτα που να σε κάνει να θυμηθείς

   τα παλιά καλοκαίρια.

Ο ήλιος ωστόσο άφθαρτος

σα νεόκοπη λέξη.

Κάτω απ’ το νύχι του κίτρινα ξεράγκαθα,

κι ανάμεσά τους μια δαγκωμένη φέτα ψωμιού

και τ’ άδεια τσόφλια από πεθαμένα τζιτζίκια.

Οι νεκροί, βέβαια, δεν θυμούνται,

όμως το ξέρεις πως

   πάνω τους κρατιέται η μνήμη.

Από το βιβλίο: Γιώργος Γεωργούσης, «Φωνήεντα δέντρα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα  2006, σελ. 17.

ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΟΒΑΔΕΣ ΑΣΠΡΟΙ ΜΕΣ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

[ΟΙ ΡΩΓΜΕΣ]

Ένα φύλλο μες στο τυφλό απομεσήμερο
ένα ρόπτρο μες στο σκοτάδι
κι ανάμεσά τους χλόη τερπνή
  που ανέβαινε να πνίξει
το γύψινο άγαλμα
–πέφτουν σοβάδες άσπροι μες στο μαύρο.

Αυτός –ω όνομα που δεν πρόφερα ποτέ–
αυτός που έφτιαξε τους ίσκιους
μες στη σκιά τους κρύβεται·
και μήτε φανερώνεται στη θύμηση,
μήτε στη λήθη εισχωρεί.
Μόνο αυτό που προηγήθηκε απ’ τη μνήμη
φωτίζει ό,τι υπάρχει γύρω του
με ίσκιους πάλι ματίζοντας μία-μία
  του φωτός του τις ρωγμές.


Από το βιβλίο: Γιώργος Γεωργούσης, «Φωνήεντα δέντρα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006, σελ. 28.

ΤΗΣ ΜΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ


[ΠΑΛΙ ΜΙΜΕΙΣΑΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ]

Πάλι μιμείσαι το δέντρο·
στην αρχή μήτε που το σκέφτεσαι καν,
μετά βγάζεις απ’ τα φυλλοκάρδια
τον μαύρο άνεμο, τα άσπρα φτερά
στον ύπνο σου θα μπαίνουν ρίζες,
χτυπάνε πάνω στ’ άσπρα σύννεφα,
πέφτουν σαν απαλή βροχή στη νύχτα,
είναι τόσα τα πουλιά που κούρνιασαν νωρίς
είναι τόσοι οι κήποι που ξαγρύπνησαν
κι όσες ρίζες διψάσανε
  ακούνε τη φωνή τους μέσα τους
κι όσες ξεδίψασαν,
  αυτές συχωρεθήκαν.



Από το βιβλίο: Γιώργος Γεωργούσης, «Ελεγεία και φούγκα του ξένου και της λευκής», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008, σελ. 32.