ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΒΙΒΛΙΟ!

 

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΒΙΒΛΙΟ!

(Από κάθε άποψη: Μπέκετ και Καψάλης, και Μαμάης και Δαρδανοί!)

 

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, "Η κωμωδία των παρεξηγήσεων", εισαγωγή, μετάφραση Διονύσης Καψάλης, Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2018.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, "Η κωμωδία των παρεξηγήσεων", Εισαγωγή-μετάφραση Διονύσης Καψάλης, Βιβλιοπωλείο Gutenberg, Αθήνα 2018.

ΣΤΑ ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΡΙΓΗ

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ


ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Πτυχές του σώματός σου στα σεντόνια,
δεν έχω άλλο κόσμο να σου δώσω·
απόψε που με βάρυναν τα χρόνια
και σκέπτομαι να φύγω, να τελειώσω,

γυρεύω το σκοτάδι σου σα νά ’σουν
αυγερινός σ’ αυτούς που θα με χάσουν,
γυρεύω το ξημέρωμα πριν φύγει
το σώμα μου στα δάση και στα ρίγη.

Μα σκύβω κι ακουμπώ στη μυρωδιά σου,
με τ’ άστρωτα λευκά παρηγοριέμαι,
και να, θυμάμαι κάτι στα μαλλιά σου
σαν φως, και λίγο λίγο αποκοιμιέμαι.


Οκτ. ’91.



Από το βιβλίο: Διονύσης Καψάλης, «Μπαλάντες και περιστάσεις», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1977, σελ. 24.

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΑ ΠΡΩΤΕΙΑ

JOHN KEATS


ΟΤΑΝ ΦΟΒΑΜΑΙ

Όταν φοβάμαι πιο πολύ πως θα πεθάνω
και θά ’ναι ασύνανχτο στο νου το γένηημά μου,
τόμους δεν θά ’χω στοιβαγμένους ώς επάνω,
σιταποθήκες με την ώριμη σοδειά μου·

όταν σε νύχτα αστερωμένη ατενίζω
πελώρια σύμβολα τα νέφη στον αιθέρα,
και συλλογίζομαι, ποτέ δεν θά ’ρθει η μέρα
με μάγο χέρι τις σκιές τους να ιστορήσω·

κι όταν αισθάνομαι πως πια δεν θα σε βλέπω,
ωραίο πλάσμα της στιγμής, σαν παραμύθι
τον έρωτά σου απερίσκεπτα να δρέπω·

τότε, στου κόσμου τη μεγάλη παραλία,
σκέφτομαι μόνος, ώσπου χάνονται στα βύθη
και της αγάπης και της δόξας τα πρωτεία.



Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης.
Από το βιβλίο: Διονύσης Καψάλης, «Μπαλάντες και περιστάσεις», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1977, σελ. 75.

ΑΡΚΟΥΣΕ...

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ


ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ’ΦΤΑΣΑ ΨΗΛΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

Κάποτε θα ’φτασα ψηλά στην ομορφιά·
ακόμη βλέπω το κενό να κατεβάζει
πυρακτωμένο φως, κι ο ύπνος αποστάζει
πυρήνες κόσμου γαληνεύοντας βαθιά.

Μα τόσος κόπος, τόσος θάνατος, παρείλκε:
έτσι κι αλλιώς ο τόπος θα ’πιανε τραγούδι,
μόλις αμίλητος στα χείλη σαν το χνούδι,
κι αρκούσε λίγος Σολωμός ή λίγος Ρίλκε.

Ό,τι ευτύχησα να πάθω περιττεύει,
ό,τι καρπώθηκα νωρίς με καταργεί·
ένα απόγευμα ζωής να με μαγεύει,

μια καλοσύνη της ακάλεστη κι αργή,
και το τραγούδι ανεπίδοτο θ’ ανέβει
μέσα σε νάρκη φθινοπώρου και σιγή.



Από τη συλλογή «Μέρες αργίας», 1995.

Η ΕΓΚΑΥΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ


[ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ...]

Κάπου στο βάθος σκοτεινή ουλή το άλλοτε ποτάμι
σημάδι πως η μνήμη κατέβαινε ώς τη θάλασσα
σκοτεινό ποτάμι το χειμώνα παραμίλημα
σκοτεινότερα φυλλώματα στο πλήρωμα των αισθήσεων
τα υπολείμματα των χρόνων μας, στουπιά, κατράμια,
σάπια ξύλα με το λιγοστό κιννάβαρι των ποντοπόρων
στην παραλία του μεγάλου κόσμου ούτ’ ένα σκάφος.

Ήσουν εκεί με το αίμα και τη λεπτομέρεια
τα μεγάλα μάτια να βαθαίνουν, άδειες μνήμες
αδειάζοντας το φως του κόσμου, το παρόν
επιστρέφοντας στον κόσμο σκοτεινότερη κατάφαση·
ήταν τα πρώτα επιτύμβια, προσηλωμένα
η εγκαυστική του χρόνου όταν ο έρωτας ξαναγυρνά
ανύμφευτος, στα βλέφαρα σκοτωμένο φως
τόσο λευκό που μαύρισε η σελίδα
τυφλό τοπίο στην τυραννία των εποχών.



Από το βιβλίο: Διονύσης Καψάλης, «Ακόμη μια φορά», Άγρα, Αθήνα 1986, σελ. 10.

Η ΨΥΧΗ...

EMILY DICKINSON (1830-1886)


[ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ]

Και η ψυχή στον εαυτό της
βασιλική θα είναι φίλη
ή ο φριχτότερος αυτόπτης
που εχθρός μπορεί ποτέ να στείλει.

Από την ίδια ασφαλής,
να μην την απειλεί προδότης,
ας αισθανθεί, άρχων αυτής,
δέος μπροστά στον εαυτό της



Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης.
Από το βιβλίο: Emily Dickinson, «Το μέγα ύδωρ», μετάφραση Διονύσης Καψάλης, Άγρα, Αθήνα 2004, σελ. 28.

ΟΙ ΔΥΣΝΟΗΤΕΣ ΜΕΤΩΝΥΜΙΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ


ΙΓ΄ [ΜΗ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΙΣ ΑΛΛΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ...]

«Μη την παλεύεις άλλο τη μουσική
με λέξεις του αξόδευτου θανάτου
άφησέ την να σε κατακλύσει, άφησέ την
τον σπόρο να σκορπίσει της ζωής σου».

Μη μου μιλάς για τελετές και δαίμονες
για τη λιτή υπερβολή του έρωτα
του ήλιου τις δυσνόητες μετωνυμίες·
εδώ που ζούμε κυριαρχεί ο σαρκασμός.



Από το βιβλίο: Διονύσης Καψάλης, «Βιβλίο πρώτο», Άγρα, Αθήνα 1982, σελ. 23.