VITTORIO SERENI
ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΟ ΠΑΝΑΛΑΦΡΟ ΠΟΤΗΡΙ
Το βράδυ εισβάλλει στο πανάλαφρο ποτήρι
που πλησιάζεις στα χείλη.
Μια μέρα θα πούνε: τί έρωτας
ήταν εκείνος… – μα προς το παρόν
όπως του εκκρεμούς ο έρημος κούκος
που ακούγεται σ’ όλα τα δωμάτια
ολοένα δύει ο χορός των νεαρών,
στο λιβάδι μακραίνουν οι ίσκιοι.
Και πάντα μένω εγώ
από την αποδώ μεριά του ξεχασιάρικου σύννεφου
που κλείνει εντός του τη γλυκιά σου εσένα λιτότητα,
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
VITTORIO SERENI
ΤΑΡΑΤΣΑ
Αναπάντεχα το βράδυ μάς μαζεύει παρέα.
Κι ούτε που ξέρεις πια
πού τελειώνει η λίμνη·
μόνο ένας ψίθυρος
ζυγώνει στη ζωή μας
κάτω από μια υπερυψωμένη ταράτσα.
Απόψε όλοι κρεμόμαστε
από κάποιο σιωπηρό γεγονός
μέσα σ’ εκείνη την αχτίδα του αντιτορπιλικού
που μας φωτίζει, μας ελέγχει
κι έπειτα κάνει στροφή και φεύγει,
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
VITTORIO SERENI
ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ
Μόνο το καλοκαίρι είναι αληθινό κι εκείνο
το φως του που σας ισοπεδώνει.
Ο καθένας σας ας πάει να βρει το δέντρο
το αειθαλές, το κωνοφόρο με τον παχύ του ίσκιο,
το καθαρτήριο ευλογημένο νερό,
η δε αράχνη που την έχει πλέξει η πλήξη
επάνω από τα μοχθηρά τενάγη
ας παραμείνει ουρανίων τόξων σουδάριο. Εκεί κάτω
είναι ο σαθρός ο φράχτης, έν’ αλωνάκι
κόκκινης σκόνης,
αλλά και κάτι Γερμανών το επιτύμβιο άσμα
προς την δια παντός απολεσθείσα ισχύ.
Ένα-ένα τα φύλλα όλα σωπαίνουνε τώρα –
συμπαγές το κέλυφος της λήθης
και το στεφάνι κύκλος τέλειος.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
VITTORIO SERENI
[ΟΙ ΦΩΝΕΣ, ΝΑ!, ΧΑΜΗΛΩΝΟΥΝ]
Οι φωνές, να!, χαμηλώνουν και οι φίλοι
είναι απόμακροι τόσο
που και κραυγή σιγανότερη είναι
από ψίθυρο σαν τους καλεί.
Ξαναγυρνάει με τα χρόνια
το χαμόγελό σου αστραφτερό και ολέθριο
και με τη λίμνη όμοιο
που αρπάζει μεν ανθρώπους και άρμενα
μα δίνει και στα πρωινά μας χρώμα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
