Η ΛΥΡΙΚΗ ΣΙΩΠΗ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

Η ΛΥΡΙΚΗ ΣΙΩΠΗ

(μὲ τὶς ὁμοιοκταληξίες γιὰ ἕνα ροντὸ τοῦ Σέιφρτ)

 

Ναί, στῶν ὁμοικαταληξιῶν τὸ δέρμα

ἀνοίχτηκαν σὰν οὐρανοὶ τὰ ἁβρά της χείλη.

Καὶ μιὰ βροχὴ ἀσπασμῶν ἀπ᾽ τῆς φωτιᾶς τὴν ὕλη

χωρὶς κὰν λέξεις ἔστρωσε τοῦ λόγου τὸ ἕρμα.

 

Κερματισμένη ἀγάπη, καὶ τὸ κάθε κέρμα

εἰκόνες ὁμιλίας ἔχει καταστείλει.

Καί, στῶν ὁμοικαταληξιῶν τὸ δέρμα

ἀνοίχτηκαν σὰν οὐρανοὶ τ᾽ ἁβρά της χείλη.

 

Σιωπὴ ἄυλη σφραγίζει τῆς λαλιᾶς τὸ τέρμα·

σιωπή: τῶν νοημάτων τῶν βαθιῶν ἡ φίλη ἡ

πιστὴ φιλοξενεῖ τοῦ ποιήματος τὸ σπέρμα

 

στὴ μήτρα της, στὸ ροδαλὸ καὶ σκοῦρο δείλι.

Καί, στῶν ὁμοικαταληξιῶν τὸ δέρμα

ἀνοίχτηκαν σὰν οὐρανοὶ τ᾽ ἁβρά της χείλη.

 

***************************

 

JAROSLAV SEIFERT

 

ΤΟ ΡΟΝΤΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

 

Σαν το χιονάνθι, ω, τόσο φωτεινό έχεις δέρμα,

μα ρόδου εσένα ευωδιές λαλούν τα χείλη!

Η αγάπη... Τί μονότονη του λόγου η ύλη!

Οι λέξεις... Άχρηστες στ’ αλήθεια, δίχως έρμα.

 

Κι ενώ προσμένω από τον οίκτο σου ένα κέρμα,

τους πόθους η ομιλία σου μού ’χει καταστείλει.

Σαν το χιονάνθι, ω, τόσο φωτεινό έχεις δέρμα,

μα ρόδου εσένα ευωδιές λαλούν τα χείλη!

 

Μη μου μιλάς, μη μ’ απαντάς! – σου λέω. Τέρμα!

Ο φόβος πως δεν θα μου ’ρθείς, καλή μου φίλη,

θα λειώσει, θα κυλήσει σα χυμένο σπέρμα,

 

σαν χιόνι περσινό, σαν φως χλωρό το δείλι.

Σαν το χιονάνθι, ω, τόσο φωτεινό έχεις δέρμα,

μα ρόδου εσένα ευωδιές λαλούν τα χείλη!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

***************************

 

JAROSLAV SEIFERT

 

JARNÍ RONDEAU

 

Máš po sněžence bledou pleť,
však ústa po růži ti voní.
Jsou slova lásky monotónní,
co počít mám si s nimi teď,

 

když čekám na tvou odpověď
a zmaten pospíchám si pro ni?
Máš po sněžence bledou pleť,
však ústa po růži ti voní.

 

Jen nakonec mě nepodveď,
a strach, který ti oči cloní,
ať zmizí rychle, prosím, hleď,

 

jako ten sníh, co padal loni.

Máš po sněžence bledou pleť,
však ústa po růži ti voní.

ΤΡΕΙΣ ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

ΤΡΕΙΣ ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Χειρόγραφά μου με μεταφράσεις μου τριών "τσεχοσλοβάκων" ποιητών. Δημοσιεύθηκαν στην "Αυγή" στις 23 Αυγούστου 1982. Επειδή ήμουν τότε στρατιώτης, τα δημοσίευσαν (για να με... προστατεύσουν) μόνο με τα αρχικά μου: ΓΔΚ!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΓΙΑΡΟΣΛΑΦ ΣΕΪΦΡΤ!

JAROSLAV SEIFERT

TAK UMÍ UMŘÍT JENOM PTÁK

Tak umí umřít jenom pták
a padá střemhlav v rosu trávy.
Vždyť nikdo o tom nevypráví,
nevědí ani kdy a jak.

Možná že padal do oblak
jak plamen rozžhavené lávy.
Tak umí umřít jenom pták
a padá střemhlav v rosu trávy.

A s žebráky jak lidský vrak
šat z hlíny měl jen popelavý,
když prošel tmou a vcházel pak
už přímo do světel a slávy.

Tak umí umřít jenom pták.

ΓΙΑΡΟΣΛΑΒ ΣΕΪΦΡΤ!

JAROSLAV SEIFERT

CESTA DO BENÁTEK

Snad je to možno tak říci:
láska jde a jde a jde
   a není kout,
kde nebyla by doma.
A polibky se rychle prodlužují
jak na jaře dny.

A proto jsme se jednou probudili
až v milostném tichu obrazu,
kde byly jen dva růžové sloupy
a kousek moře.

Paláce byly vetknuty do moře
jako staré hřebeny
   s perlami a zbytky zlata,
ale v lagunách byly špína a kal.
A gondoliér
s ošklivým smíchem
vylovil před námi veslem,
co tam házejí patrně z okna k ránu
spáči opatrné lásky,
protože tam nemají kamna.

A tys hned prudce vytrhla své prsty
z mojí dlaně!
   Dej mi zas ruku!
Bylo by smutno v krásném městě,
odkud se tak těžko odchází.
   A vzápětí
z náměstí před námi zazněla lichotně
sladká hudba.

ΑΝ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

JAROSLAV SEIFERT

ΑΝ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ἂν λέτε πὼς οἱ στίχοι εἶναι καὶ τραγούδι

—πράγμα ποὺ ὄντως λέγεται—

ὅλη τὴ ζωή μου ἐγὼ ἄλλο δὲν ἔκανα: μόνο τραγούδαγα.

Πορεύτηκα ἀντάμα μὲ ὅσους τίποτα δὲν εἶχαν

—μήτε τόπο, μήτε τζάκι—

ὄντας ἕνας κι ἐγὼ ἀπ᾽ αὐτούς, δικός τους.

Τοὺς ἐτραγούδησα τὸν πόνο,

τὴν ἐλπίδα, τὴν πίστη,

καὶ μαζί τους ἔζησα

ὅ,τι κι ἐκεῖνοι ἐζούσανε. Στενοχώριες·

ἀδυναμίες· φόβους καὶ ἀπαντοχές·

μαζὶ καὶ τῆς ἀθλιότητας τὴν τόση, ναί, τὴ θλίψη.

Τὸ αἷμα τους, ὅποτε ἔτρεχε,

μὲ μάτωνε κι ἐμένα.

Καὶ ἔτρεχε πάντοτε πολὺ-πολὺ τὸ αἷμα

στὴ χώρα αὐτὴ μὲ τὰ ὁλόγλυκα ποτάμια,

μὲ τὶς τερπνὲς τὶς χλόες,

μὲ τὶς πεταλοῦδες τὶς ὑπέροχες,

μὲ τὶς γυναῖκες ποὺ δονοῦνται ἀπὸ τὸ πάθος.

Καὶ τὶς γυναῖκες τὶς τραγούδησα.

Καλεσμένος ἐγὼ τοῦ ἔρωτα

μὲς στὴ ζωή μου ἐπήγαινα

σὰν τὸν τυφλὸ ψαχουλευτὰ

καὶ πάντοτε ἐσκόνταφτα σὲ ἄνθη πάνω χαμένα.

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΑΝΤΙΟ

JAROSLAV SEIFERT

ΑΝΤΙΟ

Στοῦ κόσμου τὰ ἑκατομμύρια στίχους

πρόσθεσα κι ἐγὼ κάτι λίγες στροφὲς δικές μου.

Κι ἂς μὴν ὑπῆρξαν σὲ τίποτα σοφότερες

ἀπὸ τῶν γρύλλων τὸ τραγούδι.

Τὸ ξέρω. Συγχωρῆστε με.

Ἀλλὰ ὅπου νά ᾽ναι τελειώνω.

Ἐπ᾽ οὐδενὶ ἦσαν τὸ πρῶτο ἴχνος ἀπὸ πέλμα ἀνθρώπινο

στὴ σκόνη ἐπάνω τῆς σελήνης.

Κι ἂν κάπου-κάπου ἔλαμπαν,

δὲν ἤτανε τὸ φῶς δικό τους.

Τὴ γλώσσα ἐτούτη τῶν Τσέχων ἀγάπησα.

Καὶ αὐτή, ἀκόμα κι ἂν τὰ χείλη της βουβὰ

τὰ σφίγγει μὲς στὰ ρίγη της,

πολὺ εὔκολα τοὺς ἐραστὲς τοὺς πάει στὰ φιλιὰ

ὅσο πλανιοῦνται ἐκεῖνοι σ᾽ ἕνα κόκκινο τοπίο

καὶ πολὺ πιὸ ἀργὰ κι ἀπ᾽ ὅ,τι στοὺς τροπικοὺς σβήνει

ὁ ἥλιος.

Μαζί μας ἡ ποίηση πηγαίνει φτάνει ὣς τὶς ἀπαρχές.

Σὰν τὴν πράξη τὴν ἐρωτική,

σὰν τὴν πείνα, σὰν τὴν πανούκλα, σὰν τὸν πόλεμο.

Μερικὲς φορὲς οἱ στίχοι μου εἶναι χαζοί — πολὺ χαζοὶ

καὶ μὲ κάνουν νὰ ντρέπομαι.

Καὶ δὲν τὸ συγχωρῶ αὐτὸ στὸν ἑαυτό μου.

Μὰ βγαίνοντας νὰ βρῶ ὡραῖες λέξεις

πιστεύω ὅτι εἶναι πολὺ καλύτερο

ἀπ᾽ τὸ νὰ σκοτώνεις ἢ νὰ σφαγιάζεις.

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΟΙ ΒΡΑΧΙΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

JAROSLAV SEIFERT

ΟΙ ΒΡΑΧΙΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Τεμπελχανάς ο τυχοδιώκτης που εκαθόταν

στην άκρη στο ποτάμι, σε κύμα διαβατάρικο

το μάταιο ανιστορεί των πράξεών του·

’κεί κάτω η καθεμιά του περιπέτεια

δεν είναι παρ’ απλώς ανέμων πνεύμα
στη χούφτα του φυλακισμένο,
μια λάμψη που άνευ λόγου σβιέται,

και φόβος μην τυχόν και δεν πεθάνει.

Δεν είναι όμως τούτη

η αληθινή αποστολή του.

Όποτε λαλεί ο αλέκτωρ,

η δε δροσιά σε περονιάζει,

φυλλορροούν, μαραίνονται τα ρόδα,

κι εκείνος τότε δώσ’ του λέει και ξαναλέει

πόσο σκληρό, πόσο σκληρότατο είναι

τα ρόδα να τσαλαπατάς, ναν τ’ ακρωτηριάζεις:

τα πέταλα και οι στήμονες

σαν νύχια μοιάζουν και σαν πόδια.

Δεν είναι όμως τούτη

η αληθινή αποστολή του.

Για δείτε όμως και της γέννησης το κάλλος!
Θρηνώντας την απώλεια χιμάει

στο αυλάκι κάτω που κυλάνε τα νεράκια
να καρτερέσει εκεί το ανθάκι των εάρων
που μέλλονται κάποια στιγμή να ρθούνε,

να πνίξει εκ νέου τον αιώνιο δισταγμό του:

ν’ αρπάξει τη γνωστή τής Μήλου Αφροδίτη

και αντί για χέρια να της βάλει ένα κεφάλι.

Γιατί, αχ, γαμώτο, ετούτη είναι

η αληθινή αποστολή του.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.