ΕΚΠΛΗΞΗ

 

PIERRE REVERDY

 

ΕΚΠΛΗΞΗ

 

Στην πόλη μέσα δεν υπάρχει πια κανένας

Κάποιοι πέφτουν

Ανεβαίνουμε περνώντας απ’ τα δάση

Μαζί και όσοι θα φτάσουν πολύ αργά

Είσαι εσύ

Είμαι εγώ

Πίσω το τζάκι καπνίζει

Αυτός έμεινε κοιμισμένος κάτω

Κι εσύ γονατίζεις μια για πάντα

Κεφάλι βαρύ καρδιά βαριά

Και το τραγούδι ξεχασμένο

Οι ώρες που τις έχουμε δρασκελίσει

Για να κοιμόμαστε με τα μάτια ανοιχτά

Μην κοιτάζεις τούτο τον πίνακα

Καθρέφτης σπασμένος είναι

Και το μάτι σου

το μάτι σου που δεν λέει να συνηθίσει ακόμα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

 

PIERRE REVERDY

 

ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

 

Να σταματάς μπροστά στον ήλιο

Μετά την πτώση ή την αφύπνιση

Ν’ αφήνεις του χρόνου τον θώρακα

Ν’ αναπαύεται σ’ έν’ άσπρο σύννεφο

Και να πίνεις στο διάφανο κρύσταλλο

Αέρα

Φως

Μι’ ακτίδα στου ποτηριού την άκρη

Το απογοητευμένο μου χέρι δεν θηρεύει τίποτα

Και στο τέλος-τέλος ολομόναχος θα έχω ζήσει

Μέχρι και το τελευταίο πρωί

Χωρίς ούτε μία λέξη να μου έχει υποδείξει ποιος ήταν ο σωστός ο δρόμος

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΙΧΜΗ

 

PIERRE REVERDY

 

ΑΙΧΜΗ

 

Στην τελευταία γωνιά του δάσους

Κάποιος κρύβεται

Θα μπορούσαμε να πλησιάσουμε αθόρυβα

Προς το κενό ή προς τον εχθρό

Με το που έπεσε η νύχτα τσακίστηκε

Δύο χέρια μείναν τεντωμένα

Στο σκοτάδι ένα βλέμμα επίμονο

Μια αναλαμπή παράφορη

Για να πάνε πιο μακριά ίσαμε το σταυροδρόμι

Όλα όσα βλέπουμε

Όλα όσα πιστεύουμε

Πρόκειται γι’ αυτόν που φεύγει

Για εκεί ή γι’ αλλού χωρίς να το ξέρουμε

Με τον φόβο να φτάσουμε πολύ κοντά

Στο μαύρο φαράγγι όπου ξεθυμαίνουν τα πάντα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΥΣΤΙΚΟ

 

PIERRE REVERDY

 

ΜΥΣΤΙΚΟ

 

Το άδειο κουδούνι

Τα νεκρά πουλιά

Στο σπίτι μέσα όπου τα πάντα υπνώττουν

Εννέα η ώρα

Η γη κρατιέται ακίνητη

Αναστενάζει κάποιος θά ’λεγες

Τα δέντρα έχουν αέρα μειδιάματος φαίνεται

Το νερό τρέμει στην άκρη όλων των φύλλων

Σύννεφο διασχίζει τη νύχτα

Μπροστά στην πόρτα ένας άντρας τραγουδάει

Το παράθυρο ανοίγει δίχως να γίνεται θόρυβος

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΛΕΠΤΟ

 

PIERRE REVERDY

 

ΛΕΠΤΟ

 

Ακόμα δεν έχει γυρίσει

 

Μα τη νύχτα ποιός ήρθε σπίτι

 

Με σταυρωμένα τα χέρια του το εκκρεμές

 

Σταμάτησε

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΕΡΑΣ

 

PIERRE REVERDY

 

ΑΕΡΑΣ

 

Αβλεψία

πόρτα κλειστή

Πάνω στη γερμένη γη

Ένα δέντρο τρέμει

Και μόνο

Ένα πουλί λαλεί

 

Στη στέγη

Δεν υπάρχει τώρα πια άλλο φως

Εκτός απ’ τον ήλιο

 

Και τα σημάδια που αφήνουν τα δάχτυλά σου

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΡΩΙ

 

PIERRE REVERDY

 

ΠΡΩΙ

 

Το σιντριβάνι κυλάει τα νερά του στην πλατεία του θερινού λιμανιού

Με μειδιάματα λάμπει ο ήλιος μέσ’ απ’ το νερό

Οι φωνές που μουρμούριζαν είναι πολύ πιο μακριά

Έχουν μείνει απλώς ακόμα κάτι φρέσκα κουρέλια τους

Τον θόρυβο τον ακούω

Εκείνες όμως πού είναι;

Τί ν’ απόγιναν τα καλάθια τους τα λουλουδιασμένα;

Οι τοίχοι έβαλαν όρια στο βάθος του πλήθους

Και ο άνεμος εσκόρπισε τα κεφάλια που μιλούσαν

Οι φωνές έχουν απομείνει σχεδόν ίδιες

Οι λέξεις έχουν πάρει θέση μες στα δυο μου τ’ αφτιά

Ενώ και η παραμικρή κραυγή

Τις κάνει να πετούν και να φεύγουν μακριά

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΙΑΤΤΩΝ ΑΣΤΗΡ

 

PIERRE REVERDY

 

ΔΙΑΤΤΩΝ ΑΣΤΗΡ

 

Στην άκρη-άκρη εκεί που ανεμίζει λευκό μαντήλι

Στο μαύρο βάθος που τελειώνει ο κόσμος

Μπροστά στα μάτια μας ένα μικρό στερέωμα

Όλα όσα δεν βλέπουμε

Ούτε ποιός είναι αυτός που περνάει

 

Ο ήλιος δίνει λίγη φωτιά

 

Κάποιο πεφταστέρι λάμπει

Και όλα πέφτουν

Ο ουρανός γεμίζει ζάρες

Τα χέρια ανοίγουν

Και τίποτα δεν έρχεται

Μια καρδιά χτυπάει ακόμα στο κενό

 

Επώδυνος αναστεναγμός εξαντλείται

Στις πτυχές της κουρτίνας σηκώνεται η μέρα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΛΟΓΟΣ

 

PIERRE REVERDY

 

Ο ΛΟΓΟΣ

 

Αν σβηστεί το φως, μένεις μόνος με τη νύχτα απέναντί σου.

Και σε φωτίζουν τ’ ανοιχτά σου μάτια.

Από τον κήπο ανεβαίνουν θόρυβοι που δεν τους ακούς.

Απ’ τη σκουριά των φύλλων και των κλαδιών

κυλάει το νερό μέχρι το πρωί, και αλλάζει φωνή.

Και, ξαφνικά, σκέφτεσαι το λευκό πορτρέτο στου παραθύρου το κάδρο.

Κανείς δεν περνάει όμως ούτε κοιτάει.

Μήτε ο άνεμος ταράσσει τα δέντρα,

ούτε εμψυχώνει αυτή την ακινησία και αυτή τη σιωπή

όπου σηκώνεται το πληγωμένο σου πνεύμα όρθιο και στροβιλίζεται.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΠΙΕΡ ΡΕΒΕΡΝΤΥ

 

PIERRE REVERDY

 

DES ÊTRES VAGUES

 

Une honte trop grande a relevé mon front. Je me suis débarrassé de ces encombrantes guenilles et j’attends.
Vous attendez aussi mais je ne sais plus quoi. Pourvu que quelque chose arrive. Tous les yeux s’allument aux fenêtres, toute la jalousie de nos rivaux recule au seuil des portes. Pourtant s’il n’allait rien venir.
À présent je passe entre les deux trottoirs ; je suis seul, avec le vent qui m’accompagne en se moquant de moi. Comment fuir ailleurs que dans la nuit.
Mais la table et la lampe sont là qui m’attendent et tout le reste est mort de rage sous la porte.

 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

PIERRE REVERDY

 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Θὰ μποροῦσα νά ᾽χω λασκάρει ὅλους τοὺς κόμπους τοῦ πεπρωμένου μου μὲ μιὰ κίνηση μόνο, κι ἐνδιαμέσως τίποτ᾽ ἄλλο· μὲ γεμάτη τὴν καρδιά μου ταξιδιωτικὲς ἀφηγήσεις, μὲ τὸ πόδι μου πάντα στηριγμένο στὸ εὔκαμπτο ἐφαλτήριο τῶν γεφυρῶν ἀναχωρήσεως καὶ μὲ τὸ πνεῦμα σωφρονέστατο καθὼς ἀκαταπαύστως ἐποπτεύει τοὺς σκοπέλους.

Αἰχμάλωτος ὄντας ἀνάμεσα στὶς ἀκριβεῖς διατομὲς τοῦ τοπίου καὶ στοὺς δακτυλίους τῆς μέρας, πιασμένος στὴν ἴδια βραχοαλυσίδα, πού ᾽ναι τεντωμένη γιὰ νὰ ἐλέγχει τῆς θάλασσας τὰ αἰφνίδια φρενιάσματα, θὰ μποροῦσα τοῦ λόγου μου νά ᾽χα ἀκολουθήσει, μὲς στὸν ξέφρενο βρασμὸ τῶν ὁλκῶν τους, ὅλα τὰ φορτωμένα καράβια πού ᾽φευγαν χωρὶς ἐμένα. Ἐχθρικὸς στὴν κίνηση ποὺ πάει ἀντίθετα στὴν κατεύθυνση τῆς γῆς καὶ μᾶς ἀπομακρύνει, ἀνεπαισθήτως, ἀπὸ τὴν ἀκτή: κοιτάζοντας, μὲ τὴν πλάτη γυρισμένη σ᾽ ὅλα τοῦτα τὰ περιτοιχισμένα μέτωπα, σὲ τοῦτα τὰ δίχως λάμψη μάτια, σὲ τοῦτα τὰ ἐπουλωμένα καὶ χωρὶς μουρμοῦρες χείλη, πάνω ἀπ᾽ τοὺς μπερδεμένους δεῖκτες τοῦ λιμανιοῦ πού, ὅσες μέρες σηκώνεται μεγάλος ἄνεμος, ὑφαίνουν τὸ πέπλο τῶν νεφῶν μὲ κλωστὲς ποὺ παίρνουνε ἀπ᾽ τὸν ὁρίζοντα. Περιμένοντας ἄλλη σειρά. Περιμένοντας τί θ᾽ ἀποφασίσουνε τὰ παλαμάρια· ὅταν ἡ λογικὴ παραμελεῖ τὴ ρίμα: ὅταν ἡ μοίρα ἀφήνεται νὰ καθοριστεῖ ἀπ᾽ τὴν τύχη μέχρι τὴ μέρα ποὺ θά ᾽χω ἐπὶ τέλους μπορέσει νὰ πάρω τὸ πέλαγο καὶ νὰ τὸ βάλω πάνω σὲ κάποιο ἀπ᾽ αὐτὰ τὰ χρωματιστὰ πλεούμενα, τὰ δίχως τσοῦρμο, ποὺ πᾶνε σὰν νὰ βολτάρουνε καὶ γαντζώνονται ἀπὸ φάρο σὲ φάρο ὅπως πᾶνε καὶ τὰ ψάρια ποὺ τὰ τραβάει ἡ μαυρόχρυση πετονιὰ τοῦ ψαρᾶ.

Νὰ τρέχω κάτω ἀπὸ τὴ μαγνητισμένη καὶ ἄναστρη νύχτα, στὸ μουγκρητὸ τοῦ ἀνέμου καὶ στὸ κατάκοπο λαχάνιασμα τοῦ κοπαδιοῦ τῶν κυμάτων, ἴσαμε ν᾽ ἀναδυθεῖ ἐπὶ τέλους στὰ βάθη τοῦ αὐστηροῦ ὁρίζοντα τῆς πρωίας ἡ διάφεγγη πλώρη, νὰ πιάνω λιμάνι, μὲ τῆς ἀνατολῆς τὸ σῆμα, στὴν ἀκτὴ τὴ λαμπρὴ καὶ ἀπαστράπτουσα τῆς Ἑλλάδας — μὲ τὴν ἀπρόσκοπτη ὁρμὴ τῶν εὐπειθῶν κυμάτων, ποὺ τρέμουν ἀνάμεσα στὰ δάχτυλα τούτου τοῦ πλατιοῦ χεριοῦ ποὺ μπαίνει ἐπικυρίαρχο πάνω στὴ θάλασσα.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ

 

PIERRE REVERDY

 

ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ

 

Μια κόχη

Ένα όνομα

Μι’ αντροπαρέα

Όλοι τους τάλε κουάλε

Δεν το κουνάνε ρούπι

Έν’ αστέρι τρεμοσβήνει

Σ’ ένα τέταρτο μεσάνυχτα

Η πύλη είναι πάρα πολύ μεγάλη

Τα δέντρα γουργουρίζουν

Κι ο ουρανός έχει χαμηλώσει

Λόγω της αναχώρησής μου

Είμαι στο κατώφλι

Τσιμπούν του φεγγαριού τα κέρατα

Κι ένα δάκρυ χώρια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.