Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ZELLER (LUDWIG). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ZELLER (LUDWIG). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022

ΣΕ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΤΗΡΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΦΑΛΜΑ

 


LUDWIG ZELLER

 

ΣΕ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΤΗΡΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΦΑΛΜΑ

 

Από του ποτηριού τον πάτο κάποιος με φωνάζει με κραυγές

Που σκεπάζουν τις νύχτες μου με άλμη, εκεί ακριβώς που νιώθω

Να περνάει η πομπή με τα άλογα.

Πού είναι τα πρόσωπά τους; Προσωπεία μόνο

Προσηλωμένα στη σκληρότητα, και τούτος ο ανάποδος έρωτας, τούτη η ντουντούκα του μίσους

Και η σιωπή.

Να τί γράφτηκε για τον Σεδεκία, Βασιλειών Δ, 25.

«Κάποιο ρήγμα υπήρχε στο τείχος, όλοι τό ’βαλαν στα πόδια

Μες στην κουφή τη νύχτα και τους έπιασαν οι σμπίροι

Και καταδικάστηκαν, επειδή είχαν κινηθεί εναντίον του Βασιλιά:

Αποκεφάλισαν τους γιούς του Σεδεκία μπρος στα μάτια του κι ένα κουτάλι Φέρανε στο στόμα του να τον ποτίσουν ξίδι.

Τον τύφλωσαν με αναμμένα κάρβουνα, του βγάλανε τα μάτια

Και αλυσοδεμένον τον επήρανε».

Μα γιατί ρωτάς; Παντού είναι την σήμερον ημέρα Βαβυλώνα!

 

Στον πάτο του ποτηριού ακούω καμιά φορά

Κάποιον να κλαίει, κάτι χέρια να τρέχουν πάνω από τούτους τους ψυχρούς τους τοίχους.

Και ανάμεσα όντας στου μαξιλαριού μου τα φτερά ονειρεύομαι ότι η ωμότητα όχι

Δεν υπάρχει.

Ότι η παρανοϊκή της ρίζα της έχει πια ξεραθεί.

Τα λεπίδια της στον αέρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 




ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΜΟΥ ΣΤΑ ΔΥΟ

 


LUDWIG ZELLER

 

ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΜΟΥ ΣΤΑ ΔΥΟ

 

Ανοίγω το κρανίο μου στα δύο, πασχίζω να θυμηθώ και σχεδόν δεν βλέπω

Αφού υπό τον ήλιο που βράζει δεν υπάρχει διέξοδος,

Κατάδικος επί τέλους, τυλιγμένος στα σεντόνια γελώ, χαχανίζω,

Βάζω τ’ αφτί μου στο ρολόι και ακούω πώς πέφτει στις χοάνες η άμμος.

 

Δηλαδή ποτέ, ποτέ δεν θα ξαναγυρίσουμε άραγε στη μεσαυλή

Των παιδικών μας χρόνων; Ακόμα και το πιο γλυκό μάτι είναι σκέτη  χόβολη

Που μας καίει από μέσα μας; Δεν θα υπάρχει δέρμα,

Δεν θα υπάρχει χέρι ν’ ανοίγει το φθινόπωρο; Γιατί οι γάτοι

Θα πρέπει να καταβροχθίσουν τούτα τα φτερά που τραγουδούν στο χιόνι;

 

Μπορεί μόνο εγώ ν’ αλλάζω δέρμα

Και πληγές κάθε μέρα. Μπορεί να μην μπορέσω να ξυπνήσω

Ποτέ στο κουτί με το χώμα και το ξίδι.

Μπορεί η καταιγίδα κάτω από τα βλέφαρα

Να είναι απλώς ανικανότητα ή και αμελητέα ενόχληση.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 



Τετάρτη 10 Αυγούστου 2022

ΑΚΟΥΜΠΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

 


LUDWIG ZELLER

 

ΑΚΟΥΜΠΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

 

Ακουμπισμένος στην πέτρα της νύχτας κοιτώ τον χρόνο να περνάει

Στις κύστες της αβύσσου. Τί μας έφερε ώς εδώ;

Γιατί μαρμαίρουν άστρα μακρινά, γιατί  εκρήγνυνται ή σβήνουν;

Βρίσκομαι κυκλωμένος από κάποια  σκιά και ξέρω πως κάρβουνο είμαι και καίγομαι

Αναπολώντας τούτα τα χείλη που κουβαλάω ζωγραφισμένα στα κόκαλά μου.

 

Περνούν οι μέρες, περνούν οι βδομάδες και δεν καταφέρνω ν’ αποκρυπτογραφήσω τις λέξεις

Στον τοίχο, να διαβάσω τα σημεία εκεί στην καρδιά σου όπου και ταλαντεύεται

Τούτος ο βόμβος στον άνεμο, το πεπρωμένο σου, ω των δυσπίστων εσύ ηγεμονίδα,

Η μοίρα σου που δεν μπορούμε να τη δούμε πίσω από τις προσωπίδες.

 

Κάτω απ’ τον μανδύα του ελέους ανάβεις

Ολόγυρά μας τους ιμάντες της λαγνείας, το απέραντο τοπίο

Όταν ξαπλώνεις στο κρεβάτι και κατεβαίνει η αιώνια ηδονή

Η δίχως όρια. Γιατί άραγε τότε κλείνουν μερικές φορές οι μέρες

Και πέφτουν τα σκοτάδια που ναρκώνουν κάθε μορφή ευσπλαχνίας και οίκτου;

 

Τρίζει το προγονικό αστέρι, το δέρμα εκείνης της έκλειψης που περιμέναμε,

Κι έχουμε φτάσει πια στο γαλήνιο μάτι του κυκλώνα. Άνοιξε τα μάτια σου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 





Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2022

ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΣΕΓΕΡ

 


LUDWIG ZELLER

 

Eugenio Granell o la invención del dado

Perspectiva con escalera de caracol

 

Hay que girar en torno de aquel centro invisible
Contra los huesos del reloj que marcan en su tic-tac
Los golpes de la sangre, el largo río, aquel estruendo
Que no da en el morir sino en las plumas negras
Del que sabe que el hombre se despliega en cartílagos,
Que tiene sed que llama a sordas, viscerales voces
Que se muere de sueño que golpea sus huesos paleolíticos
Como un cienpies que bota las muletas para siempre
Que no quiere ser tierra en que se pudra vertiginosa el ave
Sino un enjambre de alas en el viento.

 

¿Hacia afuera? ¿Hacia adentro?
El hombre hecho de amargos agridulces días
Crea un espejo de palabras, corredores sin fin,
Máquinas, signos con que marcar los años, el cruce
De las rutas donde encontrar los mares interiores
Del color, de la línea; las agallas del sol
Que hablan desde una tela que miran desde un ojo
Y son silencio.

 

Pero no quiero hablar yo de la piedra que sobre piedras
Cae y duele galopando entre los tímpanos;
Del día a la semana, del minuto a la hora hay tanto llanto
Tanto fantasma gris vestido de humo.

 

¡Donde están nuestros sueños, allí estará la vida!
Y es verdad, ya Vallejo decía: “¡Son cosas de españoles!
Considerando así, en justa balanza, a quemarropa,
A Calderón, dormido sobre la cola de un anfibio muerto,
O a Cervantes, diciendo: “Mi reino es de este mundo, pero
También del otro”: ¡punta y filo en dos papeles!
Contemplemos a Goya, de hinojos y rezando ante un espejo
Negro como la pez, chamuscando fantasmas;
O a Quevedo, ese abuelo instantáneo de los dinamiteros,
O a Cajal, devorado por su pequeño infinito, o todavía
A Teresa, mujer, que muere porque no muere. … ”

 

Se viene de muy lejos y no se sabe donde se cae
Para siempre entre dos paletadas, y se es tierra.
Se vuelve a ser materia, a ser España, ese gran
Sol de piedra, esa quimera viva, derramada
En el mundo porque sí, porque existir es majestad,
Es vuelo.
Y aquí estamos amigos
celebrando a Granell.

 

Porque es justo que amigos celebren al poeta,
Al pintor que en colores ha conjurado al mundo
Inventando las múltiples maneras de hacer con las palabras
Un juguete capaz de transformar el mundo,
A la medida de los hombres, sin cejar, sin claudicar
Un ápice en la certeza surreal de que vivir es una maravilla
Si sabemos mirar con los ojos abiertos,
Que es posible soñar y estar despierto.

 

Algunos dicen que nació en Galicia, y para ser preciso
En La Coruña. Pero yo sé, lo he visto, lo puedo comprobar
Que ha tres mil años ya andaba en busca de la Dama de Elche,
Que recorrió cavernas, alzó menhires, labios sobre el mar.
Granell sabe escuchar, sabe el secreto de la quiromancia
Del viento que movía ramos mágicos en esa juventud
Siempre presente. ¿Habrá justicia al fin para los hombres?
Sonríe a veces, ríe a carcajadas escuchando sus datos
En el violín de una computadora que florece en New York,
Porque la vida al fin, no tiene más remedio que la vida.

 

Mas yo no sé inventar, miro a través de un vidrio
La explosión de colores en la tela y ese rumor del mar
Que abre caminos en el sueño.
Es allí donde Eugenio
Granell, un mago disfrazado de académico, inventó
El dado con sus siete caras, en el tablero vuelto de la vida.