ΛΟΥΙΖΑ ΛΑΜΠΕ!

LOUISE LABÉ 


JE VIS, JE MEURS 

 Je vis, je meurs : je me brûle et me noie,
J’ai chaud extrême en endurant froidure ;
La vie m’est et trop molle et trop dure,
J’ai grands ennuis entremêlés de joie.

Tout en un coup je ris et je larmoie,
Et en plaisir maint grief tourment j’endure,
Mon bien s’en va, et à jamais il dure,
Tout en un coup je sèche et je verdoie.

Ainsi Amour inconstanment me mène
Et, quand je pense avoir plus de douleur,
Sans y penser je me trouve hors de peine.

 Puis, quand je crois ma joie être certaine,
Et être en haut de mon désiré heur,
Il me remet en mon premier malheur.

Ο ΡΙΛΚΕ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΛΟΥΙΖΑ ΛΑΜΠΕ

LOUISE LABÉ (1520-1566)


SONNET IX

Tout aussi tot que je commence à prendre
Dens le mol lit le repos desiré,
Mon triste esprit hors de moy retiré
S’en va vers toy incontinent se rendre.

Lors m’est avis que dedens mon sein tendre
Je tiens le bien, où j’ay tant aspiré,
Et pour lequel j’ay si haut souspiré,
Que de sanglots ay souvent cuidé fendre.

O dous sommeil, o nuit à moy heureuse!
Plaisant repos, plein de tranquilité,
Continuez toutes les nuiz mon songe:

Et si jamais ma povre ame amoureuse
Ne doit avoir de bien en verité,
Faites au moins qu’elle en ait en mensonge.



*********************


IX. SONETT

GLEICH wenn ich endlich abends so weit bin,
daß ich im weichen Bett des Ruhns beginne,
zieht sich der arme Antrieb meiner Sinne
aus mir zurück und mündet zu dir hin.

Dann glaub ich an die Zartheit meiner Brüste
das, was ich ganz begehre, anzuhalten,
und s o begehre, daß mir ist, als müßte
mein Schrein danach, wo es entsteht, mich spalten.

O Schlaf, der nachgibt, Nacht für mich gemeinte,
innige Stillung, glückliche Genüge,
halt vor für aller meiner Nächte Traum.

Ist für das immer wieder mir Verneinte
in dieser vollen Wirklichkeit nicht Raum,
so laß es mir gehören in der Lüge.



Μετάφραση: Rainer Maria Rilke.

ΤΑ ΑΝΑΠΟΔΑ

LOUISE LABÉ (1526-1566)


ΣΟΝΕΤΤΟ VIII

Ζω και πεθαίνω· φλέγομαι και σβύνω αντάμα·
παραζεσταίνομαι, ενώ ρίγος με κρατά·
σκληρή η ζωή, μα ξι απαλή μου είν’ αρκετά
κι’ έχω λαχτάρες και χαρές περίεργο κράμα.

Την ίδιαν ώρα οπού γελώ, ξεσπώ στο κλάμα,
και μες στο κέφι βάσανα νοιώθω φριχτά·
χάνω ό,τι ωραίο, μα και για πάντα αυτό κρατά·
την ίδια ώρα μαραίνομαι κι’ ανθίζω αντάμα.

Με τέτοια αστάθεια ο Έρωτας με περιβάλλει·
κι όταν τη θλίψη μου θαρρώ για πιο μεγάλη,
δίχως να το σκεφτώ, είμαι έξω απ’ την οδύνη.

Κι’ όταν πάλι είμαι σίγουρη για τη χαρά μου
και πως στην ώρα βρίσκομαι την πιο γλυκειά μου,
στην πρώτη μου τη συμφορά με παραδίνει.



Μετάφραση: Κούλης Αλέπης.