ΥΙΟΘΕΣΙΑ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΥΙΟΘΕΣΙΑ

Jadis, si je me souviens bien, ma vie était un festin où s'ouvraient tous les cœurs, où tous les vins coulaient. Un soir, j'ai assis la Beauté sur mes genoux-. Et je l'ai trouvée amère. -Et je l'ai injuriée…

           Arthur Rimbaud

Θα προτιμήσω ένα λιπαρό γλυκό, μάλλον παγωτό

Χθες θυμάμαι πως έκανα κάτι πολύ δυσάρεστο.

Υιοθετημένος είμαι

Ένας άκαμπτος, ρευματικά μάλλον, κηπουρός.

«Μπρος απ’ τις άσπρες τις αυλές οι γριές και οι νιές
για τον έρωτα μιλούν
Κι όλοι σ’ αυτή τη γειτονιά, τη μικρή γειτονιά
μέρα νύχτα τραγουδούν»

Όχι το πρωινό, αυτό το φώς των λαμπτήρων

Κάνει μας όλους κάθιδρους.

Να φοράω μαύρα ρούχα φυσικά

Αποδείχτηκα ανάξιος του κόκκινου.

Ο ΜΑΛΚΟΛΜ–Χ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΞΙΩΤΗ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Ο ΜΑΛΚΟΛΜ–Χ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΞΙΩΤΗ

Με σκοτώνουν στη Νέα Υόρκη.

Το μαθαίνουν στις φαβέλες και σνιφάρουν

κάτι παραπάνω.

Στη Μπογκοτά στη γωνιά με τα πράσινα σπίτια

μωρά τρυπάνε τους μηρούς, πριν την τσέπη.

«Είμαι μόνος και

πάψε! να με λες αγάπη μου

Με αγαπούν τα κουνούπια

Με ποθεί ένα παχουλό σκουλήκι

Φοβάται χωρίς εμένα, η μάνα μου.

Κι όταν επιστρέψω στην Ευρώπη

–θα τά ’μαθες δεν πάω Αφρική ακόμη–

θα με πνίξει ο πιο βρώμικα κατεστραμμένος

Φοβάμαι τ’ αεροπλάνα... θα επιστρέψω όπως ήρθα.

Σε όνειρο.

Είμαι υγρή ύλη εγώ,

χωρίς κανείς να ’χει επιθυμήσει πολύ τα υγρά μου.

Οι δολοφόνοι μου, ακόμη κι αυτοί, αηδιάζουν

βλέποντας το αίμα.

Με σκοτώνουν στη Μασσαλία

σαπισμένον.

Στη κλινική Λυμπέρη

Σε κελιά στο χρώμα του καταϊφιού

Ξέχασα, μ’ έχουν σκοτώσει στο νοσοκομείο

Στην αίθουσα λοιμωδών

Στις απολυμάνσεις

Για χάρη των μοναδικών δικών μου

Των ιών.»

Μετά ήρθαν οι σίγουροι στην αγορά.

Οι δήθεν βέβαιοι, στα μάτια των άλλων

Αυτοί που τους ποντάρουν για λίγα κέρδη

και χάνουν.

Έφεραν τα νέα:

«Αυτός δεν είναι λευκός

δεν είναι μαύρος.

Είναι ένας αισιόδοξος

ξεχασμένος.»

I DON’T LIKE MONDAYS

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

I DON’T LIKE MONDAYS

     Του φίλου Γιώργου Κεντρωτή

«Μου δίνετε μιαν αυταπάτη παρακαλώ

όχι, όχι... για μένα είναι.

Μη την τυλίξετε

έτσι, στο χέρι».

Φαντάζομαι κάθε μέρα και πιο πολύ

τη γλύκα της αφής

στο τέλος.

Σαν να ξημερώνει

για άυπνο άνθρωπο

–το τέλος της αγρύπνιας του–

φάνηκε να κρυώνει

Μας άφησε με την αυταπάτη του σφιχτά στο χέρι.

«Γνωρίζω καλά το πότε πέθανε ο έρωτας

τότε π’ αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τα σεντόνια

που τα καθαρίζαμε μετά, υστερικά.

Γνωρίζω πότε ένα σκυλί κλαίει

...πριν καν γρυλίσει.

Απ’ το άνοιγμα των ματιών του».

ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ

Οι μεγαλύτερες γυναίκες προσπαθούν

Να γίνουν παγίδες καναρινιών.

Μετά θρηνούν πάνω στα μικρά κίτρινα πτώματα

Λένε συνταγές, βάφονται.

Σαν βάζουν κάλτσες αποφεύγουν τις γαλακτόχρωμες

«Ποτέ» τους είπαν οι γιατροί,

«μαζί γάλα και ψάρι».

Πώς νομίζετε ότι γεννήθηκαν οι δικτυωτές κάλτσες;

Τα παιδιά τους τις κοιτούν μοχθηρά

Εκεί που μιλούν με άλλες λέξεις

Έμμεσες, τις λένε...

Για τη μητρότητα.

Σαν τα καναρίνια σκέφτονται

–Σουφρώνοντας τη μύτη–

«Θα πεθάνουμε πρώτα εμείς, ρε συ».

ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ 

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Ήταν διαμελισμένος ο μεγάλος σκύλος

Τα φορτηγά ένα-ένα, τον έτεμναν.

Δεν μου ήταν άγνωστη αυτή η μυτερή μαύρη μουσούδα.

Άξαφνα σαν σε όραμα θεοσεβούμενου

πλησίασεν ο ποιητής Σαχτούρης

–Μα ναί, ήταν ο δικός του σκύλος–

«Και τώρα;» του είπα αμήχανα

«Τίποτε δεν αλλάζει...

τη δουλειά του την κάνει κι έτσι»

μου απάντησε, φεύγοντας για απέναντι.

Με κάτι χαρτιά γραμμένα με το χέρι

κι ανάμεσά τους,

κάτι περιοδικά του ιπποδρόμου.

ΥΓ. Ο εικονιζόμενος σκύλος είναι ο Μπάμπης, κερκυραίος, και κύριός του (μόνο κατά το Σαββατοκύριακο, καθότι τις υπόλοιπες ημέρες αλητεύει!) είναι ο ποιητής Θεοτόκης Ζερβός.

ΜΑΤΙΑ ΜΕ ΜΑΥΡΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΜΑΤΙΑ ΜΕ ΜΑΥΡΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ

   Η σελήνη ακουμπά το χέρι της στο μέτωπό μου,

   ανέκφραστη και σιωπηλή σαν νοσοκόμα.

                  Sylvia Plath

Το κοράκι κατέβηκε

Άρχισε να ερωτοτροπεί με το κουφάρι.

Εν τω μεταξύ, εγώ αγάπησα

Την πιο αδύναμη απ’ όλες.

Αυτήν, σαν ατσαλάκωτη εφημερίδα

Αδιάβαστη

Άδικα αγορασμένη.

Τα πιο βαλτωμένα χωράφια,

δεν είναι χωράφια.

Είναι «στίβος μάχης» (το θυμάμαι)

Παρκάρουν –κει μέσα– τα οχήματα

Τα μικρά άρματα.

Βαδίζουν –κει μέσα– φαντάροι νυχτιάτικα

Δε κοιμούνται ποτέ, βράδυ.

Όλα στο ίδιο μέρος

Καμιά μεταφορά

Ως έχουν

Κανείς υπαινιγμός

Ανάμεσα στη δημοσιά και το πίσω νεκροταφείο.

Κατεβαίνεις τη δημοσιά και βρίσκεις την πόλη

–αρκετά μακριά είναι αλήθεια–

Πας στο πίσω μέρος του νεκροταφείου

Στο ξέφωτο

Βλέπεις την πιο σκούρα χήρα.

Κάθεται στο καφενείο με λίγους άλλους κοντά

Πίνει καφέ, χωρίς ν’ ανοίξει εφημερίδα.

Υπομένει να μάχεται, τσαλαβουτώντας

Σαν γουρουνάκι που γλύτωσε

Τη χηρεία της.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΜΥΛΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΜΥΛΟΣ

ΜΝΗΜΕΣ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΓΑΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ

Πήγαινε σ’ εταιρείες διαλυμένες

Κτίρια ετοιμόρροπα, μέσα δυο-τρεις

Καμώνονταν πως δούλευαν.

«Θέλετε να εκσυγχρονιστεί, η επιχείρησή σας;

Ο ανταγωνισμός δυναμώνει

Πάμε πια, μπρος ή πίσω, μόνο...»

Και καύσωνας, σαράντα είπανε

Με τη γραβάτα του, ένα μπουκαλάκι νερό στο αυτοκίνητο

Κουτούλαγε στα εμπόδια, μπας και πάψει να ζαλίζεται.

«Ποτέ δεν προγραμμάτισες

Ποτέ δεν είχες και δεν πάλεψες για τις επιλογές σου.»

Δεν πολυκαταλάβαινε τις διαδρομές από διευθύνσεις

Ξανάπαιρνε απ’ το δρόμο: «Είμαι τώρα έξω από ένα οικόπεδο.»

Στην επιστροφή που και που, ακολουθούσε καμιά γάτα

Έπαιρνε κάτι από το αιλουροειδές της

Ξέχναγε για λίγο παραπατήματα, κρύους ιδρώτες

Γέλαγε...

Παρέα, βλέπεις.

Η αληθινή πόλη αναπνέει απ’ το μπετόν της

Τα υπόλοιπα είναι γραφικότητες.

Βάλανε στο ίδιο μέρος να φυτέψουν το νεκρό, ενός παιδιού.

Δίπλα σ’ αυτή την εταιρεία.

«Κοίταξε συμπτώσεις!»

Το παιδί δεν είχε διαβάσει, ποτέ μάλλον

Ήταν ένα αδιέξοδο παιχνίδι οργής

Τσαντίστηκε αλλά στ’ αλήθεια και πολύ.

Το γάζωσαν στα σύννεφα

Ενώ ήταν ανήμπορος, ξαπλωμένος.

Πουλάω καλά –τους λέω– δε μιλάω πολύ

Ακούω πρώτα.

Δεν είμαι –λέει– εργάτης

Είμαι ένας που οδηγεί, μετά παραπατάει

Κοιμάται, σαν επιστρέφει.

ΦΩΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΦΩΣ

Κρατούσε ένα φαναράκι

«Τυφλώνομαι μετά το σεξ», έλεγε,

«Ακόμη και το αποτυχημένο».

Βαθμολογούσε γρήγορα συνήθως τυφλή, όχι τυφλά.

Δε μας φώτιζε, ήταν για ατμόσφαιρα

Έρχονταν και κουνούπια.

Έμπαινε κάθε πρωί στο λεωφορείο

Σαφρίδι μάλλον, μες τα ογδόντα χρόνια του

Ήρεμος μέχρι του Φιξ.

Μετά έπιανε να κλείσει με μανία το στόμα

Να κρύψει την οχιά που θα κατασπάραζε όλους εμάς

Επώδυνα: έτρεμε, χτύπαγε με το πόδι το δάπεδο, μας προστάτευε.

Στις Στήλες πάντα, άρχιζε να σκοτώνει με τα δάχτυλα Γερμανούς

Από το στόμα βγαίναν οι ριπές του όπλου του.

Κρατούσε ακόμη το στόμα σφιχτά σκεπασμένο

Μη σκοτώσει όλους

Μη σκοτώσει και δικούς του, παράπλευρα.

Κατέβαινε στο Κήπο.

«Πρέπει να διορθώσουμε τα μάτια μας»...

Όλα τα άλλα, είναι δεύτερα.

ΑΡΧΗ- ΜΕΣΗ-ΤΕΛΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΑΡΧΗ- ΜΕΣΗ-ΤΕΛΟΣ

Λοχαγέ! Όλες οι κατηγορίες των βασανισμένων ζώων,

υπό μορφήν δαγκωμάτων πάνου απ’ το κρεβάτι, χάσκουν

σαν αιμάτινοι κύκλοι

                Tristan Tzara

Η γιαγιά είναι υδροπλάνο. Εκεί που κολυμπάει, εκεί πετάει.

Η γιαγιά είναι πολύ γριά για να γδυθεί, μένει συνέχεια ντυμένη και ξαπλωμένη. Σου είπε διάφορα παραμύθια σήμερα. Εσύ της λες κάθε μέρα: Για κούκλες σιωπηλές που τις τυφλώνουν οι μπούκλες. Για κούκλες κάθιδρες που ξαφνικά ασπρίζουν και χάνουν τα μαλλιά τους. Η γιαγιά είναι μια χωματερή. Μόνο κάτι γυφτάκια τολμούν να τη σκαλίσουν. Εσύ μπαίνεις για λίγο αμήχανα μέσα, φοράς τα γάντια μιας χρήσης, κοιτάς κυρίως τα ιατρικά απόβλητα... Μετά ξαναβγαίνεις για να ξαναμπείς, μιαν άλλη φορά. Ξαφνικά πετάς το βιβλίο, τότε λες: ''Θα πάω να μείνω μακριά της. Η γιαγιά είναι ένα καναρίνι. Έτσι που κάπου-κάπου τη συμπαθώ, μπορεί και να την πνίξω καμιά μέρα''.

Γιατί εσύ πνίγεις αγκαλιάζοντας –τό ’χεις δει– γιατί αφού δεν είναι άρρωστη τόσο καιρό, πρέπει να βρεθεί ένας λόγος να εξηγεί γιατί να μένει ξαπλωμένη.

Η γιαγιά πλέει στα χαμόγελα της περασμένης μέρας, αδύνατον πια, να πνιγεί.

Που και που έρχεται κάποιος και του μιλάει τόσο λογικά. Είναι χαρούμενη που δεν θα μείνει και σήμερα μόνη.

Είναι ένα γεωτρύπανο του λόγου της.

Ψάχνει να βρει στο βάθος κάποιου κήπου, τον παράδεισό της.

ΟΙ ΠΙΚΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΟΙ ΠΙΚΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Οι όμορφοι άνθρωποι

Έχουν το βλέμμα τους λίγο χαμένο.

(Θα το έχετε προσέξει...)

Πηγαίνουν να σκλαβωθούν

Φορώντας πάντα τα καλά τους.

Βγαίνουν το βράδυ με παρέες

Και σιωπούν ή φλυαρούν πολύ.

(Δεν μπορεί να μη το ξέρετε...)

Αγοράζουν παχιές εφημερίδες

Και τις τελειώνουν τόσο γρήγορα.

Έχουν την τσαντίλα στην τσέπη

Τους έρωτες στα όνειρα

Τη «συγνώμη» στο μπροστά της γλώσσας.

Στο στήθος τους χοροπηδούνε άλογα

Τα πόδια τους τα χαϊδεύουν μαιμούδες

Τ' αυτιά τους γίναν φωλιές για κουκουβάγιες.

Κάνουν τις εξομολογήσεις τους

Και τις ακούει το στομάχι τους.

Οι όμορφοι άνθρωποι

Είναι αξιοπρεπείς:

Ποτέ δεν παύουν να ζητούν.

Είναι πρόστυχοι:

Αναζητούν μάταια τα άκρα, που ξεφύγαν.

Οι όμορφοι άνθρωποι

Διψούν συνέχεια, στον ύπνο και τον ξύπνιο.

Σιχαίνονται τις εκδρομές

Ξέρουν το μέρος τους όλο και πιο λίγο,

Το ψάχνουν συνεχώς, μέσα απ’ τις ίδιες διαδρομές.

Τους όμορφους ανθρώπους

Δεν τους ποθεί κανείς

Τους αφήνουν άταφους σα φύγουν.

– Κάποιοι μονάχα το ίδιο τρελοί

Μυστικά

Τους λατρεύουν.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ

ΔΡΕΨΑΤΕ ΑΝΘΗ ΕΡΑΣΤΕΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ


ΔΡΕΨΑΤΕ ΑΝΘΗ ΕΡΑΣΤΕΣ

Περπάτησε ο ερωτευμένος
χορεύοντας τα μέσα του.
Εικόνες σάρκας
ήχοι τρυφερότητας σκληρής.
Θα έκανε ένα ξεκίνημα.
Έγραψε πρωί-πρωί μια σημείωση:
«Σήμερα, είναι μια νέα μέρα».
Πιο πολύ σκεφτόταν
την ένταση
την αντίσταση
την αντιστροφή
την παραδοχή
την παράδοση.
«Αργείς ακόμη ρε;»
Ο μικρός ξεμύτισε απ’ τον κάδο
με μια μισάνοιχτη συσκευασία κιμά,
ένα χαρτονένιο κουτί, τσαλάκα, με δυο κομμάτια πίτσα
αναψοκοκκινισμένος.
Πεισματάρικα.

ΕΑΡ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΕΑΡ

«Μύρο άγγιξα», είπε, «απόμεινα ολότελα μόνος».

Ήρθε μια μέλισσα να του κάνει παρέα

Τον τρόμαξε

Την έδιωξε, μετά από τσακωμό.

Τα σπίτια σφράγιζαν την ευτυχία απ’ τη βροχή

Αυτός δεν είχε πόρτα

Τα παράθυρα είχαν κάγκελα, όχι τζάμια.

Ο δρόμος δεν γλιστρούσε, το νερό ήταν πια παχύ

Όμορφο να είσαι έξω

Ηθικό να μη φυλακίζεις την ευτυχία,

Σε σπίτια.

«Μπορώ έως και να δακρύσω για εσάς,

Ενδιαφέρεται κανείς;»

Η σιωπή της αυτάρκειας...

Χαιρετούν μολαταύτα όλοι,

–Ως είπε ο ποιητής Σαχτούρης–

Στρατιωτικά και όλοι –ακίνητοι– οι εχθροί της

Την ομορφιά της φθοράς

Που χλωμή μοσχοβολάει.

ΠΡΟΥΣΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΠΡΟΥΣΟΣ

Φτάσαμε σύντροφοι:
Εδώ χτίστηκε ο μικρός αυτός πύργος, «τιμής ένεκεν».
Εδώ φοβήθηκε φωναχτά, «τιμής ένεκεν».
Έχουμε το σώμα μας,
σταματάει εκεί το «έχω»:
κομματάκια του φεύγουν
κομματάκια του χαρίζονται
κι αυτό μένει εκεί.
Με τη μυρωδιά της αλήθειας, της φθοράς, της ανυπομονησίας.
Το ποτάμι μέσα απ την ομίχλη.
Πατήματα στη μοναξιά.
Ο στρατηγός Καραϊσκάκης μέγας φοβητσιάρης  
–ένας πυρετός με μουστάκι–
κοντούλης, μαυριδερός
δεν τού ’λειπε η μάνα του
βιαζόταν.

ΜΗ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΜΗ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

Από εσάς, θα ήθελα
Την ωμότητα.
Περνώ συνέχεια από το γκρεμισμένο σπίτι
Κι ακόμη πανικοβάλλομαι.
Εάν είχατε και λίγο διονυσιακή συστολή,
Ίδιο των γυναικών που είναι μελλοντικές μητέρες
Θα το φιλούσα το δάκρυ του πρωινού
Του πολύ μικρού
Του παγωμένου
Κατ’ αρχήν, η ωμότητα...

ΓΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΥΣΕΙΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ 

 

ΓΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΥΣΕΙΣ

Πετάει
Με τα ταξίδια στα χέρια
Συντροφιά με το γελάκι της
Διαφανής
–Προσοχή στο στόμα της–
Περίεργα τα δάχτυλά της
Που και που αρνιέται να πιστέψει
Ρωτάει συχνά
Τα ίδια πράγματα
Τα πρωινά
Πιστεύει
Τα βράδια
Δυσπιστεί
Κολυμπάει
Στις ποσότητες
Κλαίει
Για τις ποσότητες
Ντρέπεται
Στα τζάμια γυρνά τη πλάτη

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Λάτρεψε τον βασανιστή της

Δεν αφέθηκε σε γλυκερές αγκαλιές

Πάντα έκλαιγε το βράδυ.

Ο βασανιστής της,

Λάτρεψε αυτήν που τον βασάνιζε

Άπλυτος πήγαινε μετά, σε πιο βρώμικες συνουσίες

Εφιαλτικά τα όνειρά του.

ΚΑΠΟΥ ΠΙΟ ΠΕΡΑ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΚΑΠΟΥ ΠΙΟ ΠΕΡΑ

Ποιός να είναι ξύπνιος στο χωριό των μόνων;

Μάλλον τους πήρε ο ύπνος

Τους πήρε όπως τα τελευταία παιδιά τους τα μικρά

–Αγέννητα και γεννημένα–

Χρόνια πριν.

Άλλαξαν τις συνήθειες καιρό τώρα:

Ο παπάς με την εκκλησία ολόκληρη,

Τους επισκέπτεται έναν-έναν, κάθε Κυριακή.

Η μικρή χαμογελαστή κοπέλα

δείχνει άφοβα τα κουφάρια των δοντιών της.

Έρωτες πλέκονται συχνά – μα με κουβέντες μόνο

Κανένα σώμα δεν θέλει να χάσει την αυθυπαρξία του.

Ο πιο μικρός πηγαίνει στην πόλη,

Να φέρει και να πεί σ’ όλους τα νέα.

Οι πιο πολλοί βέβαια δεν ακούνε τα νέα:

Είναι ο μικρός παραστατικός και γουρλώνει τα μάτια σα μιλάει

Είναι κι η ευκαιρία –η μόνη– να βρεθούν όλοι μαζί:

Οι μόνοι.

Αγαπούν πολύ τον φωτογράφο στο χωριό

Έτσι που φυλακίζει τη μορφή, ενώ περνούν τα χρόνια.

Πάνε πολλά χρόνια που ένας γέροντας

–Νεκρός από τότε–

Είχε πει πως τα ζωντανά πλάι στους ανθρώπους,

Είναι γρουσουζιά.

Δεν βλέπεις σκύλο γάτα κότα κατσίκι

Άλλωστε όλοι τρώνε περίεργες ώρες

Περίεργα πράγματα

Και λίγο...

Μόνοι

Λιπόσαρκοι

Ολιγαρκείς

Λιγότεροι μέρα τη μέρα

Ήρεμο –θαρρείς ακίνητο– χωριό

Σα φτιαγμένο από άγγελους της τρέλας.

ΤΟΥΡΝΙΚΕ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ


ΤΟΥΡΝΙΚΕ

Στα χρόνια που ζούσα

είχαν τουρνικέ τα γήπεδα

να μπαίνει ένας-ένας

για τους τζαμπατζήδες.

Είχε –θυμάμαι– γίνει ένα ατύχημα βαρύ.

Πατημένοι νεκροί.

Το τουρνικέ είχε μείνει

και στην έξοδο.

Το τουρνικέ βέβαια κυρίως για την έξοδο είναι:

Ο δερβίσης που στροβιλίζεται

Εσύ που βγαίνεις μόνος

Ένας-ένας

«Δεν πήρα το φάρμακό μου».

«Τα ζόρια σπανίως σε κάνουν καλλίτερο»,

το κλάμα εύκολα γίνεται σιχαμάρα:

«Δεν έζησα όπως γούσταρα».

Σπάνια:

«Με συγχωρείς μικρή μου».

Πνιγόμαστε πλήθη Λίγων

μες στα επινίκια των ηλίθιων

την ώρα των ζουληγμένων σωμάτων.

«Μα τα σώματα φέρουν πόθο, πονάνε, δουλεύουν.

Σεβαστείτε το –αυτό ειδικά–

είναι πιτσιρικιού, μη παραμορφωθεί».

Περπατούσα.

καλώδια τρέχαν πάνω μου.

Τα ταξί στις πιάτσες.

Παγώνω και γελάω.

Ήταν πάλι όλα τόσο όμορφα…

σαν σε όνειρο.

Μετά, τα άδεια σου μάτια.

Ξανάγινα ένας αναμενόμενα μάταιος,

με μικρές ταραχές πάνω του,

μέσα του, γύρω του, πλάι του,

που στροβιλίζεται δερβίσικα

παραμιλώντας:

«Σήμερα ούτε ένα σώμα δεν θα με σώσει

είναι όλα πολτοποιημένα, το ένα απ’ το άλλο».