ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΣΟΛΩΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΕΤΕΦΡΑΖΕ

ΤΟ «ΤΕΜΑΧΙΟ» ΤΟΥ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΟΥ

            Στην Πολυξένη

Με ανάπαιστο αρχινάει, με ίαμβο τελειώνει

ο στίχος ο οπερατικός το πρωτοτύπου

Un mar crudele: θάλασσα είναι που θυμώνει,

γιατί τη σκίζει το άρμενό μου με αρμονία ίππου

ατίθασου, και δοκιμάζεται στο αμόνι

της άριας το σφυρί τριπλού επιμόνου χτύπου.

Κρατώ τους αναπαίστους· βγάζω τους ιάμβους·

και μες στους ζόφους διεκδικώ πηγές του θάμβους.

Il ciel s’imbruna… ναι…: του αιθέρος η γλαυκότη

μαυρίζει. Αυτό ακριβώς αισθάνομαι σημαίνει:

πιο μελανό απ’ το μαύρο. Κι αν με πουν προδότη

του ιταλικού κειμένου, απλώς τί το συσταίνει

(καθώς το νιώθω) εδώ εξηγώ. Τα δικά της σκότη

η κάθε γλώσσα απηχεί , και αυτά καταλαβαίνει.

Σκληρό, σκληρότατο το πέλαγο τού λόγου –

μα το δαμάζει η ορμή του λυρικού μου αλόγου.

Η ΑΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΒΑΚΗ

PIETRO METASTASIO

Η ΑΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΒΑΚΗ

Σε σκληρότατη θάλασσα τρέχω,
Και πανάκι και ξάρτι δεν έχω,
Και το πέλαο μουγκρίζει φριχτά.

Η γλαυκότη του αιθέρος μαυρίζει,
Η φωνή των ανέμων σφουρίζει,
Λείπει η τέχνη και δεν με βοηθά.

Μέ τον άθλιον η τύχη με παίρνει,
Κι όθε θέλει η προδότρα με σέρνει,
Καθώς φεύγει, και δε με κοιτά.

Η αθωότη μ’ απόμεινε μόνη,
Την αισθάνομαι μέσα στα στήθια,
Αλλ’ αντί να μου φέρει βοήθεια,
Με συντρίβει, με πνίγει σκληρά.

Μετάφραση: Διονύσιος Σολωμός.

************************

ARIA DI ARBACE

Vo solcando un mar crudele
Senza vele e senza sarte;
Freme l'onda, il ciel s'imbruna,
Cresce il vento e manca l'arte
E il voler della fortuna
Son costretto a seguitar.

Infelice in questo stato
Son da tutti abbandonato;
Meco sola è l'innocenza
Che mi porta a naufragar.

Από την όπερα του Leonardo Vinci «Artaserse»

Arbace: Franco Fagioli
Orchestra: Concerto Köln
Conductor: Diego Fasolis

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΟ

[ΣΕ ΣΚΛΗΡΟΤΑΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΡΕΧΩ]


Σε σκληρότατη θάλασσα τρέχω
Και πανάκι και ξάρτι δεν έχω
Και το πέλαο μουγκρίζει φριχτά.

Η γλαυκότη του αιθέρος μαυρίζει,
Η φωνή των ανέμων σφουρίζει,
Λείπει η τέχνη και δε με βοηθά.

’Μέ τον άθλιον η Τύχη με παίρνει
Κι όθε θέλει η προδότρα με σέρνει,
Καθώς φεύγει, και δε με κοιτά.

Η αθωότη μ’ απόμεινε μόνη,
Την αισθάνομαι μέσα στα στήθια,
Αλλ’ αντί να μου φέρη βοήθεια,
Με συντρίβει με πνίγει σκληρά.


Μετάφραση: Διονύσιος Σολωμός.