Η ΖΑΚΥΘΟΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΑΚΑΣΙΑΝΟΣ (1853-1908)


Η ΖΑΚΥΘΟΣ

Δρόμοι στενοί, άνθια, σκυλιά, καμπάνες
διακονιαρέοι, παστέλλια,σερενάδες·
μανδηλοφόρες κόρες καρδιοπλάνες
καλοί, κακοί, δειλοί, παλληκαράδες!

Λίγα μυαλά, πολλές γλωσσοκοπάνες·
λούσο και αργαλοί και ούρα και ποιητάδες.
Κι αυτή τη θεία ζωγραφιά του Χάση
μουρλόχωρα την έχουν ονομάσει.



Από το περιοδικό «Ημερολόγιον του Σκόκου», Τόμ. 16 (1901), σελ. 225.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΟΥΓΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ, 1

GIOVANNI ZACCASSIANO / ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΚΑΣΙΑΝΟΣ


ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΟΥΓΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ

Σε τί τ’ αθάνατα φελάν, στ’ αλήθεια, πλούτη,
αν τρέφουνε τη βρώμα ή την ασκήμια ετούτη;
Στην Ιταλία αγάλματα λαμπρά τού στήνουν·
σ’ εσένα εδώ ατίμωση μονάχα δίνουν –
σ’ εσένα, ω σπίτι, οπου ’χες την ωραία τύχη,
το πρώτο κλάμα του ν’ ακούσεις πώς αντήχει.
’Δώ μέσα τού Θεού ο λόγος αντιλάλα,
σαν πέμπονταν στη γη μηνύματα μεγάλα.

   Το σπίτι τότε πρόσθεσε τα λόγια ετούτα:

«Μπροστά σου γέρνω και θα γκρεμιστώ όλο ανάρια·
μαγαρισμένα θά ’χω γίνει απομεινάρια...»



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.