ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΪΤΑΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Προσπέρασα όλες τις ηλικίες τρέχοντας
στις αποβάθρες ταχυδρομεία του κόσμου
το αθέατο αιωρείται
αν κόψω ένα λουλούδι
στην άλλη άκρη του σύμπαντος
η αστραπή μιας ανομοιομορφίας
όλα είναι έτοιμα
ο παραλήπτης μόνο λείπει
καθυστερεί τον εαυτό του
στις ερημιές του κορμιού μας.

Κάθε ον η ιστορία της ανθρωπότητας
πρόγονός του μια σκέψη
η ύπαρξή του γενέθλια ευγνωμοσύνης
για ό,τι πέρασε
για κείνο που πρόκειται να συμβεί
το ανερμήνευτο μέσα του
ο άλλος
ό,τι απόμεινε απ’ αυτόν
η μια σκιά ακολουθεί την άλλη
πρόλογος και επίλογος μαζί
προχωρούν πέρα απ’ τις αυταπάτες του δρόμου
στιγμή που κρατάει αιώνια.

Παρουσίες ζωής
γεννημένοι στη ροή του ίδιου ποταμού
όμως δεν είμαστε το ποτάμι
κατοικούμε στις όχθες
σταγόνες ψηλαφούν την καρδιά μας
η ψυχή μας κοιτάζει τις πατρίδες
να απομακρύνονται
δεν ξέραμε για ποιον ή
γιατί ήρθαμε
ερωτευμένοι χωρίς ανταπόκριση
ρίζες μυστηρίου κρυφακούμε
της ροής την ηχώ.

Από το βιβλίο: Βασίλης Φαϊτάς, «Το δάκρυ του Ηράκλειτου», Μανδραγόρας, Αθήνα 2018, σσ. 9-10.

ΑΝΕΠΙΔΟΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΪΤΑΣ

ΑΝΕΠΙΔΟΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Εκείνο το μοναχικό δέντρο στην κορυφογραμμή

ανεπίδοτος έρωτας

γερνάει

λεηλατημένο απ’ τον άνεμο και την ερημιά

δεν γνώρισε ποτέ το θρόισμα του δάσους

τις νύχτες επιμένει ακόμα

γίνεται κύμα χιμαιρικό μονόγραμμα

τατουάζ ονείρου εισχωρεί βαθιά

στο τέλος του ορίζοντά του

μεταμορφώνεται σε μύθο

κι απομακρύνεται χτυπώντας τα φτερά του

στη φωνή που το καλεί

καθώς το σώμα πριν να φύγει

γράφει απόηχους δονήσεων στον αέρα

ουράνιες καμπύλες κατοπτρισμών.

Από το βιβλίο: Βασίλης Φαϊτάς, «Το δάκρυ του Ηράκλειτου», Μανδραγόρας, Αθήνα 2018, σ. 41.

ΤΑ ΣΤΑΧΥΑ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΪΤΑΣ

ΤΑ ΣΤΑΧΥΑ

Περπατώ στα ερείπια της νιότης

σε κάθε βήμα η ενσάρκωση του απρόσιτου

ναύτης χωρίς το γαλάζιο της θάλασσας

εραστής αλλότριων πόθων μέχρι τον αφανισμό

ανίδεος για τον κόσμο που κυλά

το έμβρυο του θανάτου μού επέτρεψε

τη διορία της ύπαρξης

να γνωρίσω την αρτηρία του φόβου

την ειρήνη του αίματος

στις στοιχειωμένες εκατόμβες της σοφίας.

Το μηδέν πύλη

το άπειρο κρυφοκοιτάζει τον υπαρκτό κόσμο

σώματα καμινάδες ψυχών εκβάλλουν στα σύνορα

ομφάλιοι λώροι ιδεών

ιστία ονείρων

είμαστε τα στάχυα μιας άλλης ζωής.

Από το βιβλίο: Βασίλης Φαϊτάς, «Το δάκρυ του Ηράκλειτου», Μανδραγόρας, Αθήνα 2018, σ. 21.

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΪΤΑΣ 

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ

Ποιος άφησε αυτή την ημιτελή παρτιτούρα

ανάμεσα στη νιότη και τη νύχτα

παγιδευμένη στα οδοφράγματα του νου

το έμβρυο της ύπαρξης ανθίζει απερίσκεπτα

στην εκκρεμότητα που ανυπομονεί

φυσιογνωμίες αναδύονται

φωνές τού άλλοτε φωνές της σκόνης επιμένουν

πρόσωπα υπαρκτά ή

πρόσωπα που τα πρόλαβε ο χρόνος στο μεταίχμιο

όποιος έρχεται επιστρέφει ηχώ

περνά ο καιρός

περιμέναμε πολύ να ξεκινήσουμε

σ’ ένα σπίτι ψηλά στο αθέατο

φευγαλέες αισθήσεις και λέξεις

καράβια

σαλπάρουν στο νόημα του λίκνου

γνωρίζουν τίποτα δεν είναι έξω απ’ το φως

κι αίφνης το ποτάμι που κυλά

και το δάκρυ του Ηράκλειτου.

Από το βιβλίο: Βασίλης Φαϊτάς, «Το δάκρυ του Ηράκλειτου», Μανδραγόρας, Αθήνα 2018, σ. 13.