ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΗΛΙΚΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

FRIEDRICH HÖLDERLIN

ΗΛΙΚΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Εσείς πόλεις του Ευφράτη!

Της Παλμύρας δρόμοι εσείς!

Κι εσείς δάση από κολόνες στην απλωσιά της ερήμου,

Τί είστε αλήθεια;

Καθώς ξεπεράσατε τα όρια

Των θνητών που αναπνέουν

Τις κορφές σας

Πήραν

Των Ουρανίων ο καπνός και η φωτιά·

Τώρα κάτω απ’ τα σύννεφα κάθομαι (όπου

Το καθετί μέσα του έχει την ησυχία) κάτω

Από βαλανιδιές με τάξη φυτεμένες, στα μέρη

Όπου βόσκουν ελάφια, και ξένα

Μου φαίνονται κι αποθαμένα

Των Μακαρίων τα πνεύματα.

Μετάφραση: Θανάσης Λάμπρου.

Από το βιβλίο: Φρήντριχ Χαίλντερλιν, «Ύμνοι, ελεγεία και αποσπάσματα», μετάφραση: Θανάσης Λάμπρου, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2006, σελ. 107.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ (1962)

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ίσως εντέλει το νόημα της ζωής

είναι ο θάνατος, σκέφτομαι.

Κι είναι ίσως γι’ αυτό

που κατά βάθος δεν υπάρχει

μήτε παρελθόν μήτε μέλλον

μόνο η στιγμή

παρούσα κι ολοστρόγγυλη

κλειστή και παλλόμενη ώς μέσα-μέσα

εξακτινώνεται απ’ το κέντρο με ορμή

στροφοδινούμενη

ακαριαία φευγαλέα και μοναδική.

Ποιός να ξεχωρίσει πια

το παρελθόν και το μέλλον

όταν θά ’χεις περάσει αντικρύ

στην αντίπερα όχθη

όπου αγκαλιάζονται οι πιο άσπονδοι εχθροί.

Από το βιβλίο: Θανάσης , «Μελέτη θανάτου», Τυπωθήτω, Αθήνα 2012, σελ. 39.

ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ


Η ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ ΤΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ

Αν η ζωή έπαιρνε κάτι από μίας ιερο-
Τελεστίας τη λάμψη την περιχαράκωση
Του ιερού που συντελείται αθόρυβα μετα-
Μορφώνοντας την έννοια του χώρου
Την κίνηση του χρόνου ώστε όλα καθ-
Ιερωμένα αποθεωμένα
Και γήινα μαζί όπως λόγου χάρη
Στην ιεροτελεστία του τσαγιού
Κάτι τόσο απλό και υπέροχο
Με τις αβίαστες αργές κινήσεις τα κιμονό
Γεμίζοντας τον χώρο που είναι άδειος από κάθε περιττό
Λίγα πράγματα μόνο
Αυστηρότητα και μεγαλείο
Η πραγμάτωση μίας τάξης
Που αναιρεί τον ίδιο τον εαυτό της
Κάνοντας ν’ αναφανεί από μέσα της
Διαμάντι αχτινωτό αναδυόμενος ένας
Κόσμος απλώνοντας τριγύρω το σμάλτο εκείνο
Που αφαιρεί τις σκιές από τα πράγματα
Αφήνοντάς τα να ησυχάζουν στο βάρος τους
Έτσι
Απλά αβίαστα προ πάντων φυσικά
Σχεδόν έξω από τον χρόνο αντι-
Στρέφοντας κιόλας την κλεψύδρα
Χωρίς ωστόσο να κυλά η άμμος από μέσα
Είναι αυτό η χάρη του απλού η αν-
Εξάντλητη εκείνη που εννοεί να κατοικείται
Ο χώρος από σιωπή και γλώσσες φωτιάς
Βηματίζουν πάνω στον άσπρο τοίχο.



Από το βιβλίο: Θανάσης Λάμπρου, «Ανεπιστρεπτί», Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2000, σελ. 9-10.