CARLOS OQUENDO DE AMAT
Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΔΟ
Στον καθαρό και απλό Χοσέ Μαρία Εγκούρεν
Φωνή αγγέλου φρεσκοκομμένο ρόδο
δέρμα ροδαλό άγγελος που κοιτάει τη θάλασσα
μεγαλώνει το χέρι κάποιου ρόδου που το κλαίει αστέρι κοριτσόπουλο
το συνάντησα το αστέρι σου χτες που κοίταζες πολύ το πάρκο
το αγόρι πιστεύει ότι η ζέβρα είναι ζώο
ενώ η ζέβρα είναι σαπούνι φυτικό
και το ρόδο είναι κουμπάκι φιλντισένιο
ή χελιδόνι στη θάλασσα ζωγραφισμένο του ολομόναχου άγγελου.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
CARLOS OQUENDO DE AMAT
ALDEANITA
Aldeanita
de seda
ataré mi corazón
como una cinta a tus trenzas
Por que en una mañanita de cartón
(a este bueno aventurero de emociones)
Le diste el vaso de agua de tu cuerpo
y los dos reales de tus ojos nuevos
CARLOS OQUENDO DE AMAT
MADRE
Tu
nombre viene lento como las músicas humildes
y de tus manos vuelan palomas blancas
Mi recuerdo te viste siempre de blanco
como un recreo de niños que los hombres miran desde aquí distante
Un cielo muere en tus brazos y otro nace en tu ternura
A tu lado el cariño se abre como una flor cuando pienso
Entre ti y el horizonte
mi palabra está primitiva como la lluvia o como los himnos
porque ante ti callan las rosas y la canción
CARLOS OQUENDO DE AMAT
ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΦΑΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Στην αρχή οι ορθοπεδικοί ελέφαντες θα μετατρέπονται αδιαλείπτως σε μήλα
Γιατί οι αεροπόροι αγαπούν τις πυρπολημένες πόλεις σαν λουλούδια
Μουσική πλεγμένη στα χειμωνιάτικα πανωφόρια
Το στόμα σου σιντριβάνι νευμάτων ανοδικών
Θερμά φοινικόδεντρα γύρω από τα λόγια σου ορίζουν δρομολόγιο για ταξίδια εύκολα
Πιες με σαν τις ανοιχτές στον ήλιο βιολέτες.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
CARLOS OQUENDO DE AMAT
ΜΗΤΕΡΑ
Το όνομά σου έρχεται αργά-αργά σαν τις ταπεινές μουσικές
και από τα χέρια σου πετάνε λευκά περιστέρια
Η μνήμη μου σε ντύνει πάντα στα λευκά
σαν παιδική χαρά που οι άνθρωποι τη βλέπουν από εδώ πέρα μακρινή
Ένας ουρανός πεθαίνει στην αγκαλιά σου
κι ένας άλλος γεννιέται στη δική σου τρυφερότητα
Στο πλάι σου ανοίγει η αγάπη σαν άνθος όταν σκέπτομαι
Ανάμεσα σ’ εσένα και στον ορίζοντα
τα λόγια μου είναι πρωτόγονα σαν τη βροχή ή σαν τους ύμνους
γιατί μπροστά σου σωπαίνουν και τα ρόδα και το τραγούδι
