ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ

Και ποιος θ' άντεχε –μου λες; –
σ' αυτή την κρύα κάμαρα, σ' αυτά τα κρύα σεντόνια
να ξεπαγιάζει άυπνος και να κεντά –
όπως εμείς, αγρούς στα μαξιλάρια
–από αυτούς που τρέχουν τα παιδιά
κι απ' το κυνηγητό του λαχανιάζουν–
μήπως και αποκάμουμε, μήπως μας πάρει ο ύπνος
και λυτρωμένοι το πρωί ξυπνήσουμε
μ' ένα στεφάνι αγιάζι στα μαλλιά.

Από το βιβλίο: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Ν' ανθίζουμε ως το τίποτα», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2004.

ΤΟ ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ

Ν’ ΑΝΘΙΖΟΥΜΕ ΩΣ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

Ν’ ΑΝΘΙΖΟΥΜΕ ΩΣ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ.
Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι
κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ' απατά.

Στοιβάξαμε κι εμείς τις μαδημένες μαργαρίτες
- είχαν ανακριθεί σκληρά
μέχρι να ομολογήσουν την τρισύλλαβη αυταπάτη -
κάπου ψηλά κρεμάσαμε και τ' άχρηστο κομποσκοίνι
- οι απελπισμένοι έρωτες το' χαν να ζουν ασκητικά -
σπάσαμε και το μελανοδοχείο του χειμώνα
μήπως γεμίσει η κάμαρη ξανά με χελιδόνια.

Τίποτα δεν ωφέλησε.

Ό,τι προφέραμε μαραίνονταν αμίλητο
λες κι η μικρόψυχη ζωή προβάριζε το θάνατο
πριν τη συνθλίψει ο χρόνος.
Τιμωρημένοι ισόβια στη σάρκινη ερημιά μας
μας έβαζαν να υποδυόμαστε πουλιά
μας μάθαιναν ν' ανθίζουμε ως το τίποτα
κι ανθεκτικοί στην ενοχή
τα «πάντα» ν' ανταλλάσσουμε με μιας στιγμής φιλί.

Από το βιβλίο: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Ν' ανθίζουμε ως το τίποτα», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2004.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕ ΑΣΧΗΜΟ ΤΕΛΟΣ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕ ΑΣΧΗΜΟ ΤΕΛΟΣ

Κι ενώ η παρέλαση των βροχερών ημερών σου
με στοίχιση πειθαρχική τελούνταν στην παραλία, άξαφνα
ομπρέλες από ευγενή μέταλλα φτιαγμένες άρχισαν
να αιωρούνται, κλιμακωτά γεωμετρώντας το τοπίο,
τον παρ' ολίγον θάνατο ν' ακινητούν.
Ήτανε πια καιρός. Χρόνια τώρα η μονοσήμαντη ζωή
υπέφερε από ναυτία.
Ύστερα κατέφθασαν οι Αλκυονίδες τύψεις μιας πρώιμα
φευγάτης Άνοιξης που μες στο καταχείμωνο μεταμελούνταν,
εύκρατα παραμιλητά σε αυτοσχέδιους κήπους, λαθρεμπόριο φιλιών
στις στροφές των δρόμων και από κοινού η απόφαση
να παίξουμε τους δήμιους.

Φυλακίζαμε λοιπόν μες σε φωτογραφίες το κιόσκι που 'βλεπε
στο λούνα-παρκ, συνθήματα σε τοίχους ή στάσεις
λεωφορείων, ανορθόγραφες υποσχέσεις στα παγκάκια,
ματαιόδοξες αντανακλάσεις πρωινής λύπης πάνω σε
βρόχινα νερά, την ανοιγμένη μου παλάμη που σου θύμωνε
και πάντοτε το γέλιο μου -σου άρεσε το γέλιο μου-
ιδίως όταν το ξεναγούσες στη γενέθλια χώρα του.

Μόνο που η φωνή σου -σπασμένη και βραχνή όπως η
μνήμη των απωλειών- δραπέτευε μονίμως. Συνήθως
κάποιοι στίχοι, φίλοι καλοί απ' τα παλιά, της πρόσφεραν
κατάλυμα, μόνο για μια νύχτα. Άλλοτε «της Σαλονίκης
μοναχά της πρέπει το καράβι...» ή «... πήγε ο νους σας
στην Άνοιξη που είναι σκληρή για τα μικρά παιδιά;» και
πάλι κυνηγημένη έφευγε, για να κρυφτεί σε αιθρίας
ημιτόνια, στην απαρχή του έγχρωμου να απορήσει:
«πού με πηγαίνεις;».

Ένα απόγευμα μού ανήγγειλες την είδηση.
Κάποιοι απήγαγαν το πάρκο μας. Φανατικοί διώκτες
των θρησκευόμενων του Έρωτα, ιερόσυλοι αιρετικοί
εισέβαλαν στην προστάτιδα φυλλοβόλα περιοχή,
ασέλγησαν στις ώρες μας, λήστεψαν τις πατημασιές,
έσβησαν τα φανάρια.
Σκοτείνιασε! Δε σ' έβλεπα.
Δεν έχει μέρος πια για 'μάς, μονολογούσες.
Μας άφησαν τη θάλασσα, σου έλεγα.
Δεν έχει μέρος πια.
Σου έδειξα τη θάλασσα. Δε μ' έβλεπες.
Έχουν αφήσει και εμάς, σου φώναξα.
Είχες περάσει απέναντι. Δε μ' άκουγες.

Από το βιβλίο: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Εν τη ρύμη του νόστου», Αρμός, Αθήνα 1999.

ΦΡΑΓΜΑ ΘΕΡΜΗΣ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΦΡΑΓΜΑ ΘΕΡΜΗΣ

Κατευοδώναμε την αναχώρηση
Των νηκτικών πτηνών
Αγιάζοντας τα ύδατα
Με παπαρούνες
Βγάλαμε και φωτογραφίες

Ανυποψίαστοι κι οι δυο
Για τον κατακλυσμό

Από το βιβλίο: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Εν τη ρύμη του νόστου», Αρμός, Αθήνα 1999.

ΕΝΑ ΒΑΛΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΕΝΑ ΒΑΛΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟ

Όλα ήταν αλλόκοτα

σ’ εκείνο το εγχείρημα

θαρρείς και έπρεπε οπωσδήποτε

να ζευγαρώσουνε για τον χορό

η ακροβάτισσα κι ο εγγαστρίμυθος.

Η συμφωνία εξαρχής ήταν σαφής:

όσο το κενό θα επέμενε να διαστέλλεται

έγκλειστοι εμείς έξω απ’ τις παγίδες

θα ελεούσαμε μ’ έναν παράφωνο ψαλμό

ό,τι εγκαταλείψαμε

θα στρέφαμε τα αναφιλητά

προς άλλες τρικυμίες

κι από φιλότιμο και μόνο

σύμφωνα και φωνήεντα θα κατεβάζαμε

– αντί για κλάμα – από τα μάτια.

Όμως τελείως ξαφνικά

Και δίχως μιαν αναγγελία

Ένας σκαντζόχοιρος

Πήρε τη θέση του εγγαστρίμυθου.

Γύριζε! Γύριζε! της έλεγε.

Και σε μια ξέφρενη φιγούρα

τρύπησε με τ’ αγκάθια του

της ακροβάτισσας το τούλινο κορμί.

Κι όσο γι’ αυτά που βλέπετε

Σε τούτο το χαρτί γραμμένα

Δεν είναι παρά – όπως συμφωνήθηκε –

το κλάμα από τα μάτια της.

Από το βιβλίο: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Το επιδόρπιο», Κέδρος, Αθήνα 2012, σελ. 24-25.

ΤΗΣ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣΣΑΣ ΤΟ ΤΟΥΛΙΝΟ ΚΟΡΜΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΕΥΤΥΧΙΑ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

Ή ΤΗΣ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣΣΑΣ ΤΟ ΤΟΥΛΙΝΟ ΚΟΡΜΙ

Ισορροπεί: ί σ ω ς στέκει μάλλον διχορρόπως·

λες χέρια ξένα τη στηρίζουν από πάνω,

από μια λέσχη ουράνια· φάσγανα με πιάνο

καλοσυγκερασμένο τη ρωτάνε ευτρόπως,

κι εκείνη αινίγματα τους ξεδιαλύνει ακόπως

σαν νά ’ν’ προπονημένη από τον παρτιζάνο

των στίχων που την έχρισε μετζοσοπράνο

εκεί που υλοτομεί του λόγου ο ξυλοκόπος.

Λαβώματα ευτυχή σαν σμήνος οριγκάμι

στη Θούλη αφαίρεσαν τα τούλια, και το νήμα

τυλίχτη κύμα γύρω στην ουλή της· τό ’πλυν’

με ιαπωνικά σαπούνια ως νά ’τανε θαλάμη

αβρών ρεβόλβερ και ουράνιων τόξων μες στη ρίμα

που ετάνυζε στο Maybe η Τζάνις Τζόπλιν.

ΜΕΡΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ

ΕΥΤΥΧΙΑ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΜΕΡΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ

Σπασμένα όλα τα φράγματα

κι η μόνη νίκη του νερού

να ομολογεί την ξηρασία του.

Ακίνητη και η όραση

στάχτη κι ανατολή ομίχλης

έξω απ’ την πόρτα

που δεν άνοιξε στον κίνδυνο.

Η λάσπη ορίζει τώρα την απόσταση.

Όμως, πού νά βρεις έναν άνθρωπο

που να κρατά τον λόγο του

την κρίσιμη ώρα να μπορεί

να κάνει τον αδιάφορο

να κρύψει έστω ένα παιδί

κάτω από το τραπέζι.

Οι άλλοι έξω χτυπάνε στα τυφλά

η μια πίσω απ’ την άλλη

κλειδώνονται οι εξώπορτες

και λόγια πια παρηγοριάς

ούτε στη σκόνη γράφονται

ούτε και στα βιβλία.

Από το βιβλίο: Ευτυχία – Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Το επιδόρπιο», Κέδρος, Αθήνα 2103, σελ. 80.

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΜΕ ΕΛΑΦΡΕΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ

ΕΥΤΥΧΙΑ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΜΕ ΕΛΑΦΡΕΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ

Ούτε σαλεύει ούτε ξαγρυπνά

ούτε να θυμηθεί μπορεί

τους λόγους

που κάθε απόγευμα κουτσαίνει.

Κανέναν πειθαναγκασμό

δε θα καταδεχόταν

κι ας έσφιγγε στα δόντια της

ένα πελώριο δάσος ουρλιαχτών

κι εκείνη τη μικρή κλωστή

που συγκρατεί, πριν ξηλωθεί

ένας πουλόβερ από χιόνι.

Δυό τρεις φωτογραφίες κουνημένες

μια χούφτα δευτερόλεπτα

κι αμέτρητα γυαλιστερά καρφιά

ήτανε όλα κι όλα τα απαραίτητα

για το ταξίδι.

Από το βιβλίο: Ευτυχία – Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Το επιδόρπιο», Κέδρος, Αθήνα 2012, σελ. 48.

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ

ΕΥΤΥΧΙΑ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ

Ας μιλήσουμε, επιτέλους, για τα ασήμαντα.

Για τα κρυμμένα πίσω από μια πράξη

όπως τα ντροπαλά παιδιά

πίσω από μια φούστα

για τις ρουφήχτρες και τα ηλεκτρόδια

την άνιση πάλη

και τη μάταιη ανταμοιβή

για την απόσταση.

Πώς μπλέξαμε νυχτιάτικα

σ’ αυτή τη διαδήλωση;

Και να πεις ότι είχαμε άφθονο καιρό!

Μονάχα χέρια είχαμε

που απλωμένα έτρεμαν

αναζητώντας χειροπέδες

και ίσως κι ένα προαίσθημα

πως το χρεόγραφο

εξάπαντος θα πληρωθεί

και τα κλειδιά

–το πιθανότερο–

δε θα ταιριάζουνε  στην πόρτα.

Από το βιβλίο: Ευτυχία – Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Το επιδόρπιο», Κέδρος, Αθήνα 2012, σελ. 23.

Ο,ΤΙ ΔΕ ΓΙΑΤΡΕΨΑ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ


Ο,ΤΙ ΔΕ ΓΙΑΤΡΕΨΑ

Τώρα που τα πράγματα
πάνε να γίνουν οι αλληγορίες των πραγμάτων
επιτέλους η γραφή των κυμάτων γίνεται ευανάγνωστη

Θα μου πεις
Και οι σκιές που κυνηγούνε τα παιδιά;
Οι υαλογραφίες στους σταθμούς;
Τα ανυπεράσπιστα προάστια της λήθης
από το ανεκπλήρωτο φωταγωγημένα;

Ό,τι δε γιάτρεψα αυτό με προσδιορίζει.
κι η ερημιά ευρύχωρη
κι η νύχτα να γυαλίζει από τα δάκρυα
κι ο έρωτας επικλινής, για να γλιστρούν οι σημασίες.

Να φανταστείς
σε είχα περάσει για εκδρομή κι εσύ ήσουν μόνο ανάμνηση
μάλλον πολύβουη σιωπή
χέρι δεξί που έσωζε και άκρη του γκρεμού
-μπορεί και ο ίδιος ο γκρεμός

Γι’ αυτό λοιπόν μη μου ξεχνιέσαι στα όνειρα
φανάρια οι δρόμοι τους δεν έχουν
μονάχα σμήνη μελισσών, ρήτορες αναλφάβητους,
άνεργους κηπουρούς

και στην γωνιά απόκοσμη την ίδια πάντοτε
γριά-παιδούλα να ρωτά:
«Αν δεν χρειάζεστε την Κυριακή σας, κύριε, μπορείτε
να μου τη δώσετε;»

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΜΕ ΠΟΛΥ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ


Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΜΕ ΠΟΛΥ

Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ.
Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι
κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ’ απατά.

Στοιβάξαμε κι εμείς τις μαδημένες μαργαρίτες
–είχαν ανακριθεί σκληρά
μέχρι να ομολογήσουν την τρισύλλαβη αυταπάτη–
κάπου ψηλά κρεμάσαμε και τ’ άχρηστο κομποσκοίνι
–οι απελπισμένοι έρωτες το’ χαν να ζουν ασκητικά–
σπάσαμε και το μελανοδοχείο του χειμώνα
μήπως γεμίσει η κάμαρη ξανά με χελιδόνια.

Τίποτα δεν ωφέλησε.

Ό,τι προφέραμε μαραίνονταν αμίλητο
λες κι η μικρόψυχη ζωή προβάριζε το θάνατο
πριν τη συνθλίψει ο χρόνος.
Τιμωρημένοι ισόβια στη σάρκινη ερημιά μας
μας έβαζαν να υποδυόμαστε πουλιά
μας μάθαιναν ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα
κι ανθεκτικοί στην ενοχή
τα «πάντα» ν’ ανταλλάσσουμε με μιας στιγμής φιλί.

ΤΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ

ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ


ΤΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ

Κι ενώ κάθε πρωί τα σχολικά
μαζεύουν από τις γωνιές
πολύχρωμους αθώους νυσταγμένους
με το σημάδι τού μη προορισμού
ρόδινη χαρακιά στα μάγουλά τους
κάπου αλλού
αγέλαστες δασκάλες
σχεδιάζουν να τους μάθουν
πως σ' ένα μέλλον κοντινό τη δυστυχία
θα την πυροβολήσουν με τις λέξεις
- κι όχι, παιδιά μου
όπως κάποιοι τρελοί και ηττημένοι ισχυρίζονται
μ' εκείνες τις τρεις ολόμαυρες τελίτσες.
Αυτές, μικροί μου άγγελοι
δεν είναι πια στη διδακτέα ύλη.



Από το βιβλίο: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Όροφος μείον ένα», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008.