Μ' ΑΤΑΡΑΧΗ ΚΙ ΥΠΕΡΟΧΗ ΚΑΙ ΘΛΙΒΕΡΗ ΜΟΡΦΗ

JEAN MORÉAS (1856-1910)


ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Μόνο στου κάμπου την ερμιά, στην αύρα, στον αγέρα
ορθό το δέντρο φαίνεται σα νά ’χει συλλογή·
τα φύλλα του σαλεύοντας ρίχνουνε κάθε μέρα
τον ήσκιο τους στη γη.

Πετώντας θά ’ρθουν τα πουλιά να κάτσουν στα κλαριά του·
είναι κοράκια και δειλές αγριοπεριστεριές,
το τρώει ο λειχήνας, ο άρρωστος κισσός ολόγυρά του
τυλίγεται προδοτικά με μπερδεψιές γερές.

Ο μανιασμένος άνεμος και τ’ άγριο αστροπελέκι
πόσες φορές του θέρισαν την αψηλή κορφή;
Νιώθοντας τα χτυπήματα του ξυλοκόπου στέκει
μ’ ατάραχη κι υπέροχη και θλιβερή μορφή.



Μετάφραση: Μήτσος Παπανικολάου.
Από το βιβλίο: Μήτσος Παπανικολάου, «Μεταφράσεις», β΄ έκδοση, Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα 1987, σελ. 67.

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΚΑΙ ΡΟΔΟΠΗ

JEAN MORÉAS (1856-1910)


ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΚΑΙ ΡΟΔΟΠΗ

Πώς ανεβαίνεις στα ψηλά, γλυκιά, λαμπρή, ω σελήνη!
Η άνοιξη πάει, κι έχει το πικρό φθινόπωρο απομείνει!
Το θέρος το φανταχτερό κι η άνοιξη η ανθισμένη
παίρνουν και την αγάπη μου μαζί τους, που πεθαίνει!
Το χελιδόνι είναι μακριά, τα φύλλα σκόρπια χάμου.
Ω έλα, Ροδόπη, ζύγωσε, σ’ αποθυμώ κοντά μου.
Η αύρα, που ερωτικιά φυσάει απ’ το δικό σου στόμα,
μέρες του θέρους, όμορφες, θα μου θυμίσει ακόμα,
και θα πλανέσω τον καιρό και τον πικρό μου πόνο,
τα στήθια σου, απ’ τη νιότη τους μεστά, σαν καμαρώνω.



Μετάφραση: Τέλλος Άγρας.
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Μούσα» τον Νοέμβριο του 1920.

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΖΑΝ ΜΩΡΕΑΣ

JEAN MORÉAS (1856-1910)


DEUX STANCES

I

Je te sens sur mes yeux, lune, lune brillante
Dans cette nuit d' été ;
Mon coeur de tes rayons distille l' attrayante
Et froide volupté.

Si tu n' es plus Diane, et quand tu serais morte,
Tu guides bien mes pas
Dans l' ombre et sur le bord de la tombe, et qu' importe
La vie ou le trépas !


II

Quand je viendrai m'asseoir dans le vent, dans la nuit,
Au bout du rocher solitaire,
Que je n'entendrai plus, en t'écoutant, le bruit
Que fait mon coeur sur cette terre,

Ne te contente pas, Océan, de jeter
Sur mon visage un peu d'écume :
D'un coup de lame alors il te faut m'emporter
Pour dormir dans ton amertume.

ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ

JEAN MORÉAS (1856-1910)


[ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΠΕΙΣ...]


Ποτέ μην πεις: είναι η ζωή χαρά και γιορτασμός.
Έτσι μιλάει μια άσοφη ψυχή και τιποτένια.
Μ’ ακόμα πιότερο μην πεις: ατέλειωτος καϋμός,
γιατί θέ νά ’σαι ο άτολμος που δε βαστά την έννοια.
Γέλα, καθώς την άνοιξη παλεύουν τα κλαριά.
Και σαν τ’ αγέρι στέναζε και σαν το κύμα μύρου.
Κάθε χαρά δοκίμασε και κάθε συμφορά.
Κ’ ύστερα πες: είμαι κι εγώ ίσκιος ενός ονείρου.



Μετάφραση: Λέαντρος Κ. Παλαμάς.
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό των Αθηνών «Μπουκέτο», τ. ΙΑ, τχ. 524, 15 Μαρτίου 1934, σελ. 549.