ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ

 

ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ο ΕΞΩΣΤΗΣ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

FRANCISCO BRINES

[Ο ΕΞΩΣΤΗΣ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ]

Ο εξώστης βλέπει στον κήπο. Οι μάντρες χαμηλές

κι ευχάριστες. Μισόκλειστη η μεγάλη καγκελόπορτα.

Μπαίνει ένας άντρας δίχως φως και περπατάει πάνω

στα κλώνια του γιασεμιού, τρίζουν τα πόδια του,

πουθενά δεν κοιτάζει. Τί Σεπτέμβρης

σκεπάζει τη γη, νάρδοι μεγαλώνουν αργά,

κι ανεβαίνουν τα περιστέρια με τα φτερά

ο αέρας, ο ήλιος κι η θάλασσα στο βάθος αναρρώνει.

Ο αέρας πια δεν καίει. Ποτίζουν αργοκίνητα

τα βήματα που κάνει το νερό, όλες οι άσπρες πικροδάφνες

υποκύπτουν. Παίρνουν ύψος τα έντομα

για να ζήσουν στα φύλλα. Ακουμπάει

η γενειάδα στο στήθος κι εκείνος συνεχίζει

δίχως φως να περπατά. Όλα νεκρά τ’ αφήνει, μαύρα

πτηνά τ’ ουρανού, πεσμένα φύλλα

και κομμένο στον πάγο το νερό κοντοστέκεται.

Ο κήπος είναι πενιχρός και ήδη κατοικεί

η απουσία σα να επρόκειτο

για μια καρδιά, εκεί που ήταν ένας γόνιμος τόπος.

Περνάει την ελάχιστη πόρτα. Απ’ τα χωράφια

φτάνουν ουρλιαχτά και μια ψυχρή σκιά

εισδύει στον εξώστη κι υπάρχει μια πνοή

πανίσχυρη θανάτου. Είναι το σπίτι

που αρχίζει να καταρρέει, έρημο και υγρό.

Μετάφραση: Τάσος Δενέγρης.

Από το βιβλίο: Francisco Brines, «Ποιήματα της παλιάς ζωής», εισαγωγή – μετάφραση Τάσος Δενέγρης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 11 επ.

ΤΟ ΚΕΝΟ

FRANCISCO BRINES (1932)


Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

........................ Σε σας αδέρφια, φαντάσματα μελλοντικά

Στη Χαιρώνεια σ' αγάπησα. Ζούσαμε.
Μέσ' απ' το ρημαγμένο πλάκωμα ένας
θνητός αχνός: ήμασταν ζωντανοί.
Έχουν περάσ' οι αιώνες, κι άλλα μάτια
ατενίζουν τα ερείπια, άθικτα ακόμα.
Ποιος διάβηκε από δω; Μονάχα το άδειο
στον κάμπο αυτόν το ρούχο ήταν του χρόνου.

Στη Χαιρώνεια σ' αγάπησα. Ανέπαφη
της ανθρώπινης στάχτης μένει η ζέστη
και στο έρημο πρωινό σκιές από στήλες
πεσμένες κοίτονται, φλεγόμενα
σώματα υπήρξαμε στη σκιά του. Πόσος
θάνατος θά 'πρεπε να 'ρθεί, να σβήσει
τα ωραία σου νιάτα, να φυσήξει στα δικά μου,
τίποτα εδώ δε διάρκεσε, γυρέψαμε
να γρηγορέψουν οι καρδιές σα να 'ταν
μοναδικό της ζωής σημάδι.

Μες στο έρημο πρωινό, αγαπηθείτε,
τις καρδιές γρηγορέψετε σα να 'ταν
μοναδικό της ζωής σημάδι.

Μες στο έρημο πρωινό, αγαπηθείτε,
τις καρδιές γρηγορέψετε σα να 'ταν
μοναδικό της ζωής σημάδι.
Το μόνο που διαρκεί είναι το άδειο.


Μετάφραση: Ηλίας Ματθαίου