ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ

ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ

Γιώργος Κεντρωτής (επιμέλεια - πρόλογος), "Ρώμου Φιλύρα: ο θεατρίνος της ζωής".

Ο φίλος Αντώνης Παπαϊωάννου μού έδωσε αυτό το πεζό κείμενο του Φιλύρα - δεδομένη η αγάπη και των δυο μας για τον ποιητή. Έγινε ό,τι έπρεπε να γίνει για να "εκσυγχρονισθεί", και εκδόθηκε το 2001. Η πρώτη έκδοσή του είχε γίνει στην Αθήνα το 1916 "τύποις Παρασκευά Λεώνη".

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΡΩΜΟ ΦΙΛΥΡΑ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΡΩΜΟ ΦΙΛΥΡΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΖΑΡΕΣ

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΖΑΡΕΣ

Να μην έχουν ζάρες οι μορφές, αδρές,
ζάρες μίσους, πάθους, πόνου, μα χαρές,
στην ψυχή να πλένε και να μην ξεσπούν,
φυλαχτές για ωραίες, που θα τις χαρούν.
Είναι σαν εικόνες οι άνθρωποι βουβοί,
σαν ιππότες, άγιοι, όμορφοι, καλοί·
κατεβαίνουν όλοι δίχως πονηριά
μες στο μεσημέρι, μες στη δημοσιά.

Από το βιβλίο: «Ρώμος Φιλύρας. Μια παρουσίαση από τον Γιάννη Δάλλα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 35.

ΚΑΡΤΕΡΙ

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΚΑΡΤΕΡΙ

Πάντα να περιμένω στ’ ακρογιάλι,
σαν άλλοτε, σα χθες, σήμερα – χρόνια!
μες απ’ τη στάχτη να πετιέμαι πάλι,
φοίνικας, κρίνο στα τετράκρυα χιόνια.

Τον ίδιο εμένα να θωρώ σε εικόνα,
σ’ ένα γιαλό, προσμονητή του Αγνώστου,
που έρχεται τάχα, σαν σε νάρκη αρρώστου,
μα γλιστρά κάτω προς τον καλαμιώνα…

Καπνός να βγαίνει από ένα τζάκι πέρα,
να φτάνει η βάρκα χωρίς νέο πιλότο,
δίχως μαλλιά κυματιστά στον αέρα,
– όνειρο αγάπης και στερνό και πρώτο.

Από το βιβλίο: «Ρώμος Φιλύρας. Μια παρουσίαση από τον Γιάννη Δάλλα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 39.

ΥΠΕΡΑΝΩ

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΥΠΕΡΑΝΩ

Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη Νιότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ’ οι πρώτοι,
ένθεη ορμή μάς ξεπετάει εκεί

Επάνω απ’ της Αβύσσου τ’ άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή:
δρόμο να μη χαράξουμε προδότη,
στο χώμα αχνάρι μας να μη σταθεί...

Κι αν η πίστη στη χίμαιρα άλλης πλάσης,
δε γλυκάνει την πίκρα στην ψυχή,
Ανυπαρξία, κι αν δεν μας ξεγέλασες,

Οι κοσμικοί κι οι απόκοσμοι μαζί
να πούμε πως εζήσαμε σε αμάχη,
μέσα, μα και σαν έξω απ’ τη Ζωή!..

Από το βιβλίο: «Ρώμος Φιλύρας. Μια παρουσίαση από τον Γιάννη Δάλλα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 41.

ΠΟΙΗΤΗΣ

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΠΟΙΗΤΗΣ

Είχα πέσει σε βύθος, είχα, πάντα, τη μαύρη
κι ολαπέλπιδη νύστα του βραχνά καταλύτη·
μες στο κάμα του θέρους, τη θλιμμένη και λαύρη
ποθοθάνατη ’νείρια του οράματος νήτη.

Έχω λήθαργου μοίρα κι είχα παραμιλήσει
χρόνια· κι όμως ο Στίχος, ο Ρυθμός δεν ελείπαν.
Είχα ανέβει εκεί που ’ναι μονάχα η Βρύση
κι η Επιστήμη, αν δεν είχα, δε θ’ ανέβαινα, είπαν.

Επειδή και είχα χάσει το ρέγουλο, είμαι
ο εμπνευσμένος ονείρων και κόσμων προφήτης,
ο πηγαίος ποιητής που στο σύννεφο κείμαι
ο μεγάλος, ο θείος των ρυθμών υποφήτης.

Από το βιβλίο: «Ρώμος Φιλύρας. Μια παρουσίαση από τον Γιάννη Δάλλα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 30.

ΜΟΙΡΑ ΑΓΕΙ

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΜΟΙΡΑ ΑΓΕΙ

Ά, στο λαό πώς μ’ έριξεν η μοίρα,
πώς μ’ έκρουσε στην θείαν ανατροφή
και μ’ άφησεν ο δύσμοιρος και πήρα
τη χλεύη, τη βρισιά και τη ντροπή!

Όχλε λαέ, βαρβάρων σπέρμα νόθο,
πού τη βρίσκεις την κρίση και χτυπάς
στη ρίζα τον ακόρεστό μου πόθο.
Ά, μαστρωπέ, στην άβυσσο με πας!

Από το βιβλίο: «Ρώμος Φιλύρας. Μια παρουσίαση από τον Γιάννη Δάλλα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 61.