ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ

7. [ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ]

Να ψάχνεις τις λέξεις
να τις ταιριάξεις στον αφρό
του σκοταδιού τεράστιο φορτίο

το σπρώχνεις μπροστά σου
κι αντί για τους τροχούς
ακούς ν’ αναστενάζουν τα πουλιά

οι στίχοι ψαρεύονται
κι ας μας βρίζουν τα ρυάκια

άλλοτε είμαστε τυχεροί
άλλοτε αγκομαχάμε
να αλιεύουμε μια τόση δα λεξούλα

Από το βιβλίο: Δημήτρης Τρωαδίτης, «Η μοναξιά του χρόνου», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2016, σ. 17.

ΟΙ ΛΥΓΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΕΓΟΝΟΙ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ

4. [ΟΙ ΛΥΓΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΕΓΟΝΟΙ]

Οι λυγμοί είναι αρχέγονοι
το ίδιο και οι απελπισίες

όλα είναι αρχέγονα

οι αρρώστιες
τα χρέη
και τα ιδανικά
ο εαυτός μου ίσως…

κι έτσι δεν μπορεί να βουβαθεί
με σκόρπιες λέξεις

Από το βιβλίο: Δημήτρης Τρωαδίτης, «Η μοναξιά του χρόνου», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2016, σ. 14.

ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΤΟΠΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ

5. [ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΤΟΠΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ]

Οι πόλεμοι δεν κηρύσσονται
σιγοβράζουν μέσα μας

οι ήρωες δεν εμφανίζονται
υπάρχουν ως αναμνήσεις

τα γεγονότα ρέουν
αλλά είναι τα ίδια
με άλλους πρωταγωνιστές

κι οι ελπίδες είναι ίδιες
κι η κατάδοση μυστικών
κι η λιποταξία από τʼ όποιο χρέος

όταν ανασαίνουμε στον ύπνο
όταν φεύγουμε
αφήνοντας σκόνη

Από το βιβλίο: Δημήτρης Τρωαδίτης, «Η μοναξιά του χρόνου», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2016, σ. 15.

ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΤΟΠΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ

15. [ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΤΟΠΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ]

Σκοτεινοί τόποι οι δικοί μας
με πινελιές αυτοσαρκασμού
αίσθηση ασυνέχειας χειροπιαστή
λόγια που φτεροκοπούν
σωσίβιο στη γλώσσα
άλματα σε σταθερές εμμονές
πλάνητα βίο διάγοντας

τα μακρινά ταξίδια των ονείρων
μοιάζουν με υλικά παραμυθιών
η ρήξη με τους θεσμούς
η ελευθέρωση απ’ τους μύθους
σαν την αράχνη με ιστό
στην εντέλεια πλεγμένο
με συμμετρία να λοξοδρομεί
στις ατέλειες του κόσμου
σαν τέσσερεις διαστάσεις
να στροβιλίζονται
στο άπειρο του χάους
στις αδιόρατες δυνάμεις
που συνθέτουν μεστές ιστορίες
παρηγορώντας κι αγκαλιάζοντας

ήρωες οι ψυχές
των μαγικών πλασμάτων
με σκιρτήματα πλανεύουν τις αισθήσεις
ελευθερώνουν αιχμαλωτίζοντας
πάθη σε καταιγίδες
μοιάζουν με ύμνους
αφηγήσεις άξονες ιστοριών
περνάνε και πληθαίνουν
από γενιά σε γενιά
όπως οι θητείες στο αέναο…

Από το βιβλίο: Δημήτρης Τρωαδίτης, «Η μοναξιά του χρόνου», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2016, σσ. 26-27.