Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2020

Ο ΜΑΙΤΡ ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΝΤΙΜΙΤΡΙΟΥ...



Ο ΜΑΙΤΡ ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΝΤΙΜΙΤΡΙΟΥ...

... αφυπηρέτησε σήμερα από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, το οποίο εκόσμησε επί 25ετία με την παρουσία του - διδάξας τόσο στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών στην αρχή, όσο και στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας στο τέλος. Εξαίρετος και πολύ αγαπητός δάσκαλος και συνάδελφος, "μορφή" του Ιδρύματος, αμετακίνητος σε θέματα αρχών, χωρίς "μου-σου-ξού" και "ψαλιδοκωλιές". Δεν θα γράψω περισσότερα τέτοια - διότι μπορεί το όλον να καταντήσει (άθελά μου) βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.

Θα γράψω δυο-τρία άλλα, πράγματα, ξεκινώντας από το αυτονόητο: ότι ήμασταν και είμαστε οι καλύτεροι φίλοι. Δεν ήμασταν, όμως, πάντοτε φίλοι - για την ακρίβεια, αν δεν ήμασταν κιόλας εχθροί, εν πάση περιπτώσει δεν άντεχε ο ένας ούτε την ανάσα του άλλου. Και η διαφορετική πολιτική ιδεολογία και το εντελώς αποκλίνον ατομικό στυλ είχαν παίξει σε όλα αυτά έναν ρόλο, αλλά τον σημαντικότερο ρόλο τον είχε παίξει η μεθοδευμένη παραπληροφόρηση και τα χούγια των "ακαδημαϊκών" καλοθελητών - περί αυτών θα μιλήσω με άλλη ευκαιρία και εκτενώς. Τό έφερε, όμως, τύχη αγαθή και κάποια "ξεκάρφωτη"στιγμή βρεθήκαμε να συζητάμε. Στα πρώτα τρία λεπτά σφιγμένοι, στριτζωμένοι, στις επόμενες τρεις ώρες εντελώς άνετα, χαλαρότατα. Είχαμε γίνει φίλοι αμέσως, κολλητοί. Κολλητότατοι. Τις ιδεολογικές διαφορές τις κρατήσαμε: με λέει πάντα "ταξικό αντίπαλο" και με αναγκάζει να τον διορθώνω: "Ταξικοί εχθροί, είμαστε μαιτρ, μη με βάζεις να σου λέω τα αυτονόητα! Klassenfeinde, είμαστε, class enemies!" Αυτά συνήθως λέγονται στο εστιατόριο REX, του οποίου είμαστε επί έτη (όχι πελάτες, ούτε απλώς θαμώνες, αλλά) φίλοι. Σημειωτέον ότι μέχρι πρό τινος περίμενε / ονειρευότανε να γίνει επί τέλους η αστική επανάσταση στην Ελλάδα και να εξαφανιστεί ο μικροαστισμός - τώρα πια (μου λέει) δεν περιμένει απολύτως τίποτα.

Επειδή είναι σπουδαίος μουσικός και με διεθνή αναγνώριση (και ας μην του αρέσει να τα λεω αυτά) και επειδή κατ' επανάληψη ψήφισε στο Πανεπιστήμιο "μη αστικοδημοκρατικά ψηφοδέλτια" του έχω κολλήσει το "παράνομο" ψευδώνυμο "σύντροφος Κάρελ Στάμιτς", και του αρέσει να το... χρησιμοποιεί, όταν διαφωνεί με τους... δικούς του. Δεν θα αναφέρω πόσες φορές εμφανίστηκε στα δικαστήρια ως μάρτυς, για να υπεραστιστεί διωκόμενους φοιτητές από τα ακαδημαϊκά κατακάθια που δυστυχώς γνωρίσαμε (και) στο ΑΕΙ μας. Και υπερασπίστηκε επανειλημμένως και τους διωκόμενους μουσικούς του δρόμου που ενοχλούν τα ευαίσθητα αφτάκια κάποιων γελοίων τοπικών "ψευτοπαραγόντων", χωρίς ποτέ να υπολογίσει ο μαιτρ τί θα πει ο κοινωνικός του περίγυρος.

Τα μαθήματά του ήσαν πάντοτε ανοιχτά σε όλους - συναδέλφους, πολίτες, ελεύθερους ακροατές. Ήταν απόλαυση πραγματική - gaudium και laetitia! Η έκφραση της ατομικής άποψης ήταν ελεύθερη και αυστηρώς "ανεξίθρησκη". Το τί καβγάδες έχουμε, βέβαια, ρίξει στις αίθουσες διδασκαλίας, δεν λέγεται. Παλιοί φοιτητές μας μπορούν να βεβαιώσουν όχι μόνο το γεγονός καθαυτό, αλλά και το πόσο ωφελημένοι βγήκαν από τη "σφοδρή αντιπαράθεση". Εννοείται δε ότι η εν λόγω αντιπαράθεση είχε ενίοτε μορφή κανονικής μάχης, πέρα από ψευτοευγένειες και συνωμοτικά χαμογελάκια. Πέφτανε κορμιά κάτω!

Ο μαιτρ ομιλεί τέλεια αγγλικά, τέλεια γαλλικά. Και τα σαλονίστικα και τα λιμανίσια. Και τα σύγχρονα και τα μεσαιωνικά. Τί να λέμε τώρα; Και μπορεί να διηγηθεί γοητευτικότατα ιστορίες του στη ζούγκλα της Γουατεμάλας, στα χιόνια του Ιρκούτσκ και σε κάτι περιστασιακές κοζερί με τον Φρανκ Ζάππα! Μαιτρ Νικολά: ο άπαιχτος!

Στοπ εδώ. Αν συνεχίσω να γράφω κανονικά, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Δεν θα χαθούμε δα. Εξ άλλου το βράδυ θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο.

Χαίρε μαιτρ Νικολά Παπαντιμιτριού! Χαίρε, σύντροφε Στάμιτς!
ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η ομπρέλα που κρατάει ο μαιτρ έχει "ιστορία". Κυριακή απογευματάκι. Εγώ ετοιμαζόμουν να πάω να δω τον Θρύλο στην τηλεόραση. Ο Νικολά είχε βγεί βολτούλα, και συνατηθήκαμε στο "Ψυχιατρείο". Μας πιάνει βροχή, δυνατή. Εγώ είχα ομπρέλα δικιά μου, επάνω, στο γραφείο μου, αλλά καμία διάθεση δεν είχα να του τη δώσω, αφού δεν ήσαν ίδιοι οι δρόμοι μας ύστερα από λίγο. Αυτός θα πήγαινε στα μουράγια, κι εγώ "στης Κούλας" το ερυθρόλευκο στέκι. Παντού στο Ψυχιατρείο ερημιά. Τον λυπόμουν κιόλας, αλλά ομπρέλα δεν του έδινα με τίποτα. Και τότε μέσα στη βροχή διακρίνω παρατημένη ομπρελα -αυτή που βλέποεις στη φωτογραφία- σε μια καρέκλα στο Lunatico. Τρέχω, βρέχομαι, του την κουβαλάω. Κάνει πίσω στις αρχές του και δέχεται την "εξωτερική βοήθεια" έναντι αμοιβής: να στηθεί να τον φωτογραφήσω. Ιδού!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ





ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΙ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΑΜΑ ΨΑΧΝΕΙΣ...





ΤΙ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΑΜΑ ΨΑΧΝΕΙΣ...

Τακτοποιώ -βδομάδες τώρα- τα πράγματά μου (βιβλία, σιντιά, ντιβιντιά - χάος!) και βρίσκω πράγματα που ήξερα ότι υπάρχουν, αλλά δεν ήξερα πού βρίσκονται. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, ανακάλυψα και τούτο το χειρόγραφο / αντίγραφο: το "Μεσολλόγι"και το "Οροπέδιο" του Μιχάλη Κατσαρού αντιγεγραμμένα από εμένα. Είχα βρει στην πλουσιότατη Ρουμάνειο Βιβλιοθήκη των Μολάων αντίτυπα των βιβλίων αυτών. Αντέγραψα τα ποιήματα στο δεύτερο μισό του Σεπτέμβρη του 1976. Μόλις είχα δώσει εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, είχα γράψει καλά, ήμουν βέβαιος ότι θα περάσω στη Νομική Αθηνών. Είχα κατεβεί στους Μολάους, στον παππού και τη γιαγιά μου, για φθινοπωρινά μπάνια μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, στα μέσα Οκτωβρίου. Εκεί δανείστηκα βιβλία και τα διάβασα και κάποια από αυτά τα αντέγραψα. Συνήθως τα αντέγραφα σε σχολικά τετράδια. Τούτα εδώ αντιγράφτηκαν σε "κόλλες συμβολαιογράφου", από τη μπροστινή μεριά μόνο. Το 1988 χάρισα το χειρόγραφο στην Πολυξένη. Κάπου είχε "μπει", κάπου είχε "παραπέσει". Έκτοτε αγνοείτο η τύχη του. Βρέθηκε σήμερα. Και το χάρηκα πολύ. Τα "μαθητικά" καλλιγραφικά γράμματά μου του 1976, έχουν ήδη αλλάξει το 1988 - φαίνεται καθαρά!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κυριακή μεσημέρι σήμαινε τότε ραδιοφωνική αναμετάδοση των αγώνων ποδοσφαίρου. Τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων εκφωνήθηκαν (κατά το ειωθός) την τρίτη Κυριακή του Οκτώβρη του 1976 από το Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ. Τα ονόματα εκφωνούνταν δε κατά αλφαβητική σειρά. Όταν είχαν φτάσει στη Νομική Αθηνών και στο "Κα" η εκφωνήτρια έκανε ένα διάλειμμα, για να μας ενημερώσει ότι ο Ολυμπιακός νίκησε με 1-0 τον Πιερικό στην Κατερίνη "με τέρμα του Κρητικοπούλου" (επί λέξει). Σε ένα-δυό λεπτά είχα περάσει κι εγώ στη Νομιοκή Αθηνών. Διπλή η χαρά!

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΒΡΟΧΗ



ATTILIO BERTOLUCCI


Ο ΑΝΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΒΡΟΧΗ

Γιατί τα παιδιά σήμερα
που ο άνεμος φέρνει παλιόκαιρο,
κρυμμένα
απ’ γαλάζιο σκέπαστρο με την κατσαρωτή λαμαρίνα,
πιάνουν και ξεσπάνε στην άρρωστη σκύλα, και η γατούλα
η γλυκομάτα, θηλυκιά καθώς είναι, κουβαλάει
το ποντίκι στο στόμα σαν παιδί της
προτού τ’ αποτελειώσει;
Ο άνεμος τούτος που θαλασσινό τον λένε
θα πέσει, θ’ ακολουθήσει
βροχή χλιαρή
και γεγονότα θα με λυπήσουν άλλα. Έπειτα
θα επιστρέψει η αιθρία γιατί είναι καλοκαίρι
και όταν έρχεται η νύχτα
στα μαύρα δάση με τις καστανιές, τα καλύβια
έτσι μισογκρεμισμένα που ’ναι
θα φαίνονται καινούργια κάτω απ’ το φεγγάρι
που ’χει το χρώμα το λευκό του ασβέστη.




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.




Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ (ΚΑΙ ΣΙΝΤΙΑ!)









ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ (ΚΑΙ ΣΙΝΤΙΑ!)

ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΒΡΙΣΚΕΙ...





ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΒΡΙΣΚΕΙ...

Μια βδομάδα τώρα προσπαθώ να βάλω τάξη σε βιβλία μπερδεμένα μεταξύ τους και σε μουσικές (σιντιά και κασέτες ήχου) κλεισμένες κάτι δεκαετίες σε χαρτόκουτα. Ότι τα είχα τα βιβλία αυτά, τα είχα. Πού ήσαν, όμως;!
Θα συνεχίσω και όλη την επόμενη βδομάδα... Θα μπει τάξη!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ



ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΟΣΚΑΡ ΑΝ



ÓSCAR HAHN


LA MEMORIA DE LOS ESPEJOS

En este espejo que cuelga
en el baño de mi dormitorio
ella se peinó una noche
y después se fue para siempre

Ahora me pregunto si su imagen
habrá quedado presa en el espejo
como la joven que se peina
en el cuadro de Renoir

Día a día la busco
por los rincones del azogue
pero lo único que encuentro
es el reflejo de la cama vacía

De esa noche sólo me quedan
dos cabellos suyos
enredados en mi cepillo
y la triste certeza
de que los espejos no tienen memoria

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2020

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΩΣΦΟΡΟ



GEORG TRAKL


ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΩΣΦΟΡΟ
(σχεδίασμα 1ο)

Τις φλόγες σου στο πνεύμα στείλε, κι έτσι θα υπομνένει
στενάζοντας νά ’ν’ φυλακή στο μαύρο μεσονύχτι,
σε λόφο εαρινό· ως αμνός προσφέρεται που ερίχτη
θυσίασμα, και τους βαθιούς τους πόνους υπομένει:
ω αγάπη, η αγάπη, που σαν στρογγυλό ένα φως χαράζει
ευδίας στην καρδιά, τί τρυφερότατα υπομένει
το χθόνιο τούτο το δοχείο να θωρεί να σπάζει.


ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΩΣΦΟΡΟ
(σχεδίασμα 2ο)

Τις φλόγες σου στο πνεύμα στείλε, κι έτσι θα υπομνένει
στενάζοντας νά ’ν’ φυλακή στο μαύρο μεσονύχτι,
ωσότου ευλαβικά να προσφερθεί ο αμνός που ερίχτη
στον κόσμο, να άρει αμαρτίες και μετά αναμμένη
η αγάπη, η αγάπη, που σαν ένα φως ανατολής χαράζει
φλογίζοντας καρδιές, και τρυφερότατα υπομένει
το χθόνιο τούτο το δοχείο να θωρεί να σπάζει·
σφαγμένε αμνέ, από το αίμα σου η γη λυτρωμένη βγαίνει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ




ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΡΑΔΙΟ ΚΟΛΟΝΙΑ



NORMA ETCHEVERRY


ΡΑΔΙΟ ΚΟΛΟΝΙΑ

        Στον Σέσαρ Καντόνι

Κάθε μέρα μα κάθε μέρα
στις επτά  το πρωί σαν άνοιγα τα μάτια μου
έφτανε σε μένα
αυτή η φωνή η οικεία, η πιασάρικη
του εκφωνητή του Ράδιο Kολόνια
που μονίμως επανελάμβανε
«Υπάρχουν κι άλλες ειδήσεις
σε αυτό το ενημερωτικό δελτίο...»
Δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο η μητέρα μου
κάθε πρωί
άκουγε τα νέα της χώρας μας
από σταθμό ουρουγουάνικο.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.