ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

 

EUGEN JEBELEANU

 

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

 

Κάτω απ’ το χαρτί μόλις και διακρίνεται απλώς

μια καρδιά, ένα στόμα

σαν άλλη ζωντανή πληγή στη διαδρομή

ενός τρένου που καπνίζει.

          Το χαμόγελο

ας παραμείνει ως έχει.

Υπάρχει κι ένα πουλί βυθισμένο στον αέρα:

με κάτι λαλήματα, που επιστρέφουν

χωρίς αυτό, συγκινεί

ολόκληρα δάση με πυκνή ερημιά.

             Η όψη

η πνιγμένη στο κερί της μέρας

χάνει το σχήμα της στα μύχια φθινόπωρα μέσα.

Στα μάγουλά σου, που τρεμοπαίζουν σαν σελίδες σκοτεινές,

ψάχνει αμίλητη

για τον ασβέστη και το προσωπείο σου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΧΙ, ΜΗ

 

EUGEN JEBELEANU

 

ΟΧΙ, ΜΗ

 

Όχι, μην καταχράσαι την απόλαυση

αυτής της ζωής, αυτού του αναβρασμού,

αυτού του σάλου

που σε κάνει να φαντάζεσαι

ότι διαφέρει από την άμμο.

Καθόλου να μην το φαντάζεσαι...

γιατί έτσι είναι, το ίδιο.

Από τις φλόγες φτιάχνει στάχτη.

Κι από τη στάχτη άνεμο.

Και από ό,τι είναι φτιαγμένο από άνεμο

φτιάχνει ένα δωμάτιο που δεν έχει τοίχους,

ούτε λόγια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΠΙΟ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

 

EUGEN JEBELEANU

 

Η ΠΙΟ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

 

Την πιο θλιμμένη ποίηση
την περιέχει το ποίημα που δεν γράφτηκε
που το καταπίνεις κόμπο-κόμπο
που το παρακολουθούν υπάλληλοι τελωνειακοί
και διάφοροι μεσάζοντες
αυτό που δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους
ποτέ και με τίποτα.

Εσύ όμως κράτα την ετούτη την ποίηση.

Είναι το δίχως άλλο η γυναίκα εκείνη
που με οδυνηρές θα γεννήσει ωδίνες.

Και ο καθένας μας θ’ αναγνωρίσει
σ’ αυτήν μεμιάς τον εαυτό του.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

 

MAX BLECHER

 

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

 

Τα βήματα δεν γνωρίζουν την άβυσσο

Το σώμα στον ουρανό μας πορεύεται

Η καταιγίδα χάνει τα σάρκινα ράκη της

Ολοένα πιο αόριστη, ολοένα και πιο αδύναμη

Υπάρχει μια γαλάζια αρχή

Σε τούτο το επίγειο τοπίο

Και σ’ ένα άλλο που ζητάει εκδίκηση

Σάμπως δάχτυλο κομμένο

Δες ακριβώς ποια γυναίκα γυροφέρνει

Σαν αδράχτι

Με το δέλτα της ν’ αντιγράφει

Των υδάτων το δέλτα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΡΑΦΑΕΛ ΑΛΒΕΡΤΙ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΜΙΧΑΗΛ ΕΜΙΝΕΣΚΟΥ

 

MIHAI EMINESCU

 

A MIS CRÍTICOS

 

Hay muchas flores, mas pocas
en el mundo darán fruto;
todas llaman a la vida,
pero muchas morirán.

 

Es fácil escribir versos
cuando nada hay que decir,
hilando palabras huecas
que por el fin rimarán.

 

Mas cuando tu corazón
arde en pasión y deseos
y cuando busca tu espíritu
escuchar todas las voces,

 

que como flores de vida
golpean tu pensamiento,
ellas te piden nacer
y un vestido de palabras.

 

Frente a tus propias pasiones
y frente a tu propia vida,
¿dónde encontrarás los jueces
de duros ojos de hielo?

 

¡Ay!, entonces te parece
que el cielo se derrumba;
¿dónde encontrarás palabras
para decir la verdad?

 

Críticos, flores estériles,
que nunca habéis dado fruto,
es fácil escribir versos
cuando no hay que decir nada.

 

1884. Traducción de Mª Teresa León y Rafael Alberti.

 

 

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

 

EUGEN JEBELEANU

 

 

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

 

Δέντρο θα μπορούσα νά ’μαι, κι από κάτω του

νά ’χες εσύ πλαγιάσει τότε που ακόμα δεν σε γνώριζα·

και να κουνάω θα μπορούσα γλυκά κάποιο κλαδί μου,

τελείως στη τύχη, θέλοντας να φιλήσω τα μάτια σου.

 

Θα μπορούσα πάλι και νά ’μουν άγραφη λευκή σελίδα

που σιωπηλή θε νά ’χες γείρει  πάνω της, στοχαστική,

να ζωγραφίζεις, κι εκεί εγώ τότε θα φιλούσα

το γυμνό του χεριού σου το μάρμαρο.

 

Και τοίχος θα μπορούσα νά ’μουν,

ναι, τοίχος,

και στον ίσκιο του νά ’χες σταθεί εσύ,

αλλ’ όχι μ’ εμένα, με κάποιον άλλον…

Και ω πόσο θα πονούσα

όπως θα γκρεμιζόμουν

μπρος στα περίτρομα μάτια σου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Γιάννης; Ρίσος, "Ανθολογία Ρουμανικής Ποίησης", Κέδρος, Αθήνα 1961.

 

 

Ο ΣΑΛΒΑΤΟΡΕ ΚΟΥΖΙΜΟΝΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ

TUDOR ARGHEZI

INCERTEZZA

Pende alla mia finestra
l’erba azzurra del cielo.
Come lungo mille fili
scendono infinite stelle.

L’anima è una spugna
che assorbe le lacrime – lenti
delle stelle – ad una ad una,
bianche lucenti e tremanti.

La lanugine della mia tristezza
si avvolge di notte alla tristezza,
le ciglia di Dio
cadono nel mio calamaio.

Apro il libro: il libro si lamenta.
Cerco il tempo: non c’è tempo.
Vorrei cantare: non canto, esisto,
sembra che io sia e non esisto più.

Il mio pensiero, di chi è pensiero?
In quale racconto o idea
mi viene alla mente che, forse,
ho fatto parte di tutto?

Scrivo qui, curvo, senza memoria
ascoltando la voce strana
dello stagno e del frutteto
e firmo:
Tudor Arghezi.

Da: Tudor Arghezi (Mondadori, 1966), traduzione italiana Salvatore Quasimodo.

Ο ΝΕΡΟΥΔΑ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ

TUDOR ARGHEZI

LA CENIZA DE NUESTROS SUEÑOS...

La ceniza de nuestros sueños
se derrama a montones en nosotros,
como caen en los cántaros
los pétalos azules,
atacados por un insecto
oculto entre las hojas.

Se agita el viento y gime.
La tierra se funde con el cielo,
las ciudades son maraña y laberinto,
hondos laúdes de blasfemia,
y el aire es frío como el hierro.

La tierra es un molino hueco
con larvas mendigando un aposento,
moviéndose en el polvo que se muere
que se pierde en confusiones y desastres…
La tierra de los sueños que no fueron…

Μετάφραση: Pablo Neruda.
Από το βιβλίο:  «44 poetas rumanos traducidos por Pablo Neruda», Editorial Losada – Buenos Aires, 1967.