ΓΚΟΝΓΚΟΡΑ

 

JORGE LUIS BORGES

 

ΓΚΟΝΓΚΟΡΑ

 

Άρης, ο πόλεμος· και Φοίβος, ο ήλιος. Ποσειδώνας

η θάλασσα. Με ποιά να τήνε δω δικά μου μάτια;

Μου τά ’σβησε ο Θεός. Τέτοιες ληστείες και γινάτια

τον Θεό έχουν πια εξορίσει, που ’ναι τρεις και ένας, και αγώνας

στην άγρυπνη καρδιά μου. Η μοίρα μ’ έχει καταστρέψει

και με φορτώνει με μι’ απόκοσμη ειδωλολατρία.

Γυρνοβολάω μόνιμα μες στη μυθολογία.

Μα τίποτα! Ο Βιργίλιος μ’ έχει δια παντός γητέψει.

Αυτός και τα λατινικά του. Και όπως επροχώρει,

το μπέρδεμα του λαβυρίνθου του ήτανε σαν πόλη

πολλών φωνών συνυφασμένων και σαν περιβόλι

κλειστό στους όχλους που ’ναι κάτι μόλις με το ζόρι.

Να φεύγει μες στον χρόνο βέλος βλέπω: σαν ωραίος

να ’ν’ κρύσταλλος αδιάλυτος σε ρεύμα ξεχυμένο

και σαν μαργαριτάρια σε δάκρυ πονεμένο.

Ετούτο είναι το αλλόκοτο του ποιητή το χρέος.

Η φήμη τί με νοιάζει; Η δόξα ή και ο εμπαιγμός μου;

Την κόμη μου με ζωντανό τη στόλισα χρυσάφι.

Ποιός θα μου πει στο μυστικό αρχείο αν ό,τι εγράφη

του Θεού συμπεριέχεται και μνεία του ονόματός μου;

Στων ποταμών πραγμάτων επιστρέφω εγώ τη μόδα:

νερό, ψωμί, σταμνί επισκέπτομαι – και κάτι ρόδα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΓΟΝΓΟΡΑ!

LUÍS DE GÓNGORA


CONVOCA LOS POETAS DE ANDALUCÍA A QUE CELEBREN AL MARQUÉS DE AYAMONTE

Cisnes de Guadiana, a sus riberas
Llegué, y a vuestra dulce compañía,
Cuya suave métrica armonía
Desata montes y reduce fieras;

No a escuchar vuestras voces lisonjeras,
Sino al segundo ilustrador del día
Consagralle la humilde Musa mía,
Que cantó burlas y eterniza veras,

Al Apolo de España, al de Ayamonte
Culto honor. Si labraren vuestras plumas
Digna corona a su gloriosa frente,

Flores a vuestro estilo dará el monte,
Candor a vuestros versos las espumas
De Helicona darán y de su frente.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Anna Lynne McCord.

ΓΟΝΓΟΡΑ!

LUÍS DE GÓNGORA


MIENTRAS POR COMPETIR CON TU CABELLO

Mientras por competir con tu cabello
oro bruñido al sol relumbra en vano;
mientras con menosprecio en medio el llano
mira tu blanca frente el lilio bello;

mientras a cada labio, por cogello,
siguen más ojos que al clavel temprano,
y mientras triunfa con desdén lozano
del luciente cristal tu gentil cuello,

goza cuello, cabello, labio y frente,
antes que lo que fue en tu edad dorada,
oro, lilio, clavel, cristal luciente,

no sólo en plata o víola troncada
se vuelva, mas tú y ello juntamente
en tierra, en humo, en polvo, en sombra, en nada.

ΛΟΥΙΣ ΔΕ ΓΟΝΓΟΡΑ!

LUÍS DE GÓNGORA


YA BESANDO UNAS MANOS CRISTALINAS

Ya besando unas manos cristalinas,
ya anudándome a un blanco y liso cuello,
ya esparciendo por él aquel cabello
que Amor sacó entre el oro de sus minas;

ya quebrando en aquellas perlas finas
palabras dulces mil sin merecello,
ya cogiendo de cada labio bello
purpúreas rosas sin temor de espinas,

estaba, oh claro Sol invidïoso,
cuando tu luz, hiriéndome los ojos,
mató mi gloria y acabó mi suerte.

Si el cielo ya no es menos poderoso,
porque no den los tuyos más enojos,
rayo, como a tu hijo, te den muerte.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Veronica Varekova.

ΓΟΝΓΟΡΑ!

LUÍS DE GÓNGORA (1561-1627)


A DOÑA BRIANDA DE LA CERDA

Al sol peinaba Clori sus cabellos
Con peine de marfil, con mano bella;
Mas no se parecía el peine en ella
Como se obscurecía el sol en ellos.

Cogió sus lazos de oro, y al cogellos,
Segunda mayor luz descubrió aquella
Delante quien el Sol es una estrella
Y esfera España de sus rayos bellos.

Divinos ojos, que en su dulce Oriente
Dan luz al mundo, quitan luz al cielo,
Y espera idolatrallos Occidente.

Esto Amor solicita con su vuelo,
Que en tanto mar será un arpón luciente
De la Cerda inmortal mortal anzuelo.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η πιστή φίλη του ιστολογίου κ. Almudena Fernandez.

ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ

LUÍS DE GÓNGORA (1561-1627)


ΟΤΑΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ

Όταν πού βρίσκεσαι θέλω
να μάθω, χρόνε, από τ’ άστρα,
βλέπω μ’ εκείνα πως φεύγεις,
μα δε γυρίζεις με δαύτα.
Τ’ αχνάρια σου πού τ’ αφήνεις
και δεν μπορώ να τα βρω;
Μα, αχ, φαίνεται πως γελιέμαι,
όταν πως τρέχεις θαρρώ.
Εσύ ’σαι, χρόνε, που μένεις
κι αυτός που φεύγει είμ’ εγώ.



Μετάφραση: Ηλίας Ματθαίου.