ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

PAUL CELAN


ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Η πέτρα
Η πέτρα στον αέρα που την ακολουθούσα.
Το μάτι σου, τόσο τυφλό σαν την πέτρα.

Ήμασταν
χέρια,
αδειάζαμε το σκοτάδι, βρήκαμε
τη λέξη, που ήρθε απ΄το θέρος:
Λουλούδι.

Λουλούδι-μια λέξη τυφλών.
Το μάτι σου και το μάτι μου:
γυρεύουν
νερό.

Ανάπτυξη.
φύλο καρδιάς το φύλλο καρδιάς
ξεφλουδίζει.

Ακόμη μια λέξη, όπως αυτή, και τα σφυριά
θα τιναχτούν στον αέρα.



Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης.

Ο ΑΜΕΘΥΣΤΟΣ

NELLY SACHS


ΑΜΕΘΥΣΤΟΣ

Σε τούτον τον Αμέθυστο
στοιβάζονται της Νύχτας οι αιώνες
και μιά αρχέγονη διαύγεια φωτός
τη Θλίψη πυροδότησε
ακόμα υγρή
και έκλαψε

Ακόμη καταυγάζει ο Θάνατός σου
σκληρές Βιολέτες



Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης.

ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

INGEBORG BACHMANN


ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Ωραιότερος κι από τη Σελήνη και το αριστοκρατικό της φως,
Ωραιότερος κι απ’ τ’ άστρα , τα διάσημα παράσημα της νύχτας,
Πολύ ωραιότερος απo την φλεγόμενη εμφάνιση ενός κομήτη,
Και κατά πολύ ωραιότερος από κάθε άλλον αστερισμό,
Γιατί η ζωή μου κι η δική σου μέρα και νύχτα ανήκει σ΄ αυτόν, είναι ο Ήλιος.

Όμορφος Ήλιος, που ανατέλλει, δεν έχει ξεχάσει,
Ούτε τελειώσει το έργο του, ακόμη ωραιότερος το καλοκαίρι. Όταν μια μέρα
Στις ακτές εξατμίζονται και αχνά καθρεφτίζονται τα ιστία
Και σκεπάζουν την όραση μέχρι να κουραστείς και τα μάτια σου κλείσουν.

Δίχως τον Ήλιο ακόμη κι η Τέχνη φοράει και πάλι το πέπλο,
Δεν μου αποκαλύπτεται πια, κι η θάλασσα κι η άμμος,
Κυνηγημένες απ’ τις σκιές, κουρνιάζουν κάτω απ’ τα βλέφαρά μου.

Όμορφο Φως, που μας ζεσταίνει, μας προφυλάσσει και μας φροντίζει υπέροχα,
Να σε ιδώ και να σε ξαναϊδώ!

Τίποτε ωραιότερο κάτω απ’ τον Ήλιο από το να είσαι κάτω απ’ τον Ήλιο…

Τίποτε ωραιότερο απ’ το να βλέπεις το κλαδί μέσα στο νερό και το πουλί ψηλά,
Να αναλογίζεται το πέταγμά του, και κάτω σμήνος τα ψάρια,

Χρωματισμένα, σχηματισμένα, ήρθαν στον Κόσμο με μιαν αχτίδα φωτός,
Και γύρω να βλέπεις το περίγραμμα το τετραγωνισμένο ενός αγρού, τις χίλιες γωνίες του τόπου μου,
Και το φόρεμα, που έχεις φορέσει. Και το φόρεμά σου, αέρινο και μπλε.

Όμορφο μπλε, όπου βαδίζουν παγώνια και υποκλίνονται,
Μπλε της απόστασης, της ζώνης της ευτυχίας που απορρίπτει τα αισθήματά μου,
Μπλε σύμπτωση στον ορίζοντα! Και τα μάτια μου έκθαμβα
Εκτείνονται πάλι και λάμπουν και φλέγονται σαν πληγές.

Όμορφε Ήλιε, που ακόμη κι η στάχτη σε θαυμάζει απέραντα,
και γι΄ αυτό δεν παραπονιέμαι για τη Σελήνη και τ’ άστρα ούτε,
Επειδή η νύχτα, καυχιέται με κομήτες , και γυρεύει εντός μου μία παράφρονα,
Αλλά για χάρη σου και σύντομα για πάντα, υπόσχομαι να μην παραπονεθώ,
για την αναπότρεπτη απώλεια των ματιών μου.



Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης.

ΜΑΣ ΞΥΠΝΑΕΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ

PAUL CELAN


ΗΤΑΝ ΧΩΜΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ

Ήταν χώμα μέσα τους, και
σκάβαν αυτοί.
Σκάβαν και σκάβαν, έτσι
περνούσε η μέρα, η νύχτα τους. Και δεν υμνούσαν τον Κύριο,
αυτός, έτσι ακούσαν, τα ήθελε όλ’ αυτά·
αυτός, έτσι ακούσαν, τα ήξερε όλ’ αυτά.

Σκάβαν και δεν ακούγαν πιά τίποτε·
δεν γίναν σοφοί, δεν φτιάξαν τραγούδι,
δεν ανακάλυψαν κανενός είδους γλώσσα.
Σκάβανε.

Ήρθε μια σιωπή, ήρθε και μια καταιγίδα,
ήρθαν όλες οι θάλασσες.
Σκάβω, σκάβεις και σκάβει το σκουλίκι,
και το τραγούδι εκεί λέει: Σκάβουνε.

Ω ένα, ω κανένα, ω κανείς, ω εσύ:
Πού πήγε, αφού πουθενά δεν επήγε;
Ω σκάβεις και σκάβω, και σκάβουμε προς εσένα,
και στο δάχτυλο μάς ξυπνάει το δαχτυλίδι.



Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης.
Από το βιβλίο: «Σύγχρονη γερμανόφωνη ποίηση», επιλογή, μετάφραση, σχόλια Αντώνης Τριφύλλης, Πλέθρον, Αθήνα 1983, σελ. 74.

ΔΥΟ

PAUL CELAN


ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑ

Στρογγυλό ματιού ανάμεσα στη σιδεριά.

Βλέφαρο που τρεμοπαίζει,
κωπηλατεί προς τα πάνω,
ελευθερώνει ένα βλέμμα.

Ίρις, κολυμβήτρια, αλαζών και δίχως όνειρα:
ο ουρανός, γκρίζο-καρδιάς, δεν είναι μακριά.

Λοξά, σ’ αυτόν τον σιδερένιο κύλινδρο
το απανθρακωνόμενο δαδί.
Στην πορεία του φωτός,
μαντεύεις την ψυχή.

(Ας ήμουν όπως εσύ. Ας ήσουν όπως εγώ.
Δεν στέκαμε όρθιοι
κάτω απ’ το ίδιο μελτέμι;
Είμαστε ξένοι.)

Το πλακόστρωτο. Πάνω του,
κοντά το ένα και τ’ άλλο,
δυό γέλια σε χρώμα γκρίζο-καρδιάς:
δύο
στόματα γεμάτα σιωπή.




Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης.
Από το βιβλίο: «Σύγχρονη γερμανόφωνη ποίηση», επιλογή, μετάφραση, σχόλια Αντώνης Τριφύλλης, Πλέθρον, Αθήνα 1983, σελ. 71.

ΑΪΧ!

GÜNTER EICH (1907-1972)


INVENTUR

Dies ist meine Mütze,
dies ist mein Mantel,
hier mein Rasierzeug
im Beutel aus Leinen.

Konservenbüchse:
Mein Teller, mein Becher,
ich hab in das Weißblech
den Namen geritzt.

Geritzt hier mit diesem
kostbaren Nagel,
den vor begehrlichen
Augen ich berge.

Im Brotbeutel sind
ein Paar wollene Socken
und einiges, was ich
niemand verrate,

so dient er als Kissen
nachts meinem Kopf.
Die Pappe hier liegt
zwischen mir und der Erde.

Die Bleistiftmine
lieb ich am meisten:
Tags schreibt sie mir Verse,
die nachts ich erdacht.

Dies ist mein Notizbuch,
dies ist meine Zeltbahn,
dies ist mein Handtuch,
dies ist mein Zwirn.



****************


ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ


Αυτό είναι το σκουφί μου,
Αυτό είναι το παλτό μου,
Εδώ τα ξυραφάκια μου
Στο πάνινο σακούλι.

Κουτί κονσέρβας:
Το πιάτο μου ,το κύπελλο,
Έχω χαράξει
Τ’ όνομα στον τενεκέ.

Χαράξει εδώ με τούτο
Το πολύτιμο καρφί,
Που από μάτια
Αρπακτικά το προφυλάσσω.

Μέσ’ το ταγάρι για ψωμί έχω
Δυό κάλτσες μάλλινες
Και κάτι, που εγώ
Δεν το αποκαλύπτω σε κανέναν,

΄Έτσι αυτό μου χρησιμεύει
Μαξιλάρι για τη νύχτα.
Το χαρτόνι εδώ χωρίζει
Εμένα απ΄τη γη.

Τη μύτη από μολύβι
Αγαπάω πιο πολύ:
Τη μέρα γράφει στίχους,
Πού’ χω τη νύχτα επινοήσει.

Αυτό είναι το μπλοκάκι μου,
Ετούτη η σκηνή μου,
Αυτή ΄ναι η πετσέτα μου,
Ετούτη η κλωστή μου.


Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης.

Τo ποίημα μάς το έστειλε η καλή φίλη του ιστολογίου κ. Fernanda Lessa.

ΘΑ Σ' ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ

ROSE AUSLÄNDER


ΜΟΝΑΞΙΑ

Επαληθεύτηκε
η προφητεία της τσιγγάνας

Η χώρα σου
θα σ’ εγκαταλείψει
θα χάσεις
ανθρώπους και ύπνο

θα μιλήσεις
με χείλη σφραγισμένα
σε ξένα χείλη

θα σ’ αγαπήσει
η μοναξιά
θα σ’ αγκαλιάσει



Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης.
Από το βιβλίο: «Σύγχρονη γερμανόφωνη ποίηση», επιλογή – μετάφραση – σχόλια Αντώνης Τριφύλλης, Πλέθρον, Αθήνα 1983, σελ. 24.

ΥΠΗΡΧΕ ΖΩΗ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΛΗΣ


ΑΥΛΕΜΟΝΑΣ

Εδώ υπήρχε ζωή
Είναι σίγουρο πως υπήρχε ζωή
Να τα ψίχουλα
Μια σειρά ακανόνιστα ψίχουλα
Να τα ίχνη
Ανεπαίσθητα ίχνη κορμιών που τα σύραν στην άμμο
Δυο πόντους πιο έξω η άμμος
Κι ένα κοίλο βουνό που εξαπλούται κι ενώνεται
Μ’ έναν μπλε ουρανό

Ένα κρύο τοπίο σκληρό
Σαν τη σχέση μας κι όμως
Υπήρχε ζωή να τα ίχνη



Από το βιβλίο: Αντώνης Τριφύλλης, «Πορεία», Εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα 1987, σελ. 20.