ΤΙ ΠΟΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕ Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ Η ΝΑΥΑΓΟΣ ΑΠΟΨΕ

ΑΝΝΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ


ΤΙ ΠΟΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕ Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ Η ΝΑΥΑΓΟΣ ΑΠΟΨΕ

Τι που θυμήθηκε η πανσεληνος η ναυαγος αποψε.
--------------------------------------------------------------υστερα απο 265 χρονια
καθε φορα που οι ναυτικοι
προσαραζουν στο λιμανι
δεν ειναι ευτυχεις γιατι επιστρεφουν στους δικους τους
τι ειναι η προσκαιρη χαρα
σαν ξερουν
πως τους περιμενει γυρισμος στην ωκεανεια μοναξια τους

και πανε μονο για να ξαναφυγουν
με τρομο για να ξαναφτανουν

νιωθοντας καθε φορα πως δεν θα θελαν
ως την επομενη να αντεξουν και να αντεξουν
και να αντεξουν και να παντα να μαθαινουν να αντεχουν

ολο πιο λιγο και καθε φορα το πιο πολυ.

ισως το μονο που οταν γερασουν νιωθουν παντοτε
πως τους χαμογελουσε κι αναβοσβηνε για να θερμανει
το ναυαγιο της πιστης τους
καθε φορα
ηταν η μοναξια πιο μοναξια απ τη μοναξια τους
ο φαροφυλακας τους ο καντηλαναφτης

ποτέ του απανω στη στερια
ποτέ του απανω και στη θαλασσα
κατι μισο στη γης και του νερου
και σε μια ακρη της νυχτας
μισο σκοταδι λιγο φως μισο
λιγο σκοταδι
της κοψης του κοσμου και μετα
της κοψης και του ουρανου
το περιγιάλι
μονο που τους αγκαλιάζει
να ναι το πάντα αυτό το πουθενά
το ολόδικό τους παντα..

οι γεροι ναυτικοι ομως μαθαν με τα χρονια
να μην μετρουν τα χρονια με τις πλάτες τους
να μην μετρουν και τις δεκαετιες μοναχά με τη σιωπη τους
μοναχα μαθαν μοναχά ποτέ να μην τη λησμονουν
εκείνη την ευγνωμοσυνη και την χαρη
που οφειλουνε στα κουρασμένα μάτια
που οφειλανε στα γερασμένα χέρια των φαροφυλακων

μεσα απο την μοναξια των ναυτικων
η μοναξια η πιο μεγαλη κι απ τη μοναξια τους
ενα σημαδι που τους παραμονευε λιγο πριν φτασουν
σε ενα γυρισμο θανατερο
και λιγο πριν γυρισουνε στο θανατο
που χει το μαυρο πελαγος τις νυχτες
και γινουν δυο οι νυχτες
κι οι νυχτες γινουνε και τρεις
να τους φυλάξει λιγο πριν προφτάσουν..

εκεινη την αρχη που απ τη μεση πιανεται
και πριν το τελος
παλι ξαναρχιζει
εκεινοι που οι επικοι λεγαν πως ειν του νοστου..

ενα κερακι ο φαροφυλακας να τους ζεσταινει τις καρδιες
αγνωστος παντα, κι αγνωστο κερακι

οι γεροι ναυτικοι θυμουνται
ποσους φαρους
ποσους θαμμενους μες στι πετρες αγνωστους

[γιατι δε γινηκαν γι αυτους δημοτικα τραγουδια τοσο ξακουστα
σαν που θυμασαι εκεινο το γεφυρι; ]

ενα κερακι για τον φαροφυλακα
θα θελαν να ζητησουν αν γυρισουν στη στεριά
οι γεροι ναυτικοι να αναβει στο καντηλι τους

αν καποιος τους θυμαται καπου
στη στεριά η στη θάλασσα οταν φυγουνε
αν καποιος τους θυμαται και τους κλαψει.

ΚΙ ΕΔΩ ΜΟΝΑΧΟΙ / ΜΙΑ ΕΠΩΔΟΣ ΑΚΟΜΑ...

ΑΝΝΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ


ΚΙ ΕΔΩ ΜΟΝΑΧΟΙ / ΜΙΑ ΕΠΩΔΟΣ ΑΚΟΜΑ...

Η πιο βουβή πανσέληνος του Αυγούστου 
δάκρυα 
- που γράμματα κιτρινισμένα φυλλομετράνε 
στάλα-στάλα την καρδιά μου, 
και κόβεται ο σελιδοδείχτης 
σαν διαβάζουνε για σένα. 
Μαζί με τις σελίδες κόβονται και τ' άστρα. 
Το μαύρο της σταλαγματιάς μου 
εκεί πάνω δάκρυ και δάκρυ ανέσπερο 
το δάκρυ των κεριών μου 
 για μια γλυκιά θλιμμένη Παναγία 
στην πανσέληνο του Αυγούστου 
που ασπάζομαι μ' ένα ύψωμα 
απ' τη ζύμη των χεριών μου.
Μαζί με το ύψωμα ζυμώνεται 
και με μιά συστολή το σύμπαν. 
Και κόβονται μαζί με τα άστρα 
και με τα ζυμάρια μες στο σύμπαν.
Και κόβομαι μαζί κι εγώ 
σελιδοδείχτη το σελιδοδείχτη, 
καθώς ασπάζομαι ολάκερο τον ουρανό για σένα - 
Με κάθε μνήμη.

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝ ΑΠΡΑΞΙΑ

ΑΝΝΑ-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝ ΑΠΡΑΞΙΑ

Οι ποιητές δεν είναι οι εργάτες του λόγου.
Και στ’ αλήθεια
δεν ήταν ποτέ.
Γιατί θά ’πρεπε;
Δεν το κατανοώ.
Σκηνοθετώντας αινίγματα, βεβηλώνουν το μόνο υπαρκτό.

Το ανεξήγητο. Με πλήρη επίγνωση κεχαριτωμένοι/α.
Και το πληρώνει η έρμη η λεξικολογική καταγραφή ανά τους αιώνας.
Συμπαθάτε με, μα εργάτης του ανεξήγητου δεν υπάρχει.Θα σ’ το εξηγούσε σαφέστερα κι ο πιο αργόστροφος φυσικός. Κι όποιος πίστεψε ότι για λίγο σκηνοθέτησε κάτι,
τα πράγματα είναι πιο απλά.

Στήνω το αίνιγμα για να με θελήσεις εσύ ναι.
Για να βεβηλώσουμε μαζί τον έρωτα, επίσης.
Υποδυομενοι κάτι που δεν θα γίνουμε ποτέ μα ήμασταν και ήδη ναι.
Αλλά σκηνοθετώ το αίνιγμα από καταβολής κόσμου, μονάχα η εποχή του μύθου
άλεσε το λόγο.
Εμείς μονάχα το παράλογο γεννάμε κι
ό,τι έχουν να πουν οι λοιποί ποιητές
έχει ήδη ειπωθεί στη σάρκα και στα πάθη της.
Στο δίπλα κενοτάφιο
στο χορτάρι που σήπεται πριν έρθει το άνθος.

ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥ

ΑΝΝΑ-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥ

Αν η πατρίδα σου δεν θελεις να σπαραζει

καμε σ αυτή να βγει καποιος που να σου μοιαζει

Διονύσιος Σολωμός

Στον Άγγελο Τ., [1907, Ανάπλι, για το βιβλίο του Απρίλης]

Μερος 1

Κάποια στιγμή οι λέξεις μας δεν πρέπει άλλο νά ναι ή έστω να θυμίζουνε αλλο πια δεν μας πρεπει εκείνα τα συχωροχάρτια μας, των ενοχών μας να ναι δολώματα να μας τσακώνουνε τις αγωνίες μας βαθύττερα μας πρέπουν

[το αλλαξα γιατι ειχες δικιο Στρατή ''καμια λέξη δεν καρφωνει οι λαοι είναι κουφοί και οι πλούσιοι αναισθητοι μένει μια ψυεδαίσθηση οτι είναι νομοθέτες οι ποιητές τριχες τελος πάντων καληνύχτα ''.άφησες το δικό σου μήνυμα και δεν απάντησα γιατί έτσι...

Ξύπνησα ετσι οπως ετσι και ..ετσι...και ετσι....

.και να μη διαγραφει η υποσημεισωση στα μισα του κειμενου.ετσι γιατι

αν ηταν ανοιχτός διάλογος ο κόσμος τότε

η ποίηση θα ταν εκείνη η πορτα η ανοιχτή με τ αντικλείδια στα ποιήματα που όμως κανείς δεν το κατάφερε και μπήκε ως τα τώρα. .ρε γαμωτο .. που εκεινος ο συντοπιτης μου πεθυμησε πολυ πολυ και εφυγε για κεινο το ταξιδι διχως να τη πεθυμηση κι αλλο τοσο λιγο μονο τόσο όσο λίγο ν ανοιγε μια χαραμάδα σκοταδιού να δει κανείς τι κρύβετ από πίσω. [. . .]

Η συνέχεια εδώ

ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΑΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

 ΑΝΝΑ-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΑΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Η τελεία είναι το πιο βίαιο σημείο στίξης

Βίαιο γιατί διασπά τη δυναμική, δεν έχει θέση στην εντός κίνηση

Εντούτοις ανύπαρχτο

θεσμοθετείται εν είδει αναγκαιότητας για λόγους πλαισίου

Σαν η συνθήκη να χρειάστηκε τον ορισμό της στίξης

για να μπορέσει να ακουστεί διαδοχικά

σαν τα φωνήματα αλλιώς να μην διαφέραν απ’ την κόρνα του δρόμου

απ’ το κενό, χωρίς την έννοια της τελείας

Η τελεία μάς αφαιρεί κομμάτια που δεν βλέπουμε

κομμάτια που θα αγαπούσαμε αν ξέραμε καλύτερα

κομμάτια που αποχωριστήκαμε και ξεριζώσαμε

γιατί η επόμενη πρόταση προϋπέθετε

– μιαν ανάσα τελικά

κι η προηγούμενη χωρίς τελεία

δεν θά ’χε ποτέ την απόσταση από το άλλο φώνημα –

για να σημάνει εντός μας

Κι όσο για αυτήν την παύση μεταξύ

τόσο προαπαιτούμενη

ταυτόχρονη της κατακρήμνισης και της ζωντάνιας

Πάτρα, 13 Οκτωβρίου 2015

ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

ΑΝΝΑ-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ 
--------------------------------------------------------------------------------------------
Ή ΑΛΙΩΣ LET IT BE 
 

                στον Ρεημόν Κενώ

1. Οι επιθυμίες τα ταξίδια που κινάω στην τύχη;
Να χτυπούν στα σωθικά μου;

– η σαγήνη! του απέραντου κενού που ’χει στου πέλαου τα βάθη
η ακτή· η βιτρίνα στα παλιά υαλοπωλεία
στο τζάμι· θυμίζει κάτι απ’ του ταξιδιού μου τον καθρέφτη

«Να φύγεις για τ’ αλλού, ταξίδια να κινήσεις!» το κυανό στα μάτια μου που γράφει κάθε επιθυμία σαν προσευχή
«Να μείνεις σε όσα πρέπει να υπομείνεις!» – κάθε δωμάτιο στο σπίτι μου που βάφει κάθε μου επιθυμία σαν ενοχή

μες στο μελάνι· κι έχει κάτι απ’ της αγρύπνιας μου το νέφτι...

που ’χει λησμονηθεί· σαν το όνειρο μου μέσα στα βιβλία

–μες στη Μνήμη! το χτύπο κάθε ξημερώματος στα πάθη–

Να μείνω να μετράω τη μοναξιά μου;

Να μείνω να μετράω στους τοίχους μου την τύχη;

Στο τέλος το αποφάσισα

Να είναι προσευχή η επιθυμία αντί η επιθυμία ενοχή
Ας είναι

[Και το παλιό γραμμόφωνο έξω απ τον καθρέφτη
άρχισε να σφυρίζει Λετ ιτ μπί.]

2. Κι ο αντικατοπτρισμός του.

Να μείνω να μετράω στους τοίχους μου την τύχη;

Να μείνω να μετράω τη μοναξιά μου;
–μες στη Μνήμη! – το χτύπο κάθε ξημερώματος στα πάθη
που ’χει λησμονηθεί· σαν το όνειρο μου μέσα στα βιβλία
μες στο μελάνι· κι έχει κάτι απ’ της αγρύπνιας μου το νέφτι...
«Να μείνεις σε όσα πρέπει να υπομείνεις!» – κάθε δωμάτιο στο σπίτι μου που βάφει κάθε μου επιθυμία σαν ενοχή
«Να φύγεις για τ’ αλλού, ταξίδια να κινήσεις!» – το κυανό στα μάτια μου που γράφει κάθε επιθυμία σαν προσευχή

στο τζάμι· θυμίζει κάτι απ του ταξιδιού μου τον καθρέφτη
η ακτή· η βιτρίνα στα παλιά υαλοπωλεία
–η σαγήνη! του απέραντου κενού που ’χει στου πέλαου τα βάθη

Να χτυπούν στα σωθικά μου;

Οι επιθυμίες τα ταξίδια που κινάω στην τύχη;

Στο τέλος το αποφάσισα

Ας είναι ενοχή η επιθυμία αντί η επιθυμία προσευχή
Να είναι

[Και το παλιό γραμμόφωνο έξω απ τον καθρέφτη
άρχισε να σφυρίζει Λετ ιτ μπί.]

ΝΥΚΤΕΡΙΝΟ

ΑΝΝΑ-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

NOCTURNE

Αργυρό τοπίο απόψε
μεταξύ ουρανού και μνήμης
διαχωριστική η φλέβα της νύχτας
που εντός της συρρέουν τα αναμμένα αίματα
διαχωριστικό όριο ανάμεσα στον παραλογισμό
και την ανυπαρξία
κάτι μεταξύ ζωής δηλαδή
τα σύννεφα τα κλειδωμένα βλέφαρα της βροχής
που δε λένε να στάξουν
τα δέντρα, οι ξεραμένοι πόθοι μας
και πιο κάτω, στο δρόμο
ένα τοπίο που δεν γίνεται να κατευνάσεις
με κανένα νυχτολούλουδο

«δεν ήμασταν έτσι εμείς
δεν μας τρομάζαν οι φόβοι μας
δεν γυρίζαμε το κεφάλι αλλού
κάποτε, μια πλατεία
ήταν σημείο συνάντησης των επιθυμιών μας
τώρα είναι απλώς μια πλατεία
και κάποτε ένα βλέμμα ήταν σημείο εκκίνησης
τώρα είναι απλώς ένα βλέμμα»
            αργυρό τοπίο απόψε
            γυναίκας προσωπίδα που μαρμάρωσε
            μεταξύ ουρανού και μνήμης