ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ

 

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ

Αντίο φίλε μου καλέ, αντίο Δήμο μοναδικέ και ανεπανάληπτε...

ΦΡΑΓΜΑ

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ

ΦΡΑΓΜΑ

Οι συγκρούσεις καταλήξανε σε αφασία
κι αν σας πω το χρονικό αυτής της συμπλοκής
θα `ναι σαν απάνω σε ξυράφι ακροβασία
στο δημόσιο ετούτο τσίρκο των αισθημάτων και της πολιτικής

Γιατί φορώντας τα καλά της η εξουσία
και προβάλλοντας ηγέτες super star
θα δοκιμάσει πρώτα να σε μπάσει στη δική της συνωμοσία
ή αλλιώτικα φιλαράκο μου ρεμάλι, σ’ ένα μπαρ

Χρεωμένη έτσι λοιπόν της ζωής μας η εταιρεία
η ακρίβεια, η μόδα, να κι ο πληθωρισμός
σαν ένα φράγμα να υπάρχει μεταξύ μας στην επικοινωνία
κι είναι αόρατος στα χέρια μας ο μοχλός

Η βαριά που μας αρρωσταίνει επιδημία
κινητήρας και δικλείδα ασφαλής
οι οργανώσεις πρώτα απ’ όλα, τα πορνό και κάτι σωματεία
κι ένας ήχος με μηνύματα από δίσκο δήθεν διαυγής

Τούτη `δω λοιπόν η γενιά χαντακωμένη
κουβαλώντας πλήγματα συντριπτικά
μες στην άσφαλτο που ορμάει φρενιασμένη
και ζητάει να αυτοκτονήσει ομαδικά

Μα οι ήρωές της που ήτανε φτιαγμένοι
σε χαρτί και πλαστελίνη μυθική
επιστρέφουν τώρα πάλι λέω ξαναγεννημένοι
αλλά με νυστέρι και τομή καισαρική

ΠΟΛΙΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΦΘΟΓΓΟΝ ΧΕΟΥΣΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΟΛΙΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΦΘΟΓΓΟΝ ΧΕΟΥΣΑ

(Αισχύλος, «Επτά επί Θήβας, σττ. 69-77 και 170)

Του Δία και της Γης ο Ετεοκλής ζητάει

την αρωγή –συνάμα των θεών της πόλης

και της αράς της πατρικής το βλέμμα– δι’ όλης

της μέριμνάς τους να εμποδίσουν ό,τι πάει

τον όλεθρο στη Θήβα να σκορπίσει πλάι

σε αγύριστους χαμούς ανθρώπων ως πανώλης.

Οι εφέστιοι του Κάδμου δόμοι θα καούν, μόλις

στρατός αλλόφωνος θα ξεχυθεί να σπάει

τους μέχρι τούδε δυνατούς αρμούς της γλώσσας

που ελληνικά τούς φθόγγους της λαλεί και χύνει

ποταμηδόν τις μουσικές της. Διότι, τρώσας

ο εχθρός τα ρήματά της, θα έχει ευθέως τρώσει

και την ουσία του άστεως, αυτήν που κρίνει

το ελεύθερον, τον όλβο αρδεύοντας με γνώση.

Αφιερώνεται στον Δήμο Μούτση – ελάχιστο αντίδωρο.

ΝΤΑΛΙΚΑ

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗ


ΝΤΑΛΙΚΑ

Ζόρικος κρεμανταλάς
ο καιρός που κουβαλάς,
η ζωή σου μια νταλίκα
με μπαγάζια και με ΙΚΑ.
Τώρα απόχτησες καβούκι
και αμάξι σπορ μοντέλο
τώρα σκάλωσες στο λούκι
κι είσ’ αλλιώτικο καπέλο.

 Η ζωή σου ντούμπλε φας,
μέσα κι έξω τη φοράς,
η καρδούλα σου γκαζιέρα
δίχως γκάζι και αγέρα.
Μες στο κόλπο είσαι χωμένος
και γλιτώνεις παρά τρίχα,
τώρα είσαι βολεμένος
και σου κόψανε το βήχα.

 Κι αν θυμάσαι τα παλιά,
ψέματα και μπλα μπλα μπλα,
η μαγκιά σου ναφθαλίνη
με κασμίρι και λουστρίνι.
Τώρα κάνεις μαύρη πλάκα
κι όλο τρως απ’ την κουτάλα,
τώρα μάγγωσε η φάκα
και σε κλείσανε στη γυάλα.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΙΜΗ

Δήμος Μούτσης

16 Ιουλίου στις 4:17 μ.μ.

στο facebook

Και μόνο η δουλειά του Γιώργου του Κεντρωτή, εγγυάται ένα καλό βιβλίο 
Δ.Μ.

ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ

Μια φορά κι εγώ κοίταξα πίσω
είπα να χαθώ να μη γυρίσω.

Έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή
έτσι είν' η ζωή και πώς να την ξεγράψεις
πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί.

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου
κράτα την καρδιά σου ώσπου να 'ρθει το πρωί
και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω
κόκκινο γαρύφαλο κι ένα γλυκό φιλί.

Μια φορά κι εγώ είπα να φύγω
από τους καημούς για να ξεφύγω.

Έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή
έτσι είν' η ζωή και πώς να την ξεγράψεις
πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί.

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου
κράτα την καρδιά σου ώσπου να 'ρθει το πρωί
και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω
κόκκινο γαρύφαλλο κι ένα γλυκό φιλί.

Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης.
Μουσική: Δήμος Μούτσης.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ


ΓΟΥΩΚΜΑΝ

Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή
Σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά
Κάτι ακούγεται εδώ κάτι ακούγεται εκεί
Που με παίρνει και με πάει και δε με βγάζει πουθενά

Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή
Σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά
Όχι, όχι δε βρίσκω δε βρίσκω άλλες λέξεις
Έτσι ωραία να ζωγραφίζουν την πολυσύχναστη ερημιά

Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο γουώκμαν

Τα φεγγάρια με τους μύθους συναντιόνται τις νύχτες
Σε γιορτές αδελφοσύνης ενός άλλου καιρού
Που ολοένα ξεμακραίνουν, ξεμακραίνει και πάλι
Για να γεννηθεί και πάλι στην φαντασία ενός παιδιού

Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο γουώκμαν

Μια φωνή που τη γνωρίζω κάθε βράδυ στα όνειρά μου
Παραιτήσου μου φωνάζει παραιτήσου από παντού
Είναι τα ίδια μου τα λόγια που επιστρέφουν σε μένα
Έτσι καθώς σου τραγουδάω με το σφυγμό ενός νεκρού

Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο γουώκμαν

ΑΣΗΜΙΝΑ

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ – ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ: ΑΣΗΜΙΝΑ

ΣΤ’ ΑΓΙΟΝΟΡΟΣ

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ – ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ: ΣΤ’ ΑΓΙΟΝΟΡΟΣ